ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020

ΦΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ


ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: ΑΠ' ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΚΟΥΜΕ ΓΥΡΩ ΜΑΣ, ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΤΑ ΩΦΕΛΙΜΑ!

Μέγας Βασίλειος: Όπως κόβουμε το τριαντάφυλλο προσέχοντας να μη μας πληγώσουν τα αγκάθια, έτσι πρέπει απ’ αυτά που βλέπουμε και ακούμε γύρω μας να κρατούμε μόνο τα ωφέλιμα. Όπως οι μέλισσες διαλέγουν από τα λουλούδια αυτά που τους χρειάζονται, για να φτιάξουν το μέλι.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ! ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΑΡΡΩΣΤΙΑ!
 
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος: Τα πλούτη μοιάζουν με αρρώστια.  Όποιος τα έχει ζητά όλο και περισσότερα και δε χορταίνει ποτέ.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ! Η ΚΑΛΗ ΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΘΗΣΑΥΡΟΣ!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Η καλή φιλία είναι θησαυρός… Οι στενοχώριες της ζωής γίνονται πιο βαριές, αν δεν υπάρχει κάποιος φίλος να τις μοιραστείς.

30 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ


Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΝΩΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ (ΠΕΘ) ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Οι θέσεις της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)
για τη σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών

Η 30ή Ιανουαρίου, ημέρα εορτής των Τριών Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, έχει καθιερωθεί, από το 1842, ως ημέρα εορτασμού των ελληνικών γραμμάτων σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Στα πρόσωπα των Τριών Μεγάλων Πατέρων, που προστατεύουν την παιδεία μας, τιμώνται και εορτάζουν όλοι οι λειτουργοί της. Παραδοσιακά, στα σχολεία την ημέρα αυτή πραγματοποιούνταν εκκλησιασμός των μαθητών και ομιλία εκπαιδευτικού με σχετικό περιεχόμενο. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η μεγάλη και σημαντική αυτή γιορτή υποβαθμίστηκε, με αποκορύφωμα την ουσιαστική κατάργησή της από την προηγούμενη κυβέρνηση, και την καθιέρωση αργίας και δίωρων εκδηλώσεων την προηγούμενη μέρα. Πρόσφατα, η σημερινή ηγεσία του ΥΠΕΘ εξέφρασε την πρόθεση να επαναφέρει την ημέρα ως σχολική εορτή. Σε αυτή την κατεύθυνση η Υφυπουργός Παιδείας κ. Ζαχαράκη εξέδωσε για το θέμα, μια κατά βάση ορθή εγκύκλιο. Όμως, στη συνέχεια, ακολούθησε το «άδειασμα» της Υφυπουργού από την Υπουργό κ. Κεραμέως, με ανακοίνωση που εξέδωσε και με μια δεύτερη άστοχη εγκύκλιο και νομοθετική ρύθμιση που κατέθεσε. Προφανώς, η προχειρότητα και η έλλειψη διαλογικού πνεύματος από τους υπεύθυνους και τους συμβουλάτορες της Υπουργού, την οδήγησαν σε ένα νέο πολιτικό και επικοινωνιακό ατόπημα,αποδομώντας έτσι μια ορθή πρωτοβουλία.
Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), την οποία η κ. Υπουργός δεν έχει δεχθεί ακόμη, ως επιστημονική ένωση των Θεολόγων Ελλάδας που είναι, για διάλογο, επισημαίνει το απλό, λογικό και αυτονόητο: Ότι δηλαδή η ημέρα των Τριών Ιεραρχών μπορεί και είναι ανάγκη, πλέον, να είναι μια σχολική εορτή, κατά την οποία, όπως άλλωστε και στις άλλες σχολικές εορτές, δεν γίνονται μαθήματα, αλλά εκδηλώσεις σχετικές με το νόημα της. Η γιορτή θα πρέπει να περιλαμβάνει, κατά το  πρώτο δίωρο του σχολικού προγράμματος, εκκλησιασμό των μαθητών, και, στη συνέχεια στο επόμενο δίωρο, μετά την επιστροφή στο σχολείο, σχετικές εκδηλώσεις για το ευρύ και πολυδιάστατο έργο και τη διδασκαλία των Τριών Προστατών Αγίων της Παιδείας, όπως προβολές ταινιών, καλλιτεχνικές δράσεις, ομιλίες και συζητήσεις, θεατρικά δρώμενα κ.ά. Μέσα από τις δραστηριότητες αυτές, οι μαθητές θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν όχι μόνο τα πρόσωπα και τη δράση των Τριών Αγίων Ιεραρχών, αλλά και άλλων Αγίων των χριστιανικών γραμμάτων. Θα μπορούν επίσης να προσεγγίζουν, σε διαθεματικό πλαίσιο, μεγάλες μορφές δασκάλων και παιδαγωγών απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ειδικότερα, ο εορτασμός του 2021 θα μπορούσε να αφιερωθεί σε σημαντικές προσωπικότητες και δασκάλους του ελληνικού Διαφωτισμού, στους φωτιστές του γένους μας στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, για τους οποίους οι Τρεις Ιεράρχες αποτέλεσαν πρότυπα και πηγή έμπνευσης.
Τονίζουμε επίσης, ότι οι σχολικές γιορτές δεν είναι ευκαιρίες για χάσιμο χρόνου ή για διασκέδαση και ανάπαυλα, αλλά μέρες για να ψυχαγωγούνται, με όλη τη σημασία της λέξεως και να ανατροφοδοτούνται πνευματικά, με αληθινά πρότυπα γνώσης, επιστήμης και αρετής τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι. Σε μια περίοδο, μάλιστα, κατά την οποία υπάρχει πνευματική,  ηθική και κοινωνική κρίση και ακαρπία, η προβολή δασκάλων και προσωπικοτήτων του πνευματικού ύψους των Τριών Αγίων Ιεραρχών και του πνευματικού, επιστημονικού, κοινωνικού και πολιτισμικού έργου, που άφησαν στην ελληνική πνευματική παράδοση, ενισχύουν τις αρχές και τις αξίες και ομορφαίνουν και εμπλουτίζουν τόσο τη σχολική μόρφωση όσο και την ψυχή εκάστου/ης μαθητή/τριας. Με άλλα λόγια οι Τρείς Πατέρες της Ορθοδοξίας συμβάλλουν αποφασιστικά στην αρετοποιό διαπαιδαγώγηση των μαθητών, αφού, κατά τον Ιερό Χρυσόστομο, “πασῶν τῶν ἐπιστημῶνἀρετή ἀνωτέρα”.
Η ΠΕΘ συγχαίρει την Υπουργό Παιδείας κ. Κεραμέως για την κατάργηση της αργίας που επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ.Την καλεί όμως και της προτείνει να αναθεωρήσει την τελευταία ρύθμιση και να προσδώσει, όχι μόνο σε ένα τμήμα της σχολικής ημέρας, αλλά σε ολόκληρη την ημέρα της 30ής Ιανουαρίου τον χαρακτήρα του σχολικού εορτασμού, με ένα πλαίσιο προγραμματικής οργάνωσης και ρύθμισης, όπου θα συμμετέχουν μαθητές και διδάσκοντες, και όπου η εορτή δεν θα τίθεται σε αμφιβολία ή υπό την κρίση ή την περιφρόνηση κανενός. Με τον τρόπο αυτό, θα προσφερθεί από το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας η αίσθηση και η βεβαιότητα ότι ο εορτασμός των Τριών Προστατών Αγίων της ελληνικής Παιδείας, με εκκλησιασμό και διδακτικές - μαθησιακές εκδηλώσεις, που θα έχουν επίκεντρο το πλούσιο και πολύπλευρο έργο των Ιεραρχών, μπορεί να αποτελέσει μια ημέρα πνευματικού προβληματισμού και ηθικοκοινωνικής μαθητείας. Η απόφαση της κ. Υπουργού να γίνονται μαθήματα μετά τον εορτασμό φανερώνει μία τάση υποτίμησης της ίδιας της Εορτής και αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να φανεί ως πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι το Υπουργείο ενδιαφέρεται, έτσι ώστε οι μαθητές, σύμφωνα και με τον σκοπό του ισχύοντος εκπαιδευτικού νόμου (1566/85, άρθρ. 1), «να καλλιεργούν και να αναπτύσσουν αρμονικά το πνεύμα και το σώμα τους, να αποκτούν, μέσα από τη σχολική τους αγωγή, κοινωνική ταυτότητα και συνείδηση, να ενημερώνονται και να ασκούνται πάνω στη σωστή και ωφέλιμη για το ανθρώπινο γένος χρήση και αξιοποίηση των αγαθών του σύγχρονου πολιτισμού, καθώς και των αξιών της λαϊκής μας παράδοσης».
Είμαστε βέβαιοι ότι, με αυτό το περιεχόμενο, η εορτή θα έχει την επιδοκιμασία των μαθητών και των εκπαιδευτικών και θα μπορεί να αποτελεί μια εστία πνευματικής ακτινοβολίας για την παιδεία μας, προς όφελος όλων των Ελλήνων που αγαπούν, σέβονται και τιμούν τους Τρεις Αγίους Οικουμενικούς Φωστήρες.

Το ΔΣ της ΠΕΘ

http://thriskeftika.blogspot.com

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Η ΠΕΘ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Ανοιχτή επιστολή διαμαρτυρίας της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων προς τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, κ. Κ. Γαβρόγλου. 

Η ΠΕΘ διαμαρτύρεται για την μετάλλαξη
του εορτασμού των  Τριών Ιεραρχών από το Υπουργείο Παιδείας

Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) διαμαρτύρεται έντονα για τη διαρκή και έντεχνα μεθοδευμένη αντιχριστιανική στάση

του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων, με την οποία επιχειρείται συνειδητά η διαστρέβλωση ή ακόμα και η ολική αποσύνθεση της θρησκευτικής συνείδησης των ορθοδόξων  μαθητών του ελληνικού σχολείου.
Σε μια εποχή πνευματικής κρίσης και έλλειψης πνευματικών προτύπων, η τάση αυτή του Υπουργείου Παιδείας να αποψιλώνει την παιδεία μας από τις πνευματικές της αξίες πτωχαίνει το πνευματικό επίπεδο των μαθητών της χώρας μας. Στο πλαίσιο αυτό, θεωρείται απαράδεκτη και άγονη η απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να καταργηθεί η διαχρονική εκπαιδευτική παράδοση του εκκλησιασμού των μαθητών κατά την ημέρα μνήμης και τιμής των Τριών Ιεραρχών και να μετατραπεί από επίσημη χριστιανική σχολική εορτή που ήταν σε ημέρα αργίας και ραστώνης (!).
Το Υπουργείο Παιδείας, λειτουργώντας με μη παιδαγωγικά κριτήρια και με εμφανή στόχο την απόσπαση των επευφημιών από τους ομοϊδεάτες της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου, καθιστά τον εορτασμό άνευ παιδαγωγικής ουσίας, αξίας και σημασίας για τους ορθόδοξους Χριστιανούς μαθητές.
Η ΠΕΘ αντίκειται σε αυτού του τύπου την επιχειρούμενη θρησκευτική και εκπαιδευτική παραχάραξη από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας, υπενθυμίζοντας τη μεγάλη μορφωτική αξία και σημασία των Τριών Αγίων Φωστήρων, Διδασκάλων και Εμπνευστών της Οικουμένης  για κάθε μαθητή, κάθε εκπαιδευτικό αλλά και κάθε μέτοχο του διαχρονικού πνεύματος της ελληνικής κοινωνίας.

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2018

Η ΔΙΑΠΑΙΔΑΓΩΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

«Η διαπαιδαγώγηση των εφήβων κατά τους Τρεις Ιεράρχες»
Βικτωρία  Γ. Βοξάκη, θεολόγος
            
Επικαλούμενη την αρωγή των Τριών ενδόξων φωστήρων της Τρισηλίου Θεότητος, αλλά και τη δική σας επιεική κρίση, θα αναφερθώ στη διαπαιδαγώγηση των εφήβων κατά τους Τρεις Ιεράρχες.
            Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω επιλεκτικά, μερικές μόνο από τις παιδαγωγικές συμβουλές τους, οι οποίες παραμένουν ανέγγιχτες στο διάβα των αιώνων και συνεχίζουν να λάμπουν ως πολύτιμοι πνευματικοί «λίθοι». Δυστυχώς όμως, αν και διανύουμε εποχή ηθικής και πνευματικής πενίας, ο ανεκτίμητος αυτός θησαυρός παραμένει σχεδόν ξεχασμένος και αχρησιμοποίητος.
            Ο Μέγας Βασίλειος ονομάστηκε «παιδαγωγός της νεότητος» από τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, ένας χαρακτηρισμός όμως που μπορεί δίκαια να αποδοθεί και στους δύο αυτούς Καππαδόκες Πατέρες, αλλά παράλληλα και στον «κλεινώ Ιωάννη τω την γλώτταν χρυσορρήμονι».
            Όντως οι Τρεις αυτοί Ιεράρχες υπήρξαν πραγματικοί και υποδειγματικοί παιδαγωγοί. Αγάπησαν τη νεότητα, αλλά ουδέποτε έγιναν χαμερπείς κόλακές της, όπως αυτοί που είναι ανθρωπάρεσκοι και ουσιαστικά αδιαφορούν γι' αυτήν. Μέσα στα απαράμιλλα έργα τους θα συναντήσουμε λόγους στοργής και αγάπης, συνοδευμένους όμως πάντοτε με πνευματικές και παιδαγωγικές συμβουλές. Αλλά ταυτόχρονα όπου χρειαστεί υπάρχει και ο αυστηρός και επιτιμητικός λόγος.
            Δύσκολη ψυχολογικά, αλλά και κρίσιμη πνευματικά για την μετέπειτα ζωή του ανθρώπου είναι η περίοδος της εφηβικής ηλικίας. Αν δεν καθοδηγηθεί και διαπαιδαγωγηθεί σωστά, υπάρχει κίνδυνος να καταποντιστεί ο έφηβος πριν καλά καλά ξεκινήσει το «ταξίδι» του στη θάλασσα της ζωής. Πολύ παραστατικά το επισημαίνει αυτό ο ιερός Χρυσόστομοςλέγοντας ότι «η νεότης πελάγει προσέοικε μαινομένω, κυμάτων αγρίων και πνευμάτων γέμοντι πονηρών».
            Χρειάζονται λοιπόν οι έφηβοι αγάπη και ορθή διαπαιδαγώγηση από τους γονείς τους, τους δασκάλους τους, τους ιερείς και γενικότερα τους ενήλικους. Όμως οι ανθρώπινες προσπάθειες, αν δεν ενισχυθούν και δεν εμπνευστούν από τον Τριαδικό Θεό, αναπόφευκτα θα καταλήξουν σε φτωχά ή και μηδενικά αποτελέσματα. Γι' αυτό και ο ουρανοφάντωρ Μέγας Βασίλειος στη Θεία Λειτουργία του εύχεται: «Κύριε , … την νεότητα παιδαγώγησον».
            Με τη βοήθεια λοιπόν του Θεού και με αρχές εμπνευσμένες και στηριγμένες στις Ευαγγελικές αλήθειες πρέπει να διαπαιδαγωγηθεί η εφηβεία. Η ευθύνη όμως των παιδαγωγών είναι τεράστια, όσο και η δυσκολία του εγχειρήματος τής διαπαιδαγώγησης. Καθόλου υπερβολική δεν πρέπει να θεωρείται η διαπίστωση του Αγίου Γρηγορίου ότι  : «Τω όντι αύτη μοι φαίνεται τέχνη τις (είναι) τεχνών και επιστήμη επιστημών, άνθρωπον άγειν».
            Θεμελιώδη συμβολή στην ανατροφή του εφήβου έχει και η οικογένεια. Ανατρέχοντας στα παιδικά και εφηβικά χρόνια των Τριών Ιεραρχών, δεν γίνεται να παραβλέψουμε  τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε στην μετέπειτα εξέλιξή τους, η οικογένεια του καθενός από αυτούς και ιδίως οι μητέρες τους. Τα ονόματά τους, Εμμέλεια, Νόννα, Ανθούσα, αποτελούν πλέον παροιμιώδη πρότυπα μητέρων που πραγματικά αναλώθηκαν οι ίδιες για να γαλουχήσουν τα νεαρά βλαστάρια τους σύμφωνα με τα υψηλά ιδανικά της χριστιανικής πίστης. Ξεκάθαρο λοιπόν μήνυμα στέλνει το παράδειγμα των υγιών αυτών χριστιανικών οικογενειών στην εποχή μας που ο θεσμός της οικογένειας αναντίρρητα περνάει σοβαρή κρίση.
            Βάλλεται ιδιαίτερα σήμερα από παντού η οικογένεια και κυρίως από αντιχριστιανικά κέντρα, προκειμένου να διαλυθεί και να πάψει να ασκεί την ευεργετική επίδρασή της πάνω στις νεαρές ψυχούλες των τρυφερών βλαστών της. Όμως, για να αρδεύσουν την εφηβική ψυχή, πατέρες και μητέρες πρέπει να μιμηθούν τη Σαμαρείτιδα του Ευαγγελίου και να λάβουν «ύδωρ ζων» (Ιω.4,10) από τον Χριστό. Να μετατρέψουν το σπίτι τους και την οικογένειά τους σε μια κατ' οίκον Εκκλησία. Γιατί, όπως λέει και ο ιερός Χρυσόστομος  : «Εκεί που ο άνδρας και η γυναίκα και τα παιδιά είναι συνδεδεμένοι με δεσμούς ομόνοιας και φιλίας και αρετής, εκεί βρίσκεται ανάμεσά τους ο Χριστός». Για να επιτευχθεί αυτό οι γονείς οφείλουν να συνδεθούν με την Εκκλησία, να βιώνουν τον Χριστιανισμό τους και να μιμούνται στην καθημερινή ζωή τους τις αρετές που εφάρμοσαν στο βίο τους οι Τρεις Ιεράρχες , για να επιτύχουν έτσι να τους μιμηθούν με τη σειρά τους και τα δικά τους παιδιά.
            Η μίμηση λοιπόν και η ύπαρξη υγειών προτύπων είναι άλλη μια κεφαλαιώδους σημασίας παιδαγωγική αρχή, που ούτε και αυτή διαφεύγει της προσοχής των Τριών Ιεραρχών. Στην ψυχή του εφήβου, για να επιδράσουν ακόμα και οι άριστες των συμβουλών και τα ηθικότερα παραγγέλματα, πρέπει αυτά να συνοδεύονται απαραιτήτως με το καθημερινό και ζωντανό παράδειγμα των παιδαγωγών. Αλλιώς θα γίνουν λόγια του αέρα, δηλαδή «έπεα πτερόεντα», που θα έλεγε και ο συμπατριώτης μας, ο Όμηρος. Αυτό επισημαίνει και ο Μέγας Βασίλειοςσυμβουλεύοντάς μας ότι «Η περί του πως χρη ζην τον Χριστιανόν διδασκαλία, ου τοσούτον δείται λόγου, όσον του καθημερινού υποδείγματος».
            Συμφωνώντας για το προβάδισμα που έχει η έμμεση διδασκαλία δια των πράξεων σε σύγκριση με τους θεωρητικούς λόγους, που δεν εφαρμόζονται στην καθημερινή πράξη λέει ο έτερος Καππαδόκης, ο Άγιος Γρηγόριος : «άφωνον έργον κρείσσον απράκτου λόγου».
            Προβληματιζόμαστε στη σημερινή εποχή, άλλοι ειλικρινά, αλλά και αρκετοί υποκριτικά, τι έχει πάει στραβά, τι συμβαίνει με τους έφηβούς μας και κατρακυλούν όλο και προς το χειρότερο. Γιατί οι έφηβοί μας δεν έχουν πια ιδανικά, γιατί βαριούνται το διάβασμα, γιατί πέφτουν στα δίχτυα των ναρκωτικών και του αλκοολισμού, γιατί τόση βία και παραβατική συμπεριφορά; Την απάντηση μάς την προσφέρει η χρυσή γλώσσα του Αγίου Ιωάννου: «Τα αρχέτυπα ηφάνισται . δια τούτο ουδέ οι νέοι γίνονται θαυμαστοί» . Θέλουμε πραγματικά να διορθώσουμε τους νέους ; Ας διορθώσουμε πρώτα τους εαυτούς μας και παράλληλα ας προσφέρουμε σ' αυτούς διαχρονικά , υγιή και ολοκληρωμένα πρότυπα, για να ξεδιψάσουν οι αποξηραμένες εφηβικές ψυχές τους. Και πρώτα απ' όλα ας δώσουμε σ' αυτούς το αξεπέραστο πρότυπο, που είναι αναμφισβήτητα το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού και ακολούθως αυτό της Παναγίας και των Αγίων.
            Από την προσωπική μου εμπειρία σάς καταθέτω ότι δεν υπάρχει πιο ενδιαφέρουσα και πιο ελκυστική αφήγηση για τον έφηβο απ' το να ακούει να του διηγείσαι ιστορίες από το Ευαγγέλιο και τα Συναξάρια των Αγίων. Τέτοιο περιεχόμενο θα έπρεπε να έχουν τα βιβλία που θα τους χαρίσουμε. Αλλά και τα σχολικά βιβλία, και όχι μόνο των Θρησκευτικών, αλλά και αυτά της Ιστορίας, των Αρχαίων και των Νέων Ελληνικών θα έπρεπε να ξεχειλίζουν από αυτά τα κείμενα και όχι να είναι σε αλλά ολίγα και από άλλα παντελώς εξαφανισμένα.
            Ο Χρυσόστομος στο θέμα των προτύπων μάς προτρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα το πόσο εύκολα μπορεί να ταυτιστεί ο έφηβος με τα προβαλλόμενα σ' αυτόν πρότυπα συνομηλίκων του. Είναι γεμάτη η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη και η Εκκλησιαστική Ιστορία από αφηγήσεις όπου πρωταγωνιστούν έφηβοι, οι οποίες  μπορούν να διδάξουν στα παιδιά και τους μαθητές μας την πίστη, την αγάπη, την τιμιότητα, τη δικαιοσύνη, τη φιλαλήθεια, την υπομονή, τη φιλοπατρία, αλλά και κάθε άλλη αρετή.
            Θέλουμε να έχουν τέτοια πρότυπα ; Ας τα επιλέξουμε κι ας τα προβάλουμε. Αλλιώς ας τα αφήσουμε να έχουν ως πρότυπα τον τάδε αθλητή τον βυθισμένο στον κόσμο των αναβολικών ή την τάδε τραγουδίστρια την μπλεγμένη στα ναρκωτικά, τον δείνα ηθοποιό που μιλάει χυδαία και χρησιμοποιεί βία. Στο τέλος όμως ας μην χύνουμε κροκοδείλια δάκρυα για το πώς ξεστράτισε έτσι το παιδάκι μας ή ο μαθητής μας και ως ενήλικα τρομάζουμε να τον αναγνωρίσουμε!
            Ας χαρίσουμε λοιπόν την αιώνια πνευματική νεότητα στις ψυχές των εφήβων , μια νεότητα που θα διαρκέσει μέχρι τα βαθιά γεράματά τους. Διαφορετικά, ας είμαστε βέβαιοι ότι οι αμαρτίες και τα πάθη θα βυθίσουν σε βαθύτατα γηρατειά πριν της ώρας τους και το σώμα και την ψυχή, όπως χαρακτηριστικά γράφει ο χρυσορρήμων πατήρ, ο Άγιος Ιωάννης: «Το γαρ βαρύ ταύτης γήρας η αμαρτία».
            Ας μην ξεγελιόμαστε, για να βελτιωθεί ηθικά η κοινωνία μας, πρωταρχικά πρέπει να εξυγιανθεί και να θωρακιστεί πνευματικά η νεολαία μας, που αποτελεί το μέλλον αυτού του τόπου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβουλεύει τους μαθητές να ζουν με αρετή και σωφροσύνη και να έχουν για υπόδειγμα τον ίδιο τον Ιησού ως νέο. Ο δε Θεολόγος Γρηγόριοςμάς εφιστά την προσοχή για την έγκαιρη καλλιέργεια ηθικών αρχών στην κρίσιμη παιδική και εφηβική ηλικία λέγοντας: «Είναι ευκολότερο από την αρχή να μην ενδώσεις στην κακία, παρά όταν εκείνη έρχεται ολοταχώς, να την ανακόψεις  όπως ακριβώς με μια μεγάλη πέτρα είναι ευκολότερο να τη στερεώσεις στην αρχή, παρά, όταν αρχίσει να κατρακυλά να τη συγκρατήσεις».
            Ζώντας σε μια εποχή ηθικής κατάπτωσης και αντιστροφής των  εννοιών, όπου οι κακίες παρουσιάζονται ως αρετές, σε μια εποχή συγχύσεως, και έντονου, αλλά συγκαλυμμένου αντιχριστιανικού κλίματος, λόγοι του Αγίου Βασιλείου, όπως οι παρακάτω, είναι πιο επίκαιροι από ποτέ: «Άνθρωποι που επιθυμούν να φονεύσουν συνάνθρωπό τους με δόλιο τρόπο,ανακατεύουν το δηλητήριο με μέλι». Οι έφηβοι παρασυρμένοι γλυκαίνονται αρχικά από την αμαρτία, όταν όμως αντιληφθούν το δηλητήριο που αυτή έκρυβε μέσα της, ήδη σπαράζουν από τις οδύνες της πνευματικής τους δηλητηριάσεως.
            Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να επιδείξουμε στο πως όριζαν το σκοπό και το περιεχόμενο της αγωγής οι Τρεις Ιεράρχες. Ο φωστήρ της Καισαρείας, ο Μέγας Βασίλειος, θεωρεί ότι ο βασικός σκοπός της αγωγής είναι το « ομοιωθήναι Θεώ, κατά το δυνατόν ανθρώπου φύσει ». Δηλαδή, ο άνθρωπος πρέπει να επιτύχει να μοιάσει στον Θεό, όσο φυσικά του επιτρέπει η ασθένεια της ανθρώπινης φύσης του, δηλαδή να μιμηθεί τον Θεό, ώστε να κατορθώσει τη θέωση. Σύμφωνοι είναι σ' αυτό και οι άλλοι δύο Πατέρες της Εκκλησίας μας.
            Διανύουμε ημέρες λίαν χαλεπές, που υπάρχει σύγχυση γύρω από τις πρακτικές και τους στόχους της παιδείας, που άλλοι μεν τους καθορίζουν αποκλειστικά ως γνωσιολογικούς και τεχνοκρατικούς, ενώ άλλοι ως στυγνά χρησιμοθηρικούς και κάποιοι τρίτοι μιλούν για σχολεία της ήσσονος προσπαθείας. Συνεπώς η πρόταση των Τριών Ιεραρχών μάλλον ξενίζει, αν δε δυσαρεστεί κάποιους απ' αυτούς. Οι Άγιοι αυτοί επιθυμούν δια της αγωγής να διαπλασθούν άνθρωποι , όπως ο Θεός επιθυμεί να είμαστε. Άνθρωπος - με την πλήρη και χριστιανική έννοια του όρου - δεν είναι αυτός, ο όποιος έχει εξωτερικά ανθρώπινη μορφή, αλλά δεν διατηρεί μέσα του ούτε ίχνος ανθρώπινων αισθημάτων, αλλά είναι αυτός που με τη Θεία Χάρη καλλιεργεί την αρετή. Αυτό βροντοφωνάζει προς όλους μας ο Χρυσόστομος λέγοντας «Τούτο γαρ άνθρωπος, όταν αρετήν μετίη».
            Οι Τρεις Ιεράρχες αποτελούν τα κατεξοχήν σύμβολα της Ελληνορθόδοξης παιδείας, αλλά και τα διαχρονικά πρότυπά της. Αληθινή παιδεία υφίσταται, όταν συνυπάρχει το ελληνικό και το Ορθόδοξο στοιχείο. Η μόρφωση , για να έχει ουσιαστική αξία, πρέπει να αποβλέπει όχι μόνο στον πλουτισμό των γνώσεων, αλλά και στην καλλιέργεια της ψυχής με βάση τα χριστιανικά ιδεώδη και να συντείνει στη σωτηρία του ανθρώπου. Σύμφωνα με τους εορταζόμενους Αγίους μας - αυτούς «τους μελιρρύτους ποταμούς της σοφίας» - επωφελής παιδεία είναι αυτή, που ούτε της «θεογνωσίας τα νάματα» καταφρονεί, ούτε την κοσμική σοφία παραμερίζει.
            Ο μεγάλος παιδαγωγός, ο Άγιος Ιωάννης, θεωρεί άξιους του ονόματος τού διδασκάλου, όσους παιδαγωγούς έχουν ως μόνη χαρά και ικανοποίηση την πρόοδο των μαθητών τους, στους οποίους επιδεικνύουν αγάπη. Η αγάπη αυτή είναι η καλύτερη παιδαγωγική μέθοδος, γιατί, όπως επεξηγεί: « ουδέν ούτω προς διδασκαλίαν επαγωγόν, ως το φιλείν και φιλείσθαι». Ενώ αντιθέτως δε διστάζει να καταδικάζει τους ανάξιους δασκάλους , που ενδιαφέρονται μόνο για τα χρήματα, αλλά αδιαφορούν για την ωφέλεια των μαθητών τους. Όμως οι κοπιάζοντες συνειδητοί παιδαγωγοί έχουν ως πνευματική αμοιβή την αγάπη και την αναγνώριση από τους μαθητές τους, οι οποίοι αντιλαμβάνονται πόσο ωφελήθηκαν από αυτούς. Γράφει σχετικά ο Γρηγόριος ο Θεολόγος : «Καλότυχοι είναι οι μαθητές που σαν γεράσουν θυμούνται τον δάσκαλό τους, γιατί έτσι αποδεικνύεται ότι ακολούθησαν τον καλό δρόμο στη ζωή».
            Οι έφηβοι πρέπει από μικροί να μάθουν ν' αγαπούν την εργασία και ειδικότερα τους κόπους για την κατάκτηση τής γνώσης. Ο Μέγας Βασίλειος χρησιμοποιώντας ένα παράδειγμα από τη θαλάσσια ζωή συμβουλεύει: «το ψάρι τόσα πελάγη, διασχίζει, για να βρει κάποια ωφέλεια . τι θα πεις εσύ, που συζείς με την αργία; Η αργία είναι η αρχή για κάθε κακό». Το ίδιο τονίζει και ο Χρυσόστομος με μια εικόνα που βασίζεται στα σιδερένια εργαλεία : «και σίδηρος , κείμενος μεν διαφθείρεται , εργαζόμενος δε λάμπει».
            Αλλά και στο ζήτημα της φιλίας, που αποτελεί ουσιώδη ανάγκη της εφηβικής ψυχής, έχουν πολλά να μας συμβουλεύσουν οι Τρεις Ιεράρχες και με το βίο τους και με τη διδασκαλία τους. Παροιμιώδης παραμένει στους αιώνες η υποδειγματική φιλία του Αγίου Βασιλείου με τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο. Μας εφιστά την προσοχή ο Μέγας Βασίλειος : «να προσέχουν τα παιδιά με ποιους συναναστρέφονται, να προσέχουν ποιους κάνουν φίλους. Γιατί όπως ο μολυσμένος αέρας, όταν τον εισπνεύσουμε αφήνει μέσα μας χωρίς όμως να το βλέπουμε την αρρώστια, έτσι και το κακό περιβάλλον αφήνει μέσα στην ψυχή του παιδιού τη μόλυνσή του». Και συμπληρώνει ο προσφιλής φίλος του, ο Άγιος Γρηγόριος: «Απόκτημα καλύτερο από τον φίλο δεν υπάρχει, όμως τον πονηρό ποτέ μην κάνεις φίλο». Οι φίλοι αποτελούν μετά τον Θεό τους καλύτερους συμπαραστάτες μας στις δυσκολίες της ζωής, γι' αυτό και ο Χρυσόστομος μάς θυμίζει ότι : « πολύ πιο εύκολα μπορεί κανείς να σηκώσει με τους φίλους του την πιο ανυπόφορη συμφορά, παρά μονάχος του την πιο μεγάλη ευτυχία».
            Με αφορμή τις διεκδικήσεις των Σκοπιανών πάνω σ' ένα τμήμα της ιστορίας και των εδαφών του Ελληνισμού, αυτό της Μακεδονίας, θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθώ και σε μια  ακόμα παιδαγωγική αρχή τους, αυτή της παρακίνησης των εφήβων προς τη φιλοπατρία. Η αγάπη για την Πατρίδα έχει τόσο συκοφαντηθεί στις μέρες μας, ώστε κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να ντρεπόμαστε για το Έθνος μας, την ιστορία μας, τους ήρωές μας. Για να δούμε όμως τι πίστευαν οι Τρεις Ιεράρχες πάνω στο θέμα αυτό. Ο κοσμήσας τον Πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, της παλιάς πρωτεύουσας του Βυζαντινού Ελληνισμού, ο Άγιος Γρηγόριος, γράφει σε επιστολή του : Γνώρισμα όποιου είναι πραγματικά ευσεβής, είναι να τιμάει τη μητέρα του, κοινή όμως μητέρα όλων μας είναι η Πατρίδα μας.«Μητέρα τιμάν των οσίων μήτηρ δε άλλη μεν άλλου, κοινή δε πάντων πατρίς». Ο επίσης Πατριαρχεύσας στη Βασιλίδα των πόλεων Άγιος Ιωάννης ξεκάθαρα αποφαίνεται ότι : «ουδέν πατρίδος γλυκύτερον». Αλλά και ο Μέγας Βασίλειος σε επιστολή του επαινεί τον παραλήπτη της γράφοντας ότι: «την ενεγκούσαν και θρέψασαν πατρίδα ίσα γονεύσι τιμά» και κατ' επέκταση επαινεί όλους τους χριστιανούς, μεγάλους και μικρούς σε ηλικία, που τιμούν την Πατρίδα τους εξίσου με τους γονείς τους.
            Κατακλείοντας αυτή τη σύντομη και ενδεικτική επιλογή από τον ανεκτίμητο πνευματικό θησαυρό των εγκωμιαζόμενων Αγίων, πρέπει να σταθούμε απέναντί τους τουλάχιστον με ειλικρίνεια. Δεν αρκεί μόνο να τους υμνούμε με λόγια και να τους πλέκουμε ρητορικά εγκώμια. Δεν αποσβέσαμε το ηθικό μας χρέος με το να τους ονομάζουμε μεγάλους παιδαγωγούς και σοφούς διδασκάλους. Οφείλουμε και να τους τιμήσουμε έμπρακτα ακολουθώντας ο καθένας μας, όσο μπορεί το παράδειγμά τους. Η Εκκλησία μας και η ελληνική παιδεία τιμώντας σήμερα την ιερή μνήμη των Τριών Ιεραρχών μάς δίνει την αφορμή και μάς προσκαλεί όλους, αλλά ιδιαίτερα τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, να τους μιμηθούμε: στην πίστη προς την Ορθοδοξία, στη δίψα για μάθηση, στον πλούτο των γνώσεων και στην συνεχή εφαρμογή των αρετών. Ας ευχηθούμε με τη Χάρη του Τριαδικού Θεού οι Τρεις αυτές μεγάλες Πατερικές μορφές της Ορθοδοξίας να στέκονται πάντοτε πολύτιμοι οδηγοί και βοηθοί στην προσπάθεια για την εν Χριστώ τελειοποίηση του χαρακτήρα μας και απλανής πυξίδα προσανατολισμού προς την αρετή και τη φιλομάθεια.

Βικτωρία  Γ. Βοξάκη
Θεολόγος καθηγήτρια

* Ομιλία  εκφωνηθείσα στην κεντρική εκδήλωση εορτασμού των Τριών Ιεραρχών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Χίου, στην αίθουσα εκδηλώσεων του ιστορικού  1ου Γυμνάσιου Χίου, στις 30 Ιανουαρίου 2018 .

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΙΣΤΟΙ ΙΕΡΑΡΧΕΣ- Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ!


Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ: ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Οι τρεις Ιεράρχες και το μάθημα των Θρησκευτικών
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

Είναι αδύνατο να κατανοηθεί, με πληρότητα και ακρίβεια, η στάση των Τριών Ιεραρχών απέναντι στη γνώση, στην παιδεία, στην ανθρώπινη σοφία, ακόμη και στη λεγόμενη θρησκευτική αγωγή, αν δεν ληφθεί υπόψη ότι η Χριστιανική πίστη, γι αυτούς, αποτελεί θεραπεία της ανθρώπινης ύπαρξης, με μοναδικό στόχο την πνευματική τελείωση και τον αγιασμό του ανθρώπου.
Είναι σαφές ότι η ανθρώπινη σοφία κρίνεται από αυτούς ως αδύναμη για να συμβάλει, από μόνη της, στη χαρισματική μεταμόρφωση του ανθρώπου. Μόνον διά της θεανθρώπινης διδασκαλίας, πίστεως και ζωής μπορεί, κατά τους Αγίους Πατέρες, να βρει ο άνθρωπος τον δρόμο που οδηγεί στην τελείωση. Γι αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, συμβουλεύει να υποτάσσουμε την κοσμική γνώση στη θεϊκή, διότι αυτή κατάγεται από τον ουρανό. Η γήινη παιδεία πρέπει να υπηρετεί τη θεία. Οι άγιοι Πατέρες, γνώρισαν τη φιλοσοφία, αλλά δεν θέλησαν να γίνουν φιλόσοφοι, ούτε υποδουλώθηκαν στην φιλοσοφία, όπως οι αιρετικοί, συμφύροντας την Θεολογία της Εκκλησίας του Χριστού με τις διάφορες φιλοσοφικές ή θρησκευτικές θεωρίες. Μένουν ανεπηρέαστοι από τη φιλοσοφία, ακόμη και όταν χρησιμοποιούν γλώσσα φιλοσοφική στην θεολογία τους, που και αυτή βρίσκει το αληθινό της νόημα μέσα στην θεία αποκάλυψη, κατά τον άγιο Γρηγόριο. Οι Άγιοι Πατέρες στηρίζουν την ανθρώπινη γνώση και σοφία, αποτρέπουν όμως την απολυτοποίησή της, διότι θεωρούν ότι δεν έχει τη δύναμη από μόνη της να βοηθήσει στην πνευματική πρόοδο και ολοκλήρωση του ανθρώπου. Η παιδεία των Τριών Ιεραρχών συμβάλλει στην ιεράρχηση των ανθρωπίνων προτεραιοτήτων και στη δημιουργία μιας θεανθρωποκεντρικής φιλοσοφίας ζωής. Δίνουν προτεραιότητα στην αυτογνωσία. Να μάθει ο άνθρωπος ποιος είναι ως ύπαρξη και ποιος είναι ο σκοπός της ζωής του. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ομολογεί για τον άνθρωπο ότι είναι «Μικρός και μέγας, ταπεινός και υψηλός, θνητός και αθάνατος, επίγειος και ουράνιος». Και ο Μ. Βασίλειος δίνει τη δική του ερμηνεία, προτείνοντας να υπερβαίνουμε τα σαρκικά που παρέρχονται και να φροντίζουμε την ψυχή που μένει αθάνατη. Και ο Ιερός Χρυσόστομος εκλαμβάνει τον παρόντα βίο ως μία αποδημία. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι προσωρινός στον κόσμο και οδοιπόρος προς την αιώνια ζωή και ότι η παρούσα ζωή μας δεν είναι παρά ένα πανδοχείο που μας φιλοξενεί προσωρινά, ενώ η αιώνια πατρίδα μας βρίσκεται στον ουρανό. 
Τα οράματα που προσφέρει η σημερινή παιδεία δίνουν προτεραιότητα στην κοσμική και προσωρινή ευημερία του οικονομικού ανθρώπου, σε ένα ανθρωποκεντρικό ανθρωποείδωλο, που θεωρεί τον άνθρωπο ως μόνιμο κάτοικο της γης, με μοναδική έγνοια τα υλικά και τις σαρκικές απολαύσεις. Η παιδεία των Τριών Ιεραρχών, αντίθετα, αποβλέπει σε αυτό που διδάσκει η εν Χριστώ θεία Αποκάλυψη. Στην απάντηση του ανθρώπου στο θέλημα του Θεού, που είναι να βρει τον αληθινό σκοπό και δρόμο της ζωής, που οδηγεί στην αιωνιότητα και όχι τον δρόμο που καθηλώνει και προσδένει τον άνθρωπο στην προσωρινότητα και στη φιλοσοφία του «φάγωμεν πίωμεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Δυστυχώς, η παιδεία του τόπου μας συνεχώς απομακρύνεται τα τελευταία χρόνια από την παιδεία που μας παρέδωσαν οι προστάτες της ελληνικής παιδείας, οι Τρεις Ιεράρχες. 
Ένα τρανταχτό παράδειγμα για τον αντίθετο προς τη διδασκαλία των τριών Ιεραρχών προσανατολισμό, με τον οποίο οργανώνεται η παιδεία μας είναι το μάθημα των Θρησκευτικών. Με τα επικίνδυνα και απαράδεκτα για παιδιά Προγράμματά τους, οι ιθύνοντες το αδειάζουν από ό, τι έχει σχέση με την ορθόδοξη και αποκαλυπτική πίστη και την εν Χριστώ ζωή και το γεμίσουν με τις ανθρωποκατασκευασμένες θρησκείες του κόσμου, μετατρέποντάς το έτσι από ορθόδοξο που ήταν σε διαθρησκειακό ή πολυθρησκειακό, με απόχρωση κοινωνικής και πολιτικής αγωγής. Το μάθημα των Θρησκευτικών καταντά έτσι σε ένα μάθημα παροχής θρησκευτικών πληροφοριών από όλες τις θρησκείες, άδειο όμως από τα αγαθά της πνευματικής ζωής που εμπνέονται και ζυμώνονται οι ψυχές των παιδιών, για να μη χάσουν τον δρόμο και τον τρόπο για να νικούν τον θάνατο και να κερδίζουν την αιώνια ζωή. Τι μεθοδεύεται από όλον αυτό τον πολυθρησκειακό ακταρμά, που «ελαφρά τη καρδία», μάλιστα, οι αρχιτέκτονές του τον διαφημίζουν ως ορθόδοξο μάθημα, εκφράζοντας, χωρίς ίσως να το συνειδητοποιούν την αρρωστημένη μεταπατερική αντίληψη που έχουν για την Ορθοδοξία (ως ορθή δόξα); Μεθοδεύεται, μέσω της σύγχυσης που δημιουργείται στα παιδιά, η θεολογική τους αποξένωση και αλλοτρίωση από την Ορθοδοξία. Με το μικρόβιο της σύγχυσης που γεμίζει ο νους και η ψυχή τους από αυτή τη διαθρησκειακή διδασκαλία που τα βομβαρδίζουν, σύμφωνα με τις οδηγίες των νέων Προγραμμάτων, τα οδηγούν σταδιακά στη θρησκευτική αδιαφορία και στον θρησκευτικό μηδενισμό. Τι άραγε να πιστέψουν από όλον αυτό τον πολτό των θεών και των θρησκειών που τα εμποτίζουν; Τους μιλούν για μια πολλαπλότητα από αξίες των θρησκειών, για κάθε λογής πνεύμα των θρησκειών, για σωτηρία και λύτρωση στις θρησκείες, για προσευχές και νηστείες και για μεταθάνατη ζωή στον απέραντο κόσμο των θρησκειών. Γιατί; Για να μπορούν τα παιδιά, καθώς ισχυρίζονται οι αρχιτέκτονες των Προγραμμάτων, να συμβάλουν στη δημιουργία μιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Τι να πει κανείς; Είναι αυτός στόχος ενός μαθήματος Θρησκευτικών; Ή αποτελεί ένα πνευματικό έγκλημα, που συντελείται στον τόπο μας, που το μόνο που κατεργάζεται είναι η αποδόμηση του όλου οικοδομήματος της χριστιανικής διδασκαλίας και πίστεως που μας κληροδότησαν ως πολύτιμη προίκα οι Τρεις Ιεράρχες και ο πνευματικός θάνατος των νέων μας; Διότι η αντικατάσταση της ορθόδοξης πίστεως με ένα συνονθύλευμα θεών και θρησκευτικών διδασκαλιών, δεν φαίνεται να έχει παρά μόνον αρνητικά αποτελέσματα για την πνευματική προκοπή, το ήθος και τη συνείδησή τους. Και αυτά, εάν δεν αντιδράσουν και δεν αντισταθούν, άμεσα και ορθοδόξως, οι εκκλησιαστικοί ηγέτες και ο ορθόδοξος λαός μας, θα φανούν δυστυχώς πολύ σύντομα, επιτείνοντας, μάλιστα, την πνευματική κρίση που παρατηρείται κατά τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία μας. Η αντίδραση αυτή είναι αναγκαία και επείγουσα, σύμφωνα με τους λόγους του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: Δεν θα γκρεμίσουμε το σχολείο, φυσικά, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο σχολείο να γκρεμίσει τις ψυχές των παιδιών.

Ορθόδοξη Αλήθεια, 01.02.2017

Η ΑΙΤΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η αιτία για την εισαγωγή της εορτής των Τριών Ιεραρχών στην Εκκλησία είναι το εξής γεγονός:
Κατά τους χρόνους της βασιλείας του Αλεξίου του Κομνηνού (1081 - 1118 μ.Χ.), ο οποίος διαδέχθηκε στη βασιλική εξουσία τον Νικηφόρο Γ’ τον Βοτενειάτη (1078 - 1081 μ.Χ.), έγινε στην Κωνσταντινούπολη φιλονικία ανάμεσα σε λόγιους και ενάρετους άνδρες. Άλλοι θεωρούσαν ανώτερο τον Μέγα Βασίλειο (βλέπε 1 Ιανουαρίου), χαρακτηρίζοντάς τον μεγαλοφυΐα και υπέροχη φυσιογνωμία. Άλλοι τοποθετούσαν ψηλά τον ιερό Χρυσόστομο (βλέπε 13 Νοεμβρίου) και τον θεωρούσαν ανώτερο από τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο και, τέλος, άλλοι, προσκείμενοι στον Γρηγόριο τον Θεολόγο (βλέπε 25 Ιανουαρίου), θεωρούσαν αυτόν ανώτερο από τους δύο άλλους, δηλαδή από τον Βασίλειο και τον Χρυσόστομο. Η φιλονικία αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να διαιρεθούν τα πλήθη των Χριστιανών και άλλοι ονομάζονταν «Ιωαννίτες», άλλοι «Βασιλείτες» και άλλοι «Γρηγορίτες».
Στην έριδα αυτή έθεσε τέλος ο Μητροπολίτης Ευχαΐτων, Ιωάννης ο Μαυρόπους. Αυτός, κατά την διήγηση του Συναξαριστή, είδε σε οπτασία τους μέγιστους αυτούς Ιεράρχες, πρώτα καθένα χωριστά και στη συνέχεια και τους τρεις μαζί. Αυτοί του είπαν: «Εμείς, όπως βλέπεις, είμαστε ένα κοντά στον Θεό και τίποτε δεν υπάρχει που να μας χωρίζει ή να μας κάνει να αντιδικούμε. Όμως, κάτω από τις ιδιαίτερες χρονικές συγκυρίες και περιστάσεις που βρέθηκε ο καθένας μας, κινούμενοι και καθοδηγούμενοι από το Άγιο Πνεύμα, γράψαμε σε συγγράμματα και με τον τρόπο του ο καθένας, διδασκαλίες που βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν τον δρόμο της σωτηρίας. Επίσης, τις βαθύτερες θείες αλήθειες, στις οποίες μπορέσαμε να διεισδύσουμε με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, τις συμπεριλάβαμε σε συγγράμματα που εκδώσαμε. Και ανάμεσά μας δεν υπάρχει ούτε πρώτος, ούτε δεύτερος, αλλά, αν πεις τον ένα, συμπορεύονται δίπλα του και οι δύο άλλοι. Σήκω, λοιπόν, και δώσε εντολή στους φιλονικούντες να σταματήσουν τις έριδες και να πάψουν να χωρίζονται για εμάς. Γιατί εμείς, και στην επίγεια ζωή που είμασταν και στην ουράνια που μεταβήκαμε, φροντίζαμε και φροντίζουμε να ειρηνεύουμε και να οδηγούμε σε ομόνοια τον κόσμο. Και όρισε μία ημέρα να εορτάζεται από κοινού η μνήμη μας και καθώς είναι χρέος σου, να ενεργήσεις να εισαχθεί η εορτή στην Εκκλησία και να συνταχθεί η ιερή ακολουθία. Ακόμη ένα χρέος σου, να παραδόσεις στις μελλοντικές γενιές ότι εμείς είμαστε ένα για τον Θεό. Βεβαίως και εμείς θα συμπράξουμε για τη σωτηρία εκείνων που θα εορτάζουν τη μνήμη μας, γιατί έχουμε και εμείς παρρησία ενώπιον του Θεού».
Έτσι ο Επίσκοπος Ευχαΐτων Ιωάννης ανέλαβε τη συμφιλίωση των διαμαχόμενων μερίδων, συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου και συνέγραψε και κοινή Ακολουθία, αντάξια των τριών Μεγάλων Πατέρων.
Η εορτή αυτής της Συνάξεως του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αποτελεί το ορατό σύμβολο της ισότητας και της ενότητας των Μεγάλων Διδασκάλων, οι οποίοι δίδαξαν με τον άγιο βίο τους το Ευαγγέλιο του Χριστού. Είναι εκείνοι, οι οποίοι εξ’ αιτίας της ταπεινώσεώς τους μπροστά στην αλήθεια, έχουν λάβει το χάρισμα να εκφράζουν την καθολική συνείδηση της Εκκλησίας και ότι διδάσκουν δεν είναι απλώς δική τους σκέψη ή προσωπική τους πεποίθηση, αλλά είναι επιπλέον η ίδια η μαρτυρία της Εκκλησίας, γιατί μιλούν από το βάθος της καθολικής της πληρότητας.

Περί τις αρχές του 14ου αιώνα μ.Χ. ανεγέρθη ναός των Τριών Ιεραρχών κοντά στην Αγία Σοφία Κωνσταντινούπολης, δίπλα σχεδόν στη μονή της Παναχράντου.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΙΣΤΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΣΗΛΙΟΥ ΘΕΟΤΗΤΟΣ!


ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ