ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020

Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΙΔΙΟΤΥΠΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 27η Απριλίου 2020

ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΙΔΙΟΤΥΠΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ένας πρωτοφανής και ιδιότυπος διωγμός εν εξελίξει εναντίον της Εκκλησίας, με πρόφαση την διασφάλιση της δημόσιας υγείας από την επιδημία του κορωνοϊού φαίνεται να εφαρμόζεται μεθοδευμένα και συστηματικά τον τελευταίο καιρό από την Πολιτεία. Έχουμε ήδη αναφερθεί στο φλέγον θέμα των περιοριστικών μέτρων της πολιτείας λόγω κορωνοϊού κατ’ επανάληψη σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας, ωστόσο θεωρήσαμε καθήκον μας να επανέλθουμε και πάλι, καθώς καθημερινά διαπιστώνουμε τόσο από το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ ένα καταιγισμό άρθρων και δημοσιεύσεων,  όσο και από πάμπολλα τηλεφωνήματα και email που δεχόμεθα από πνευματικά τέκνα, αδελφούς εν Χριστώ και συνεργάτες, την  συνεχώς διογκουμένη οργή και αγανάκτηση του πιστού λαού του Θεού.  
Όπως φάνηκε από το γράμμα και το πνεύμα των τριών Κοινών Υπουργικών Αποφάσεων, αλλά και από τα ίδια τα γεγονότα, η σωματική υγεία ανυψώθηκε ως υπέρτατο αγαθό, υπεράνω και της πνευματικής υγείας και οι σωματικές ανάγκες υπεράνω των πνευματικών αναγκών, τις οποίες υπηρετεί και διακονεί η Εκκλησία, ως πνευματικό ιατρείο των ψυχών. Ο ρόλος της και η αποστολή της επιδεικτικά λοιδορήθηκε και περιφρονήθηκε, ενώ κλήθηκε η «θεά» επιστήμη, ως μόνη ικανή και άξια πάσης εμπιστοσύνης, να δώσει τα φώτα της στην αντιμετώπιση του προβλήματος.
Τα γεγονότα που είδαν το φως της δημοσιότητος τις τελευταίες ημέρες και ιδίως την Μεγάλη Εβδομάδα με συλλήψεις πιστών, στουχτερά πρόστιμα, πράξεις βίας από αστυνομικούς, ποινικές διώξεις εις βάρος αρχιερέων και ιερέων, σφράγισμα ναών και προσκυνημάτων από αστυνομικές δυνάμεις, τέλεση Θείων Λειτουργιών και ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδος, είτε σε σπίτια και αποθήκες «διά τον φόβον των ιουδαίων», είτε σε ώρες μεταμεσονύκτιες, όπου δεν κυκλοφορεί κανένας στους δρόμους και πολλά άλλα, συνθέτουν μια ατμόσφαιρα που θυμίζει την εποχή των κατακομβών, ή την εποχή του αμείλικτου διωγμού εναντίον της Εκκλησίας από το αντίχριστο Σοβιετικό καθεστώς της πάλαι ποτέ κομμουνιστικής Ρωσίας.
Ο ιδιότυπος διωγμός εναντίον της Εκκλησίας στράφηκε προς δύο κυρίως κατευθύνσεις: 1) Στο να αποκλειστεί με κάθε τρόπο  η προσέλευση των πιστών στους ναούς και η συμμετοχή τους στις ιερές ακολουθίες με την πρόφαση ότι υπάρχει κίνδυνος συνωστισμού, και 2) Να αποκλεισθεί η μετάδοση της Θείας Κοινωνίας, ως πράξη που θέτει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία με το κλείσιμο των Εκκλησιών.         
Όπως έχουμε επισημάνει σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, ο κίνδυνος του συνωστισμού μπορούσε να προληφθεί από την Πολιτεία σε συνεργασία με την Εκκλησία με κατάλληλα προληπτικά μέτρα, ανάλογα με αυτά που έλαβε στις Υπεραγορές και στις Τράπεζες, όπου εφαρμόσθηκε ελεγχόμενος αριθμός εισερχομένων. Είναι φανερό, ότι η πολιτεία ενήργησε στην προκειμένη περίπτωση με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Είναι τουλάχιστον άδικο και μεροληπτικό, να επιτρέπει μεν την λειτουργία των Υπεραγορών και των Τραπεζών και να βάζει λουκέτο στους Ναούς. Να δείχνει ανοχή στο συνωστισμό, που πολλές φορές παρατηρήθηκε στους χώρους  αυτούς, ή στις λαϊκές αγορές και να μην επιτρέπει την προσκύνηση του Ιερού Επιταφίου, ή την κατ’ ιδίαν προσευχή, ούτε ακόμη και με την τήρηση των αναγκαίων υγειονομικών μέτρων.  Όπως αναφέρει σχετικό δημοσίευμα: «Σε μια Εκκλησία έβγαλαν τα βάγια την Κυριακή των Βαΐων έξω από την πόρτα και επενέβησαν οι δυνάμεις καταστολής, να τα ξαναβάλουν μέσα, μη τυχόν και μαζευτεί κόσμος…. Οικοτροφεία, γηροκομεία, άσυλα ανιάτων, δομές μεταναστών, καταυλισμοί τσιγγάνων, αδελφότητες, κοινόβια, συνεργεία αυτοκινήτων και εξωτερικά συνεργεία του Δήμου, ή τεχνικών Εταιρειών, όλοι μαζί συζούν και δουλεύουν μέχρι αυτή την ώρα με ελάχιστες ως μηδενικές προφυλάξεις και μόνο στις Εκκλησίες επιτρέπονται αυστηρά μόνο 4 άτομα και αυτά σε διασπορά».
Όσο για αποκλεισμό από την Θεία Κοινωνία, η στάση της πολιτείας ήταν ακόμη πιο ένοχη και απαράδεκτη. Η ποινική δίωξη του Μητροπολίτου Κερκύρας κ. Νεκταρίου και του π. Γεωργίου Σχοινά από το Κουκάκι, επειδή τόλμησαν να κοινωνήσουν κάποιους πιστούς, ξεσκεπάζουν και αποκαλύπτουν τις πραγματικές προθέσεις της Πολιτείας. Όπως απέδειξε δημόσια ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ, ο Σεβασμιώτατος άγιος Κερκύρας, όπως και οι άλλοι υπόδικοι κληρικοί, δεν διέπραξαν κάποιο αδίκημα, διότι πουθενά στις υπουργικές αποφάσεις δεν υπάρχει απαγόρευση της Θείας Κοινωνίας. Παρ’ όλα αυτά όμως τους ασκήθηκε ποινική δίωξη. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει, ότι ένας από τους κύριους λόγους του κλεισίματος των Εκκλησιών, ήταν να αποκλεισθεί πάσει θυσία ο λαός από την Θεία Μετάληψη, ως δήθεν αιτία μολύνσεως και μεταδόσεως του κορωνοϊού. Ματαίως προσπάθησαν διακεκριμένοι επιστήμονες, όπως οι καθηγητές κ. Ελένη Γιαμαρέλλου, ο κ. Κουντουράς κ.α. να επισημάνουν ότι δεν υπάρχει καμιά επιστημονική τεκμηρίωση, ότι η Θεία Κοινωνία διασπείρει μεταδοτικές ασθένειες. Οι επισημάνσεις τους όχι απλά δεν ελήφθησαν υπόψη, αλλά στιγματίστηκαν ως «αντιεπιστημονικές», οι επιστήμονες αυτοί απειλήθηκαν ότι θα συρθούν σε πειθαρχικές και ποινικές διώξεις, ως δήθεν διασπείροντες «επικίνδυνες απόψεις για την δημόσια υγεία»! Πρόσφατα δημοσιεύθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο 152 ιατρών επιστημόνων από την Κύπρο, οι οποίοι με επιστολή τους ζητούν από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, να ανοίξουν οι Εκκλησίες. Γράφουν μεταξύ άλλων τα εξής: «Όπως γνωρίζετε και εσείς, ως Ορθόδοξος χριστιανός, η Θεία Κοινωνία είναι ο ίδιος ο Χριστός και η μετάληψή Του από τους Ορθοδόξους χριστιανούς, δεν αποτελεί απλά ένα θρησκευτικό, εθιμοτυπικό, τελετουργικό καθήκον, αλλά τη βάση της πίστεώς τους, καθώς και αναφαίρετο δικαίωμά τους. Παρόλο που είμαστε σίγουροι, ότι και εσείς, ως Ορθόδοξος χριστιανός συμμερίζεστε τα δόγματα της Ορθοδοξίας, μεταξύ των οποίων και ότι η Θεία Κοινωνία είναι ‘εφόδιο ζωής αιωνίου’ και ότι από αυτή, ή μέσω αυτής, δεν είναι δυνατόν να μεταφερθούν ιοί, σας αναφέρουμε ότι και επιστημονικά δεν υπάρχει στη βιβλιογραφία οποιοδήποτε επιστημονικό άρθρο, μελέτη, ή έρευνα, που να αποδεικνύει ότι με τη Θεία Κοινωνία μεταδίδονται μικρόβια και ιοί. Το μόνο επιστημονικό δεδομένο που μπορεί να υπάρχει και που η επιστημονική κοινότητα αποδέχεται, εκεί που δεν υπάρχει συγκεκριμένη επιστημονική έρευνα, είναι η αναδρομική μελέτη της κλινικής εμπειρίας, που στην περίπτωση της Θείας Κοινωνίας αφορά αναδρομική κλινική εμπειρία 2000 χρόνων (π.χ. Ιερείς και όχι μόνον, που καταλύουν καθημερινά τη Θεία Κοινωνία στα Νοσοκομεία, ακόμη και Νοσοκομεία Λοιμωδών Νόσων κλπ) και ουδέποτε τους έχει μεταδοθεί οτιδήποτε».
Το λυπηρό είναι ότι, απέναντι στις σκληρές και στοχευμένες κατά της Εκκλησίας απαγορεύσεις, δεν υπήρξε ουσιώδης αντίδραση από μέρους της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου. Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος, είχε το θάρρος και την τόλμη να ζητήσει μιά γενναία συγνώμη από τον Θεό και τον πιστό λαό του Θεού. Σε πρόσφατο δημοσίευμά του με τίτλο «Συγχώρεσε με Θεέ μου και συ λαέ μου για την ευθύνη της σιωπής μου….», έγραψε: «Μη αντέχοντας όλη αυτή την εσωτερική συντριβή επικοινώνησα, το απόγευμα του Πάσχα, με πρόσωπο που εμπιστεύομαι την κρίση του και δεν ανήκει στον εκκλησιαστικό χώρο, εξομολογούμενος τα μύχια της καρδιάς. ‘Μήπως Σεβασμιώτατε οι ευθύνες βαραίνουν περισσότερο την Εκκλησία; Μήπως δεν έπεισε την Πολιτεία ότι θα μπορούσε να διαχειριστεί τα του ‘οίκου’ Της, όπως π.χ. οι αλυσίδες τροφίμων, κ.α. που έμειναν ανοιχτά, υπό όρους και προϋποθέσεις; Μήπως δεν διαπραγματεύτηκε σωστά και τίμια; Μήπως… ‘νίψατε’ τας χείρας σας ψιθυρίζοντας: ‘αθώος ειμί’, κλειδωθήκατε στους Ναούς σας και θεωρήσατε ότι έτσι εκπληρώνετε το χρέος σας; Μήπως κάνατε τον Χριστό “live”, “facebook”, “instagrame”, “YouTube”, μεταφέροντας το Μυστήριο στην άψυχη οθόνη μιάς τηλεόρασης και πιστέψατε ότι έτσι θα αναπαύσετε την συνείδηση σας; Προτείνατε εναλλακτικές λύσεις στην Πολιτεία, ή συγκατατεθήκατε χωρίς αντίλογο; Τι θα πράξετε εάν αύριο, σε μια άλλη περίπτωση, π.χ. θεομηνία, σας ζητήσει και πάλι η Πολιτεία να κλείσετε τους Ναούς; Ποιος έχει την ευθύνη των ψυχών που εμπιστεύονται την Εκκλησία; Η Πολιτεία, ή η Εκκλησία; Έχετε συνειδητοποιήσει ότι οι πιστοί όλες αυτές τις ημέρες ένιωθαν απόκληροι και ανεπιθύμητοι από την Εκκλησία που θεωρούν μάνα τους’; ….Συγχώρεσε με Θεέ μου και συ λαέ μου για την ευθύνη της σιωπής μου….». Ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ μη παραβιάζων  τις Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις της Πολιτείας,  επέτρεψε στους ιερείς της επαρχίας του να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων, όσους προσέλθουν στους Ιερούς Ναούς, ή κατ’ οίκον το εκζητήσουν.
Υποστηρίχτηκε από κάποιους, πως η ΔΙΣ συμφώνησε με τα σκληρά και άδικα περιοριστικά μέτρα κατά της Εκκλησίας από φόβο, μήπως καταλογισθεί κάποιο κρούσμα, λόγω του Εκκλησιασμού στην Εκκλησία. Αλλά αυτή είναι μια υπόθεση και το ερώτημα είναι, αν για μια υπόθεση ήταν πρέπον, να υποστούν τέτοια πνευματική ζημία οι πιστοί, καθ’ ον χρόνον μάλιστα σε όλες τις Ορθόδοξες βαλκανικές χώρες και στη Γεωργία επετράπη ο Εκκλησιασμός και η Θεία Μετάληψη, τηρουμένων παραλλήλως και των υγειονομικών μέτρων. Παρήγορο υπήρξε το γεγονός, ότι το βράδυ της Ανάστασης ο πιστός λαός του Θεού έψαλε με αναμμένες λαμπάδες από τα μπαλκόνια και τις ταράτσες των σπιτιών το «Χριστός Ανέστη»,  ενώ την ώρα που κτύπησαν, (κατ’ εξαίρεση), οι καμπάνες για το «Χριστός Ανέστη», φωταγωγήθηκαν οι πόλεις και τα χωριά από τα πυροτεχνήματα και τα βεγγαλικά. Δήλωσαν με αυτό τον έντονο και παραστατικό τρόπο τη σθεναρή αντίθεσή τους, σε όσους προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το μέγα και κοσμοσωτήριο γεγονός της Θείας Εγέρσεως.
Αυτή τη στιγμή που γράφεται το σχόλιο, η υπουργός Παιδείας κ. Ν. Κεραμέως δήλωσε, πως δεν γνωρίζει πότε θα αρθούν τα μέτρα για την απαγόρευση της θείας λατρείας και τον εκκλησιασμό των πιστών, για δύο λόγους: πρώτον διότι οι ειδικοί, ενώ κάνουν προβλέψεις και δρομολογούν την άρση μέτρων για άλλους τομείς, όπως τα εμπορικά καταστήματα και τα κέντρα αισθητικής (!!!), δεν έχουν ασχοληθεί με το άνοιγμα των εκκλησιών και δεύτερον δεν έχει δεχθεί κανένα σχετικό αίτημα από πλευράς της ΔΙΣ, παρ’ ότι ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος απέστειλε σχετική επιστολή στον Πρωθυπουργό. 
Κλείνοντας, επισημαίνουμε ότι το φετινό Πάσχα ήταν το πρώτο Πάσχα που «γιορτάσθηκε» χωρίς να εορτασθεί  στην πατρίδα μας. Ζούμε στους εσχάτους χρόνους, αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε. Τα σημεία των καιρών το δείχνουν ξεκάθαρα. Αυτό δεν το λέμε για να απελπιστούμε, άλλα για να προετοιμαστούμε για μεγαλύτερους διωγμούς στο μέλλον, άλλοτε συγκεκαλυμμένους και άλλοτε πιο απροκάλυπτους. Ας αγωνιστούμε λοιπόν να δυναμώσουμε την πίστη μας και να βιώσουμε βαθύτερα την μετάνοια, ώστε την ώρα του διωγμού να μην προδώσουμε τον Χριστό, αλλά να δώσουμε την καλή μαρτυρία της ομολογίας μας, πράγμα που το ευχόμαστε από καρδίας σε όλους.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών.

Κυριακή, 26 Απριλίου 2020

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΤΑΓΩΝ: «ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΑΣ ΕΡΘΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ»


Του Αιμίλιου Πολυγένη
''Από σήμερα ανοίγουμε τις εκκλησιές μας και είμαστε εδώ ώστε όποιος θέλει να έρθει να μας ζητήσει το λόγο'' τόνισε χαρακτηριστικά στο κήρυγμά του ο Σεβ. Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος σήμερα, Κυριακή του Θωμά.
Ο Σεβασμιώτατος με αφορμή την χθεσινή εν κινήσει συναυλία από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στις γειτονιές της Αθήνας μίλησε για δύο μέτρα και δύο σταθμά.
"Αυτές τις μέρες κάναμε υπακοή στο κράτος για την ασφάλεια όλων μας και τηρήσαμε τα μέτρα, σφραγίσαμε τις εκκλησίες σταματήσαμε τις καμπάνες κλπ. Όμως είδαμε χθες, αυτούς που θεσπίσαν τους νόμους με πρώτο και καλύτερο τον πρωθυπουργό, να έχουν συνωστιστεί μαζί με τους συνεργάτες του και πολλούς άλλους, ώστε να ακούσουν μία περιφερομένη συναυλία" - ανέφερε ο Μητροπολίτης Σταγών κ. Θεόκλητος.
"Χωρίς τα μέτρα ασφάλειας, χωρίς τις αποστάσεις κλπ. Δεν γίνεται να υπάρχουνε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Γι' αυτό και εμείς από σήμερα ανοίγουμε τις εκκλησιές μας και είμαστε εδώ ώστε όποιος θέλει να έρθει να μας ζητήσει το λόγο" - συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος.
Κλείνοντας το κήρυγμά του ο κ. Θεόκλητος υπογράμμισε: "οι επιτάφιοι και η λιτανεία πείραξαν, που υπό την ευθύνη μας θα ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα οι πιστοί".

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2020

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ: "ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΙ; ΤΟΣΗ ΑΣΕΒΕΙΑ; ΤΟΣΗ ΑΠΙΣΤΙΑ;"

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 12η Απριλίου 2020
ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς:
«Έξοδος Μεσολογγίου: το πολυτιμότερο στεφάνι της Ελλάδος!»

Κεκλεισμένων των θυρών, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, πραγματοποιήθηκαν χτες Σάββατο του Λαζάρου, αλλά κυρίως σήμερα, Κυριακή των Βαΐων, οι θρησκευτικές τελετές της 194ης Επετείου της Εξόδου της Ηρωικής Φρουράς των Ελευθέρων Πολιορκημένων (1826), λόγω των εκτάκτων μέτρων για τη διαφύλαξη της δημόσιας υγείας.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς, στο τέλος της αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση «υπέρ αναπαύσεως των αειμνήστων αγωνιστών και προμάχων της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, Ιωσήφ και Πορφυρίου των Αρχιερέων και πάντων των μετ’ αυτών πατέρων και αδελφών». Στη συνέχεια της Θ. Λειτουργίας, ώρα 10:30΄, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε τη Δοξολογία για την 194ην Επέτειο της Εξόδου, με τη συμμετοχή μόνο των Κληρικών της Ιεράς Πόλεως.
Επισημαίνεται ότι, κατά την ώρα που γίνεται συνήθως η λιτάνευση της Εικόνας της Εξόδου, οι καμπάνες όλων των Ιερών Ναών της Ιεράς Πόλεως, την 20:00΄ ώρα του Σαββάτου σήμαναν πένθιμα, ενώ πανηγυρικά την 11:00΄ της Κυριακής, αποδίδοντας έτσι, λόγω των σημερινών συνθηκών, έστω και την ελάχιστη τιμή προς τους Ήρωες της Πατρίδος μας.

Αναφερόμενος στην απόδοση Τιμής προς τους Ήρωες που έπεσαν μαχόμενοι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης κ. Κοσμάς, τόνισε ότι «η ηρωική Έξοδος του Μεσολογγίου μας υπαγορεύει το δικό μας καθήκον, την ευγνωμοσύνη την οποία οφείλουμε στον Κύριο και Θεό μας, στην αγάπη Του, στην προστασία Του, στη βοήθειά Του. Ευγνωμοσύνη η οποία οφείλει να μας δυναμώσει την πίστη, την καθαρή και συνειδητή πίστη στη Θεότητα, στην Παντοδυναμία, στην Αγάπη του Χριστού μας».
Ο Σεβασμιώτατος, είπε ότι «οι προπάτορες αγωνιστές της Εξόδου του Μεσολογγίου αγωνίστηκαν με αγάπη και θυσιάστηκαν με τη φλογερή πίστη τους στο Χριστό μας». Επισημαίνοντας την ετοιμασία των αγωνιστών για την Έξοδο, τόνισε τα εξής: «Εκείνη την ημέρα, τελέσθηκε η τελευταία Θεία Λειτουργία, την οποία ετέλεσε ο ιερομάρτυρας και εθνομάρτυρας επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ και οι κληρικοί του. Από τα μισογκρεμισμένα αρχοντικά, από τις καλύβες έτρεξαν γέροι και παιδιά, από τις ντάπιες οι αρματωμένοι, όσοι μπορούσαν έτρεξαν και έφτασαν στον Ιερό Ναό. Γονάτισαν, προσευχήθηκαν, κοινώνησαν των Αχράντων Μυστηρίων, ενώθηκαν με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας και ετοιμάσθηκαν για την Έξοδο. Απέθαναν βέβαια, ενίκησαν όμως! Στεφάνωσαν την Ελλάδα με το πολυτιμότερο στεφάνι που λέγεται «Έξοδος Μεσολογγίου!».
Συνδέοντας τα ιστορικά γεγονότα με την σημερινή δύσκολη κατάσταση που ζούμε, ο Μητροπολίτης κ. Κοσμάς, είπε πως «οι αγωνιστές άφησαν σε όλους εμάς μια αλήθεια: Η Ελλάδα πάντοτε αγωνίσθηκε με τη βοήθεια και τη σκέπη του Χριστού μας, της Παναγίας μας και τις πρεσβείες των Αγίων, σε κάθε δυσκολία. Οι Έλληνες αυτοί, οι ηρωικοί, οι γενναίοι, με τη θερμή πίστη τους και με την προστασία του Τριαδικού Θεού μας και τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων, ξεπέρασαν κάθε δυσκολία…
Είναι φοβερά, αγαπητοί, τα γεγονότα που ζούμε σήμερα. Ναι, υπάρχει και σήμερα ένας μεγάλος πειρασμός, μια δοκιμασία, μια επιδημία. Πώς όμως αντιμετωπίζουμε εμείς τον κίνδυνο; Πώς αντιμετώπισαν τον κίνδυνο εκείνοι οι γενναίοι, οι μαρτυρικοί πρόμαχοι, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι;; Την ημέρα των Βαΐων δεν ελησμόνησαν την αγάπη του Θεού μας. Δεν λησμόνησαν την Θεότητά Του, την Παντοδυναμία Του. Έστω κι αν κινδύνευαν, στο Χριστό μας κατέφυγαν! Ούτε αποθαρρύνθηκαν, ούτε ολιγοψύχησαν, ούτε πρόδωσαν Χριστό και Πατρίδα. Εδόξασαν και τον Λυτρωτή τους, αλλά και την Ελλάδα!
Πόσο διαφέρουμε εμείς σήμερα, αγαπητοί. Τη δοκιμασία μας την αντιμετωπίζουμε μόνο με ανθρώπινα κριτήρια, με εγωισμό και περιφρόνηση στο Χριστό. Φοβόμαστε μήπως ο Χριστός μας μεταδώσει ασθένειες! Αποφεύγουμε τη Θεία Κοινωνία, δεν ασπαζόμαστε εικόνες, μάλιστα μας προέτρεψαν μερικοί να μην ασπασθούμε τον Επιτάφιο, τον Εσταυρωμένο, το Ευαγγέλιο! Αγαπητοί, δεν φοβόμαστε καθόλου; ..είμαστε παντοδύναμοι; Τόση ασέβεια; Τόση απιστία; Ξεχνάμε τις θεραπείες που μας χάρισε η Παναγία μας και τόσα άλλα θαύματα;
Ας γονατίσουμε όλοι μας σήμερα, αγαπητοί. Ας ζητήσουμε το έλεος του Θεού. Ας δυναμώσουμε την πίστη μας. Ας μιμηθούμε τους προμάχους του Μεσολογγίου. Όχι άλλη απιστία! Όχι άλλος πόλεμος κατά της Εκκλησίας του Χριστού μας και των Αχράντων Μυστηρίων. Ας συνέλθουμε! Έρχεται Μεγάλη Εβδομάδα».

Εκ  του  Γραφείου  Τύπου  και  Επικοινωνίας
της  Ιεράς  Μητροπόλεως

http://thriskeftika.blogspot.com

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Ι.Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 26η Μαρτίου 2020

ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΗΣ ΕΠΙΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

Το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, ο Αδάμ και η Εύα, όπως μας πληροφορεί το βιβλίο της Γενέσεως, πλάσθηκε από τον Θεό τελευταίο από όλα τα δημιουργήματα του Θεού, ως η κορωνίδα της δημιουργίας, ευρισκόμενο στο μεταίχμιο μεταξύ ορατής και νοητής κτίσεως, μετέχον τόσο του νοητού όσον και του αισθητού κόσμου. Πλάσθηκε κατ’ εικόνα Θεού, με προορισμό να φθάσει στο καθ’ ομοίωσιν, να αναχθεί δηλαδή στην κατά χάριν θέωση και να γίνει μέτοχος της θείας μακαριότητας, με τη δική του ελεύθερη επιλογή και προ πάντων με την πλήρη και τελεία υπακοή του στο θέλημα του Θεού, ως απαραίτητος όρος εξαρτήσεώς του από τον Θεόν. Όμως η παρακοή του στην συγκεκριμένη εντολή του Θεού ανέτρεψε,(ευτυχώς όχι ανεπανόρθωτα), αυτή τη δυνατότητα του αρχικού του προορισμού και τον οδήγησε στην τραγωδία της πτώσεως, στην τραγωδία της φθοράς και του θανάτου: «Επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου· εν λύπαις φαγή αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου·  ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι, και φαγή τον χόρτον του αγρού. εν ιδρώτι του προσώπου σου φαγή τον άρτον σου, έως του αποστρέψαι σε εις γην, εξ’ ης ελήφθης, ότι γη ει και εις γην απελεύση» (Γεν.3,16-20). Αψευδής μάρτυρας αυτής της δικαίας, αλλά και φιλάνθρωπης αποφάσεως του Θεού, η ανθρώπινη ιστορία, η οποία είναι μεστή ωδίνων, πόνου, φθοράς και ασθενειών, οι οποίες τον οδηγούν στον πικρό θάνατο.
Αυτές τις ημέρες η ανθρωπότητα ολόκληρη βιώνει έναν τρομακτικό εφιάλτη, μια μεγάλη και φοβερή επιδημία παγκοσμίων διαστάσεων, την λοιμώδη νόσο του κορωνοϊού, ενός φοβερού και επικίνδυνου ιού, με ταχύτατο και ύπουλο τρόπο μεταδόσεως, με μεγάλη λοιμογόνο δύναμη και ανυπολόγιστες καταστρεπτικές συνέπειες σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και οικονομικές. Ξεκίνησε από την πόλη Γιουχάν της μακρινής και πολυάνθρωπης Κίνας από ζωονόσο που μεταλλάχθηκε σε άνθρωπο όσο και εξαπλώθηκε με καταπληκτική ταχύτητα σε όλο τον κόσμο, μολύνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους και στέλνοντας στο θάνατο δεκάδες χιλιάδες. Μόνο στη γειτονική μας χώρα, την Ιταλία, έχουν χάσει τη ζωή τους περίπου 7.000 άνθρωποι μέχρι στιγμής, ενώ έχουν μολυνθεί δεκάδες χιλιάδες, με το ρυθμό των θανάτων να αυξάνει κατά γεωμετρική πρόοδο. Όπως αναφέρουν οι ειδικοί, κάθε τρία λεπτά πεθαίνει και ένας ιταλός, ενώ η ιταλική κυβέρνηση δεν προλαβαίνει να κατασκευάζει  φέρετρα και δεν  έχει μνήματα να θάψει τους πεθαμένους. Η κατάσταση στα νοσοκομεία και στις μονάδες εντατικής θεραπείας είναι απερίγραπτα τραγική. Υπάρχει ένας υπερκορεσμός ασθενών σε συνδυασμό με ανεπάρκεια ιατρικού, νοσηλευτικού και βοηθητικού προσωπικού, ανεπάρκεια φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού. Οι κυβερνήσεις όλων των κρατών σήμαναν συναγερμό και εφάρμοσαν σκληρά προληπτικά μέτρα για την μείωση της μετάδοσης του φονικού ιού. Μέτρα σκληρά έλαβε και η ελληνική κυβέρνηση, κλείνοντας χώρους εργασίας και μαζικής ψυχαγωγίας και μαζί όλους τους χώρους λατρείας, απαγορεύοντας ακόμη και την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, ένα γεγονός πρωτόγνωρο στα εκκλησιαστικά χρονικά. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα απαγορεύτηκε και η ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών, δημιουργώντας ένα κλίμα φόβου, αβεβαιότητας και απελπισίας.
Ο σύγχρονος άνθρωπος μέσα στην παραφροσύνη της επάρσεώς του, μεθυσμένος από τις καταπληκτικές αλματώδεις προόδους του τεχνολογικού του πολιτισμού, διεκήρυξε προ πολλού το «θάνατο του Θεού» και ανέβασε τον εαυτό του στη θέση Του. Αγνοώντας την κτιστή και πεπερασμένη του φύση, νόμισε ότι βρήκε το «σωματίδιο του Θεού» και ότι θα μπορούσε ως θεός να δημιουργήσει ανθρώπινα όντα, κάτι σαν ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, που θα έλυναν όλα τα παγκόσμια προβλήματα της ανθρωπότητας. Όμως ένας αόρατος ιός, μεγέθους μερικών εκατομμυριοστών του χιλιοστομέτρου, ήρθε να γκρεμίσει την ανθρώπινη έπαρση και να φανερώσει την ανθρώπινη αδυναμία και σμικρότητα. Να τον προσγειώσει στην πραγματικότητα και να τον απογυμνώσει από την ύβρη της αλαζονείας του, η οποία τον εξομοίωσε με τους ανθρώπους της εποχής του πύργου της Βαβέλ. Οι υπερφίαλοι ισχυροί της γης γονάτισαν μπροστά στον αόρατο εχθρό και τρέμουν από φόβο. Κάποιοι ισχυροί ηγέτες μολύνθηκαν και απομονώθηκαν με τρόμο, για να μην έχουν την κατάληξη των τραγικών θυμάτων του ιού. Αλαφιασμένοι καταναλωτές αδειάζουν τα ράφια των καταστημάτων, τρέφοντας την ψευδαίσθηση ότι έτσι μπορούν να επιβιώσουν από έναν ενδεχόμενο αποκλεισμό. Άλλοι έντρομοι παίρνουν προληπτικά διάφορα φάρμακα, προξενώντας βλάβες στον οργανισμό τους. Κάποιοι άλλοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη «θεά» επιστήμη, να βρει το αποτελεσματικό εμβόλιο.
Βιώνοντας την θλίψη και την οδύνη όλων αυτών, των «αποκαλυπτικού» χαρακτήρος γεγονότων, εύλογα γεννώνται μέσα μας τα ερωτήματα: Γιατί άραγε επέτρεψε ο Θεός, να υποφέρει η ανθρωπότητα από αυτή τη φοβερή μάστιγα και να χάνουν τη ζωή τους χιλιάδες συνάνθρωποι μας; Γιατί δεν καταπαύει με ένα πρόσταγμά Του την εξάπλωση του ιού και τη φονική του δύναμη; Ποια είναι η βαθύτερη αιτία αυτού του κακού, αυτής της συμφοράς; Την απάντηση στα παρά πάνω ερωτήματα μας δίνουν οι άγιοι Πατέρες μας, οι οποίοι επισημαίνουν ότι η αρχική αιτία και η ρίζα όλων των κακών, των θλίψεων και των συμφορών είναι η αμαρτία και η αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό και το θέλημά Του. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος παρατηρεί ότι «εάν το σπουδαιότερο νόσημα, αυτός ο θάνατος δηλαδή, έχει τη ρίζα και την αιτία του στην αμαρτία, πολύ περισσότερο τα περισσότερα από τα νοσήματα. Εκτός από αυτά στην αμαρτία οφείλεται και το ότι υποφέρουμε», (ΕΠΕ 10,222. PG 57,345). Οι πόλεμοι, οι σεισμοί, οι πλημμύρες, οι θεομηνίες, οι τυφώνες, οι φονικές επιδημίες κ.λπ. από εκεί  προέρχονται και επομένως δεν είναι αίτιος όλων αυτών των   κακών ο Θεός, αλλά ο άνθρωπος. Απλώς ο Θεός, ως άριστος παιδαγωγός, παραχωρεί να έρθουν όλα αυτά από πολλή φιλανθρωπία και αγάπη, για να οδηγήσει τον άνθρωπο στη μετάνοια και στη σωτηρία. Χρησιμοποιεί δηλαδή εν τη πανσοφία Του όλα αυτά τα κακά, που είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, για να γίνουν φάρμακα κατά της αμαρτίας. Ο μέγας Βασίλειος σε ομιλία του με τίτλο: «Ότι ουκ έστιν αίτιος των κακών ο Θεός», παρατηρεί μεταξύ άλλων τα εξής: «Οι αφανισμοί των πόλεων και οι σεισμοί και οι πλημμύρες και οι απώλειες των στρατευμάτων και τα ναυάγια και όλες οι πολυάνθρωπες καταστροφές, είτε από την γη, είτε από την θάλασσα, είτε από τον αέρα, είτε από την φωτιά, είτε από οποιαδήποτε αιτία, προκαλούνται, γίνονται, για τον σωφρονισμό αυτών που επιζούν. Διότι ο Θεός με δημόσιες μάστιγες σωφρονίζει την γενικευμένη κακία του λαού…. Οι θάνατοι δε επέρχονται όταν συμπληρωθούν τα όρια της ζωής, που εξ’ αρχής για τον καθένα όρισε η δικαία κρίσις του Θεού, ο οποίος από μακρυά προβλέπει το συμφέρον για τον καθένα από μας», (ΕΠΕ. 7, 92-100).
Ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος, ο οποίος έζησε τις φρικαλεότητες και των δύο παγκοσμίων πολέμων και εξορίσθηκε στα στρατόπεδα του Νταχάου από τους Ναζί, έγραφε χαρακτηριστικά για την καθολική αποστασία της Ευρώπης, (και γενικότερα της Δύσεως) και τον άθεο πολιτισμό της: «Οι αιρετικοί λαοί της εποχής μας έδωσαν εις τον Χριστόν και Κύριον την τελευταίαν θέσιν εις την τράπεζαν του κόσμου τούτου, ως εις έσχατον επαίτην, ενώ εις τας πρώτας θέσεις ετοποθέτησαν τους μεγάλους των άνδρας, τους πολιτικούς, τους λογοτέχνας, τους μυθοποιούς, τους επιστήμονας, τους κεφαλαιούχους, ακόμη και τους τουρίστας και τους ποδοσφαιριστάς... Ο Χριστός απεμακρύνθη από την Ευρώπην, όπως κάποτε από την χώραν των Γαδαρηνών, όταν οι Γαδαρηνοί το εζήτησαν. Μόλις όμως Αυτός έφυγεν, ήλθε ο πόλεμος, η οργή, ο τρόμος και η φρίκη, η κατάρρευσις και η καταστροφή. Επέστρεψεν εις την Ευρώπην ο προχριστιανικός βαρβαρισμός....μόνον που αυτός ήταν εκατό φορές φρικωδέστερος».

Αυτή η γενικευμένη αποστασία των ανθρώπων της εποχής που έζησε  ο άγιος Νικόλαος, μπορούμε να πούμε ότι επαναλαμβάνεται και στην εποχή μας, με αποτέλεσμα να βιώνουμε την φρίκη της πανδημίας του κορωνοϊού και πολλές άλλες παιδαγωγικές «επιφορές» που μαστίζουν την ανθρωπότητα. Και από ότι φαίνεται θα έρθουν στο μέλλον και άλλα ακόμη μεγαλύτερα κακά, εξ’ αιτίας της αμετανοησίας και σκληροκαρδίας μας. Φυσικά η αποστασία δεν απουσιάζει και από την πατρίδα μας, η οποία, ενώ ευεργετήθηκε πολυμερώς και πολυτρόπως στη διάρκεια της ιστορίας της από τον Κύριο, την Παναγία και τους αγίους μας, εν τούτοις φάνηκε αχάριστη απέναντι σε τόσες πολλές και μεγάλες ευεργεσίες. Η Ελληνική Πολιτεία και η κοινωνία μας τα τελευταία χρόνια δυστυχώς όλο και περισσότερο απωθεί τον Σωτήρα Κύριο από τη ζωή της, με πλήθος νόμων αντιχριστιανικών, με την αλλοτρίωση του μαθήματος των θρησκευτικών και την σταδιακή μεταμόρφωσή του σε θρησκειολογικό, με την προοδευτική και αλματώδη ισλαμοποίηση της χώρας, την ανέγερση Τζαμιού στην Αθήνα,(αντί της εκπληρώσεως του τάματος του Έθνους), με την δημιουργία κατευθύνσεως Ισλαμικών Σπουδών στη Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης, με τη αλλαγή της ανθρώπινης οντολογίας και την δημόσια προβολή και διαφήμισή της με παρελάσεις υπερηφανείας και τη θέσπιση του ανίερου συμφώνου συμβίωσηςκαι της υιοθέτησης παιδιών ατόμων του ιδίου φύλου, με την προβολή θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ευθέως υβρίζεται το πανάγιο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, με την νομιμοποίηση της παναιρέσεως του Οικουμενισμού στη «Σύνοδο» της Κρήτης, με την αποδοχή και νομιμοποίηση των σχισματικών της Ουκρανίας και με πολλά άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός. Η αποστασία της εποχής μας δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Έχει ξεπεράσει ακόμη και αυτήν επί των ημερών του Νώε και της ρωμαϊκής εποχής. Η λατρεία του αληθινού Θεού αντικαταστάθηκε με τη λατρεία του Σατανά, ενώ παράλληλα τα οικουμενιστικά ανοίγματα πολλών επισκόπων, που φθάνουν μέχρι και αυτή την μυστηριακή διακοινωνία, δημιουργούν βαθειά ρήγματα στην ενότητα της Ορθοδοξίας, αφήνοντας ψυχρούς και αδιάφορους τους εκκλησιαστικούς μας ηγέτες.
Ελάχιστοι δυστυχώς είναι εκείνοι οι οποίοι, υψώνουν τα μάτια στο Θεό, για να αναθέσουν τη λύση του προβλήματος  στον Μεγάλο Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων μας. Καταφεύγουν σ’ Αυτόν, που είναι η πηγή της ζωής και χορηγεί τη ζωή, στο Θεό. Γονατίζουν με δάκρυα στα μάτια και προσεύχονται όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για όλο τον κόσμο που δοκιμάζεται, να γίνει ίλεως ο Θεός «επί ταις αμαρτίαις ημών» και να καταπαύσει την επιδημία.

Η πρόσφατη απόφαση του πρωθυπουργού να απαγορεύσει, για λόγους προληπτικούς, την τέλεση στους Ιερούς Ναούς κάθε Ιερής Ακολουθίας, ακόμη και αυτής της Θείας Λειτουργίας, αποτελεί την πιο οδυνηρή παιδαγωγική μάστιγα του Θεού. Ο Θεός από αγάπη και φιλανθρωπία και αποβλέποντας στο πνευματικό συμφέρον όλων, μας στέρησε προσωρινά, από το Ποτήριο της Ζωής, επιβάλλοντας κατά κάποιον τρόπο ένα είδος ακοινωνησίας, ένα «επιτίμιο», σαν αυτά τα επιτίμια που επιβάλλει ο πνευματικός σε πιστούς, που έπεσαν σε βαριές αμαρτίες, για να μας βοηθήσει να έλθουμε εις εαυτούς, να μετανοήσουμε αληθινά και να αποβάλουμε την σκληροκαρδία μας. Στην προκειμένη περίπτωση πιστεύουμε ότι βρίσκει πλήρη εφαρμογή ο θεόπνευστος λόγος του προφήτη Ησαΐα: «ουαί έθνος αμαρτωλόν, λαός πλήρης αμαρτιών, σπέρμα πονηρόν, υιοί άνομοι· εγκατελίπατε τον Κύριον και παρωργίσατε τον άγιον του  Ισραήλ. … τι μοι πλήθος των θυσιών υμών; λέγει Κύριος· πλήρης ειμί ολοκαυτωμάτων κριών, και στέαρ αρνών και αίμα ταύρων και τράγων ου βούλομαι, ουδέ αν έρχησθε οφθήναι μοι. τις γαρ εξεζήτησε ταύτα εκ των χειρών υμών; πατείν την αυλήν μου ου προσθήσεσθαι· εάν φέρητε σεμίδαλιν, μάταιον· θυμίαμα, βδέλυγμά μοι εστι· τας νουμηνίας υμών και τα σάββατα και ημέρανμεγάλην ουκ ανέχομαι· νηστείαν και αργίαν και τας νουμηνίας υμών και τας εορτάς υμών μισεί η ψυχή μου· εγενήθητέ μοι εις πλησμονήν, ουκέτι ανήσω τας αμαρτίας υμών. όταν εκτείνητε τας χείρας υμών προς με, αποστρέψω τους οφθαλμούς μου αφ  υμών, και εάν πληθύνητε την δέησιν, ουκ εισακούσομαι υμών» (Ησ.4,11-15). Δηλαδή «Αλλά αλίμονο σε σένα, έθνος αμαρτωλό, λαέ, που είσαι γεμάτος αμαρτίες, απόγονοι πονηρών προγόνων, υιοί παράνομοι. Εγκαταλείψατε τον Κύριο και παροργίσατε τον άγιο Θεό εναντίον σας …Ο Κύριος λέγει: τι να κάμω εγώ το πλήθος των θυσιών σας; Είμαι γεμάτος και χόρτασα από θυσίες ολοκαυτωμάτων κριών, που μου προσφέρετε. Δεν θέλω πλέον ούτε το λίπος των αμνών, ούτε το αίμα των ταύρων και των τράγων. Ούτε θέλω να έρχεστε κατά τις μεγάλες εορτές και να παρουσιάζεστε ενώπιον μου στο ναό με τις προσφορές και τις θυσίες σας. Ποιος ζήτησε αυτά από τα χέρια σας; Δεν θα σας επιτρέψω λοιπόν να πατήσετε την αυλή του ναού μου. Εάν μου προσφέρετε, δια τον τύπον μόνον, θυσία σιμιγδαλιού, θα είναι μάταια και άχρηστη για σας η προσφορά. Και αυτό ακόμη το ευώδες θυμίαμα είναι σιχαμερό σε μένα, όταν δεν συνοδεύεται από καθαρότητα καρδιάς. Δεν θα ανεχτώ πλέον την εορτή της πρώτης εκάστου μηνός, ούτε καν και την ημέρα του Σαββάτου, ούτε την μεγάλη και επίσημη εορτή του Εξιλασμού. Τις νηστείες σας και τις αργίες σας των εορτών σας και τις εορτές εκάστης πρώτης του μηνός και τις άλλες εορτές  σας αποστρέφεται η ψυχή μου. Σας χόρτασα, μου καθίσατε στο στομάχι, δεν θα ανεχτώ πλέον τις αμαρτίες σας. όταν υψώνετε ικετευτικές τις χείρες σας σε μένα και ζητάτε την βοήθειά μου, εγώ γυρίζω αλλού τα μάτια μου από σας με αποστροφή. Και εάν πολλαπλασιάσετε και παρατείνετε τις δεήσεις σας, δεν θα σας ακούσω». Φοβεροί όντως λόγοι, που μιλούν από μόνοι τους και δεν χρειάζεται κανέναν σχολιασμό. Φαίνεται ότι δεν είμαστε άξιοι, κλήρος και λαός, εκτός ίσως ελαχίστων εξαιρέσεων, να κοινωνούμε το πανάγιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και γι’ αυτό επέτρεψε ο Θεός να στερηθούμε και αυτή ακόμη τη Θεία Κοινωνία.

Κλείνοντας, θέλουμε να τονίσουμε με τον πλέον δραματικό τρόπο την ανάγκη της μετάνοιας όλων μας, κλήρου και λαού. Η φοβερή πανδημία των ημερών μας χωρίς αμφιβολία, είναι το τραγικό αποτέλεσμα της έσχατης αποστασίας μας. Και ταυτόχρονα παραχώρηση δοκιμασίας από μέρους του Θεού για να έρθουμε εις εαυτούς. Για να μετανοήσουμε αληθινά και γνήσια, όπως οι κάτοικοι της πόλεως Νινευί, για τους οποίους γίνεται λόγος στο βιβλίο του Ιωνά. Σύμφωνα με τη σχετική διήγηση, όταν ο προφήτης Ιωνάς ήρθε στην πόλη και προανήγγειλε την καταστροφή της σε τρείς ημέρες, όλοι οι κάτοικοι της πόλεως μετανόησαν έμπρακτα με νηστείες και προσευχές, σκεπτόμενοι πως «ει μετανοήσει ο Θεός και αποστρέψει εξ’ οργής θυμού αυτού και ου μη απολώμεθα» (Ιων.3,9). Και πράγματι ο Θεός της αγάπης και των οικτιρμών δεν τιμώρησε τους Νινευΐτες, διότι «είδεν ο Θεός τα έργα αυτών, ότι απέστρεψαν από των οδών αυτών των πονηρών, και μετενόησεν ο Θεός επί τη κακία, ή ελάλησε του ποιήσαι αυτοίς, και ουκ εποίησε» (Ιων.3,10). Ας αποβάλλουμε από μέσα μας κάθε φόβο, δειλία και πανικό, όπως αρμόζει σε αληθινούς χριστιανούς, αναθέτοντας την ζωή μας στα χέρια του Θεού, σύμφωνα με την προτροπή της Εκκλησίας μας: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», τηρώντας παράλληλα και τις οδηγίες των γιατρών και τις εντολές της πολιτείας. 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΕΔΕΣΣΗΣ ΙΩΗΛ: ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΣΤΟΝ ΘΕΟ; ΚΑΙ ΑΝ ΝΑΙ, ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΘΕΟ; ΣΕ ΕΝΑΝ ΒΑΡΛΑΑΜΙΤΙΚΟ ΘΕΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ;

Τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα τῆς καθ᾿ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

Μὲ ἀφορμὴ ὅσα ἔγιναν τὶς τελευταῖες μέρες μὲ τὴν παύση τῶν ἱεροπραξιῶν, ἐξ αἰτίας τοῦ πρωτοφανοῦς ἰοῦ, ταπεινὰ θὰ θέλαμε νὰ διατυπώσουμε τὴν θέση τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας ὡς πρὸς τὸ ἐὰν μεταδίδονται οἱ ἀσθένειες μέσῳ τῶν Ἁγίων Μυστηρίων, ἢ μέσῳ τῶν ἁγιαστικῶν μέσων της, τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων εἰκόνων, τὸν ἀσπασμὸ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων ἢ ἀκόμη καὶ τὴν παραμονή μας μέσα στοὺς ἱεροὺς ναούς.

1. Ὡς πρὸς τὸ μυστήριο τῆς Θείας εὐχαριστίας: Ὑπάρχει κοινὴ παραδοχὴ ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅτι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μεταδώσει ἀσθένειες. Αὐτὸ πιστεύει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία καὶ ἀποδεικνύει καὶ ἡ πράξη. Ἱερεῖς ποὺ ἐπὶ δεκαετίες ὑπηρέτησαν σὲ νοσοκομεῖα μὲ λοιμώδη νοσήματα, πολὺ μεταδοτικὰ καὶ ἀνίατα γιὰ τὴν ἐποχή τους, οὐδέποτε νόσησαν. Γι' αὐτὸ ἦταν μέγα λάθος ἡ πράξη ἑνὸς ἱερέως τῆς Μητροπόλεώς μας νὰ κοινωνήσει τοὺς πιστοὺς μὲ κοχλιάρια (κουταλάκια) τῆς μιᾶς χρήσεως.

2. Ὁ ἀσπασμὸς τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων καὶ ἡ παραμονὴ στοὺς ἱεροὺς ναούς: Ἡ συζήτηση γι' αὐτὰ ἔχει ἕναν ἐξίσου ἰσχυρὸ συμβολισμὸ στὸν χρόνο ποὺ γίνεται. Τὴν Β΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ποὺ ἑορτάσαμε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ὁ ὁποῖος διετράνωσε καὶ διεκήρυξε μὲ λόγια καὶ ἔργα τὴν δυνατότητα τῆς μετοχῆς τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες, πολλοὶ ἀπὸ μᾶς μὲ τὴν ἀποχὴ μας ἀπὸ τὸν Κυριακάτικο ἐκκλησιασμὸ σπεύσαμε νὰ διακηρύξουμε τὴν αἵρεση τοῦ Βαρλαὰμ ποὺ ἀρνοῦνταν τὴν μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες. Ὁ ἱερέας εἶναι ἄνθρωπος, ἀσθενής, πεπτωκώς, ἀγωνιζόμενος γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ ἔσω ἀνθρώπου. Ὁ ἱερέας «ἐνδεδυμένος τὴν τῆς ἱερωσύνης χάριν» μετέχει καὶ μεταδίδει τὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειες διὰ τῆς ἱερωσύνης καὶ ὄχι διὰ τοῦ προσωπικοῦ του ἁγιασμοῦ. Ὅταν ὑπάρχει καὶ αὐτός, φυσικά, ἔχει διπλὴ τὴν χάρη. Ὅταν ὅμως ἀσπαζόμαστε τὰ χέρια τῶν ἱερέων, μετέχουμε τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ καὶ λαμβάνουμε τὴν Θεία Χάρη ἐν τῷ μέτρω τῆς πίστεως καὶ τῆς εὐλαβείας μας. Ὅπως ἔλεγε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, ὁ ὁποῖος ἀσπαζόταν μὲ πολὺ πόθο τὰ χέρια τοῦ ἱερουργήσαντος ἱερέως μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία, «ὁ ἱερέας δὲν ἔχει δικά του χέρια». Ἂν πιστεύουμε ὅτι μπορεῖ ὁ ἱερέας νὰ μεταδώσει ἀσθένειες ἀρνούμαστε τὴν χάρη τῆς ἱερωσύνης, ἀρνούμαστε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἀμφιβάλλουμε ἢ ἀρνούμαστε μὲ τὶς πράξεις μας τὶς ἄκτιστες Θεῖες ἐνέργειες, κατασκευάζουμε ἕναν ἄλλο Θεὸ καὶ ἀρνούμαστε τὸν ἀληθινὸ Θεό. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἱεροὺς ναούς. Ὁ ναὸς εἶναι Σῶμα τοῦ ζῶντος Θεοῦ γι' αὐτὸ καὶ φέρει τὸ σχῆμα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι μόνο συμβολικό. Μέσα στὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία οἱ τύποι καὶ τὰ σύμβολα περιέχουν τὴν οὐσία, τὴν Ἀλήθεια καὶ γι' αὐτὸ τοὺς τηροῦμε. Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ὁ ἱερὸς ναὸς ὡς Σῶμα Χριστοῦ δὲν δύναται νὰ εἶναι χῶρος μετάδοσης ἀσθενειῶν. Ἂν ἀμφιβάλλουμε γι' αὐτό, ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὸ ἐὰν ὑπάρχει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. Ἐξομοιώνουμε τὸν Ναὸ μὲ μία αἴθουσα συναθροίσεων.

Ὅλη αὐτὴ ἡ συζήτηση καταλήγει σ’ ἕναν ἔντονο προβληματισμὸ καὶ σὲ μία λυπηρὴ διαπίστωση. Ὁ προβληματισμὸς εἶναι: πιστεύουμε ὄντως στὸν Θεό; Καὶ ἄν ναί, σὲ ποιὸν Θεό; Σὲ ἕναν βαρλααμιτικὸ Θεὸ ποὺ κατασκευάζει ἡ λογική μας; Σὲ ἕναν Θεὸ στὸν ὁποῖο ἀναγνωρίζουμε τόση χάρη, ὅση χωρᾷ τὸ φτωχὸ μυαλό μας;
Ἡ πικρὴ διαπίστωση εἶναι ὅτι χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουμε καὶ νὰ τὸ θέλουμε, βλασφημοῦμε κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πάσχουμε ἀπὸ αἱρετικὸ φρόνημα, ἐνῶ διακηρύσσουμε τὴν Ὀρθοδοξία μας. Βλασφημοῦμε κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ κινδυνεύουμε νὰ μὴν συγχωρεθοῦμε οὔτε ἐδῶ οὔτε αἰώνια ἀμφισβητώντας τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅταν φοβόμαστε νὰ προσκυνήσουμε τὶς ἱερὲς εἰκόνες, νὰ ἀσπασθοῦμε τὸ χέρι τοῦ ἱερέως, νὰ βρεθοῦμε μέσα στὸν ἱερὸ ναό, ἀρνούμαστε στὴν πράξη τὴν σωστικὴ καὶ ἁγιαστικὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Θεωροῦμε ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι δυνατὸν νὰ μεταδώσει κάτι «κοινὸν ἢ ἀκάθαρτον» καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ μεγίστη βλασφημία.
Ἂς ὁμολογήσουμε καὶ μὲ τὶς πράξεις μας, ὅπως ὁμολογήσαμε μὲ τὰ χείλη μας, ὅτι πιστεύουμε στὴν ἐνοικοῦσα, στὶς ἱερὲς εἰκόνες, στοὺς ἱερεῖς, στοὺς ἱεροὺς ναούς, Θεία Χάρη. Ἡ μετοχή μας σὲ αὐτὴ τὴν Χάρη εἶναι ἐξάρτηση τῆς δικῆς μας πίστεως. Ὅσο πιστεύουμε, τόση Χάρη λαμβάνουμε. Ἡ ὕπαρξή της ὅμως δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δική μας πίστη. Ὁ Θεός, «ὁ Ὤν καὶ ὁ Ἦν καὶ ὁ Ἐρχόμενος» δὲν καταργεῖται, ἐὰν ἐμεῖς δὲν Τὸν πιστεύουμε.
Κατὰ τὰ ἀνωτέρω, τὴν παύση τῶν ἱεροπραξιῶν μὲ νόμο τῆς Πολιτείας, τὴν δεχόμαστε ὡς Θεία παιδαγωγία, διότι «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, οὐδὲ συνετηρήσαμεν, οὐδὲ ἐποιήσαμεν καθὼς ἐνετείλατο ἡμῖν» ὁ Κύριος. Δὲν ἀποδεχόμαστε ὅμως τὴν αἰτιολόγηση τῆς Πολιτείας, ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος μετάδοσης τῆς ἀσθένειας μέσῳ τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἐν αὐτῇ ἱερουργουμένων μυστηρίων.
Ἤδη ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ιερώνυμος καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἔστειλαν ἐπιστολὴ στὴν Ὑπουργὸ Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων καὶ τὸν Γενικὸ Γραμματέα Θρησκευμάτων ἀναφορικὰ μὲ αὐτὸ τὸ θέμα καὶ βάζουν τὰ πράγματα στὴν θέση τους.

Ἐν ὀλίγοις, εἶναι ἀδύνατον νὰ μολυνθοῦμε ἢ νά κολλήσουμε ὁποιαδήποτε ἀσθένεια ἀπὸ τὴν Θεία Μετάληψη, τὶς Ἅγιες εἰκόνες, τὸν ἀσπασμὸ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων καὶ τοὺς ἱεροὺς ναούς. Ἂν πιστεύουμε ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ καὶ στὴν ἐν αὐτοῖς ἐνοικοῦσα θεία Χάρη, θὰ ἔχουμε καὶ πλούσια τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. Ἐὰν τὴν ἀρνούμαστε ἢ ἀμφιβάλλουμε, πάσχουμε τὴν αἵρεση τοῦ Βαρλαὰμ καὶ τῶν εἰκονομάχων. Ἀρνούμαστε τὸν Θεὸ καὶ βλασφημοῦμε κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διὰ τοῦτο, στῶμεν καλῶς!
Πιστεύσωμεν ἁπλῶς καὶ ὀρθῶς,
καὶ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός,
καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,
ἔσται πάντοτε μετὰ πάντων ἡμῶν.
ΑΜΗΝ.

Πρὸς Θεὸν Εὐχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας ΙΩΗΛ

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2020

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 9η Μαρτίου 2020

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

      Η δεισιδαιμονία είναι ένα από τα πλέον οικτρά, βάρβαρα και επικίνδυνα κοινωνικά φαινόμενα, το οποίο βασανίζει ανηλεώς μέγα πλήθος ανθρώπων και κοινωνικών ομάδων. Είναι σύνθετη λέξη η οποία προέρχεται από τη λέξη δέος, που σημαίνει φόβος και δαίμων που σημαίνει Θεός. Οι δαίμονες ήταν για την προχριστιανική αρχαιότητα κατώτεροι «θεοί» και πιστεύονταν ότι ασκούσαν καταλυτική επιρροή στη ζωή των ανθρώπων.  Η πλήρης σημασία του όρου δεισιδαιμονία είναι φόβος Θεού. Και πράγματι οι άνθρωποι της προχριστιανικής εποχής βίωναν έναν αδιάκοπο φόβο και διακατέχονταν από ένα ανείπωτο άγχος, λόγω της απουσίας της Χάριτος του Θεού, η οποία ήρθη μετά το τραγικό γεγονός της πτώσεως των πρωτοπλάστων. Η απουσία κοινωνίας των ανθρώπων με την αγάπη του Θεού, γέμισε τις ψυχές τους με ενοχές και το χειρότερο: διαστράφηκε η αντίληψή τους για το Θεό. Μέσα στο σκοτασμό του νου του, δεν μπορούσε ο μεταπτωτικός άνθρωπος να νοήσει το Θεό ως αγάπη, ως ευσπλαχνία, ως ελεημοσύνη, αλλά ως ένα αόρατο φόβητρο, έναν «Θεό», πλημυρισμένο από μίσος και εκδίκηση για το ανθρώπινο γένος. Μάλιστα με το πέρασμα του χρόνου ο μεταπτωτικός άνθρωπος λησμόνησε και αυτόν ίδιο το Θεό και τον αντικατέστησε με είδωλα δικής του εμπνεύσεως, τα οποία ενσάρκωναν τους φόβους του και ικανοποιούσαν τα ταπεινά του ένστικτα.
      Οι «θεοί» είδωλα, δεν ήταν απλά ανθρώπινες επινοήσεις, αλλά κάτι χειρότερο: Ήταν κακοποιά δαιμονικά όντα, τα οποία έπαιρναν τη θέση «θεοτήτων». Ο ιερός ψαλμωδός μας διαβεβαιώνει πως «πάντες οι θεοί των εθνών (είναι) δαιμόνια» (Ψαλ.95,5). Και όντως, αν μελετήσουμε τα ειδωλολατρικά θρησκεύματα, τόσο του παρελθόντος, όσο και τα τωρινά, θα διαπιστώσουμε αβίαστα πως οι ειδωλολατρικές «θεότητες» είναι ομοούσιοι των πονηρών και ακαθάρτων πνευμάτων. Οι «θεοί» της ειδωλολατρίας (αλλά και όλων των θρησκειών του κόσμου) δεν κάνουν τίποτε λιγότερο από αυτά που κάνουν τα διαβολικά πλάσματα. Οι ειδωλολατρικοί «θεοί» δεν τυραννούσαν λιγότερο τους ανθρώπους, απ’ ότι τυραννά ο διάβολος τον άνθρωπο.     
      Μέσα σ’ αυτό το εφιαλτικό κλίμα, καλλιεργήθηκαν ακραίες μορφές δεισιδαιμονίας, δηλαδή: παράλογες πρακτικές, για να τον κατευνασμό της μήνης των «θεών», με την πλέον αποκρουστική πρακτική, αυτή των ανθρωποθυσιών. Δεν έχουμε δυστυχώς τη δυνατότητα εδώ να αναφερθούμε λεπτομερώς στις μορφές της δεισιδαιμονίας, οι οποίες μάστιζαν (και μαστίζουν) τις ειδωλολατρικές κοινωνίες.   
        Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα ασχοληθούμε με μια από αυτές: τα όνειρα και την ονειρομαντεία. Αφορμή πήραμε από ένα πρόσφατο δημοσίευμα στο περιοδικό «Τηλεόραση οικογενειακή» με τίτλο: «Τα όνειρα και οι εφιάλτες. Πως τα ερμηνεύει η Εκκλησία και τι λέει η επιστήμη». Πρόκειται για εισήγηση του Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως, π. Ειρηναίου Λαφτσή, τον οποίο συγχαίρουμε, διότι αντιμετώπισε το πρόβλημα των ονείρων με τη δέουσα επιστημονική και εκκλησιαστική οπτική. Παρουσίασε το ζήτημα των ονείρων και όλων των μορφών δεισιδαιμονίας, τα οποία απορρέουν από αυτά, όπως η μαντική και η «προφητική» τους πλευρά. Τόνισε με έμφαση πως μια πολύ μεγάλη μερίδα ορθοδόξων πιστών είναι εξαρτημένοι από τα όνειρα, τους ονειροκρίτες, και δυστυχώς από τους «ειδικούς» του αποκρυφισμού, στους οποίους καταφεύγουν να τους «ερμηνεύσουν» τα όνειρά τους. Δεν είναι δυστυχώς λίγοι εκείνοι, οι οποίοι βασανίζονται από το άγχος των ονειρικών τους «εμπειριών» και κανονίζουν τη ζωή τους, σύμφωνα με αυτές.
       Αναμφίβολα, το φαινόμενο των ονείρων είναι μια φυσική λειτουργία του οργανισμού, η οποία δεν έχει εισέτι ερευνηθεί ικανοποιητικά μέχρι σήμερα. Η ιατρική επιστήμη αναφέρει πως τα όνειρα αποτελούν υγιή κατάσταση στον άνθρωπο. Είναι υγιής όποιος ονειρεύεται, σε αντίθεση με την απουσία ονείρων, η οποία φανερώνει κάποια σωματική, ή ψυχική διαταραχή.  Σε επιστημονική ιατρική ιστοσελίδα διαβάζουμε: «υπάρχουν επιστημονικά ευρήματα που δείχνουν ότι η επαναλαμβανόμενη στέρηση του ύπνου REM (ή των ονείρων) μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ψυχικές διαταραχές. Ο ύπνος και τα όνειρα, λοιπόν, είναι πολύ σημαντικά για τη σωματική και ψυχική υγεία του ανθρώπου» (Σφάλμα! Η αναφορά της υπερ-σύνδεσης δεν είναι έγκυρη.psyxiki-ygeia/article/5275/stoys-kosmoys-twn-oneirwn.html). Το πρόβλημα όμως  βρίσκεται στο είδος των ονείρων, αν δηλαδή αυτά έχουν χαρακτήρα ηρεμίας, ή ταραχής. Κι ακόμα: στην προσπάθεια κάποιων να δώσουν ερμηνεία σ’ αυτά, και το ακόμα χειρότερο: να εξαρτώνται από αυτά και να κανονίζουν τη ζωή τους ανάλογα με τις ερμηνείες τους.
Κατ’ αρχήν η λέξη «όνειρο» είναι σύνθετη και προέρχεται από τη λέξη «ον» που σημαίνει υπάρχω, και το ρήμα «είρω» που σημαίνει αφηγούμαι, συνάπτω, συναρμολογώ». Η λέξη είναι πανάρχαια και αναφέρεται στα ομηρικά έπη, αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη. Επίσης σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχολογίας: «Όνειρο είναι η έκφραση του υποσυνείδητου που μας φέρνει κατά τη διάρκεια του ύπνου αντιμέτωπους με πρόσωπα, καταστάσεις, επιθυμίες, χαρακτήρες που καταπιέζουμε στην καθημερινότητά μας. Θεωρείται ως διαδικασία ψυχολογικής αυτοθεραπείας του εγκεφάλου μας. Ο εγκέφαλός μας κωδικοποιεί και αποθηκεύει πληροφορίες στη μνήμη του. Οι πληροφορίες αυτές όταν το σώμα κοιμάται δημιουργούν μία εικονική κίνηση (σαν μικρή ταινία-εναλλαγή εικόνων) τις οποίες επεξεργάζεται».
       Ο γνωστός ψυχίατρος και χαρακτηριζόμενος ως «πατέρας της ψυχανάλυσης» Σίγκμουντ Φρόυντ είχε υποστηρίξει πως τα όνειρα περιέχουν κρυφά νοήματα και εκφράζουν τις σκέψεις,  τα συναισθήματα, τους φόβους και γενικά τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Αντίθετα ο μαθητής του, ο Ελβετός Καρλ Γιουνγκ ήρθε σε έντονη διαμάχη μαζί του, καθώς υποστήριξε πως το όνειρα συμβάλουν στην προσωπική μας ωρίμανση και μας βοηθάνε να επιλύσουμε προβλήματα που μας απασχολούν. Σύγχρονοι επιστήμονες προσπαθούν μέσω της τεχνολογίας και ιδιαίτερα δια των κλινικών μελετών του εγκεφάλου, (εγκεφαλογραφήματα), να δώσουν εξήγηση στο φαινόμενο των ονείρων, χωρίς ως τώρα να έχει δοθεί κάποια ικανοποιητική απάντηση. Αναμφίβολα όμως το είδος των ονείρων οφείλεται στην ψυχική κατάσταση του ανθρώπου.
     Η Εκκλησία μας κρατάει στάση επιφυλακτική για τα όνειρα. Βεβαίως αναφέρονται πάμπολλες περιπτώσεις στην Αγία Γραφή, αλλά και στην εκκλησιαστική μας παράδοση να διαμηνύεται το θέλημα του Θεού και δια των ονείρων. Όμως αυτό είναι κάτι το σπάνιο και έκτακτο. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι είχαν εμπειρική γνώση των ψυχικών λειτουργιών του ανθρώπου, αλλά και θεία φώτιση, διέβλεψαν ότι ο διάβολος, ο μεγάλος εχθρός του ανθρώπου, εκμεταλλεύεται τη φυσική λειτουργία των ονείρων και επιχειρεί μέσω αυτών να τον πλήξει, να τον αποπροσανατολίσει. Άλλωστε ας μη λησμονούμε πως οι προχριστιανικές ειδωλολατρικές θρησκείες εκμεταλλεύονταν τα όνειρα και είχαν δημιουργήσει ολόκληρο μαντικό σύστημα, την ονειρομαντεία. Τα ιερά συναξάρια των αγίων, αλλά και περίφημες διηγήσεις των ασκητών της ερήμου αναφέρουν πλήθος περιπτώσεων δαιμονικών ονείρων. Γι’ αυτό η Εκκλησία, χωρίς να έρχεται σε σύγκρουση με την επιστήμη, όσον αφορά τη φυσική λειτουργία των ονείρων, συμβουλεύει τους πιστούς να μην δίνουν ιδιαίτερη σημασία σ’ αυτά. Να μην προσπαθούν να δώσουν ερμηνείες στο περιεχόμενό τους. Και το σπουδαιότερο: να μην προσπαθούν να κάμουν προβλέψεις για το μέλλον, ορίζοντας την ονειρομαντεία ως δαιμονική ενασχόληση και επιβάλλει επιτίμια σε όσους ασχολούνται με την μαντική των ονείρων.
      Κλείνοντας το σχόλιό μας θα θέλαμε να συστήσουμε στους αγαπητούς αναγνώστες μας να μην δίνουν σημασία στα όνειρα, να μην εξαρτούν την πορεία της ζωής τους από αυτά. Κι αυτό διότι, όπως είναι αποδεδειγμένο, τα όνειρα είναι στην ουσία ασυνείδητες εικόνες, παραστάσεις και βιώματα, ως αποτέλεσμα της υπολειτουργίας του εγκεφάλου. Να μην λησμονούν ότι ο «ανθρωποκτόνος απ’ αρχής» (Ιωάν.8,2), ο αντίδικός μας διάβολος, πασχίζει να μας πλήξει και δια των ονείρων. Αν κάποιο όνειρο είναι όντως από το Θεό, η τους αγίους μας, για την ωφέλειά μας, να μην βιαστούμε να το εξηγήσουμε, αλλά να περιμένουμε και άλλα σημεία για την προέλευσή του. Άλλωστε, όπως αναφέραμε, η θεϊκή προέλευση των ονείρων είναι σπανιότατο και έκτακτο φαινόμενο. Και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: Εμείς οι πιστοί δεν έχουμε, (δεν πρέπει να έχουμε), άγχος για την μελλοντική έκβαση των πραγμάτων στη ζωή μας, διότι πιστεύουμε, (πρέπει να πιστεύουμε), στη Θεία Πρόνοια, η οποία μας σκεπάζει και μας καθοδηγεί. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός νίκησε και κατατρόπωσε  το διάβολο και κατάργησε το θάνατο, τον πλέον έχθιστο και ολέθριο εχθρό μας, και άρα δεν δικαιολογείται καμιά μορφή άγχους και ανασφάλειας, πολλώ δε μάλλον καταφυγή στον αποκρυφισμό, μέρος του οποίου αποτελεί η ονειρομαντεία. Με την πίστη μας στην πρόνοια του Θεού και την καλλιέργεια ηρεμίας στην ψυχή μας θα βιώνουμε ήρεμη ζωή και δεν θα μας ταλαιπωρούν εφιαλτικά όνειρα.  

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ: Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ!


Αγαπητοί πατέρες και αδελφοί,
Κυριακή της Ορθοδοξίας σήμερα! Εορτάζει η Ορθοδοξία μας∙ η μεγάλη και αγία μητέρα μας, η ορθόδοξος Εκκλησία μας. Αστράφτει και λάμπει η Εκκλησία του Χριστού και τα παιδιά της, οι ορθόδοξοι χριστιανοί, όταν ζουν με υπακοή, με ευσέβεια και με ευλάβεια μέσα στην αγκάλη της, δέχονται φως από το φως της, δέχονται τη χάρι του Τριαδικού Θεού, έχουν χαρά και ειρήνη μέσα τους, χαίρουν και πανηγυρίζουν.
Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε τη χαρά και την ειρήνη των αδελφών, διαπιστώνουμε ότι αυτή τη χαρά και την ειρηνική ζωή δεν τη ζουν, δεν την ομολογούν όλοι οι βαπτισμένοι και μυρωμένοι χριστιανοί.
Η φοβερή σύγχυσι που απλώθηκε παντού, δυστυχώς και μέσα στην πατρίδα μας, συκοφάντησε και συκοφαντεί, πολεμάει την ορθόδοξο Εκκλησία μας, εθόλωσε και θολώνει τον νου και την καρδιά των μη αγωνιζομένων ορθοδόξων και δεν μπορούν να δουν το φως και την λαμπρότητα της ορθοδοξίας μας, της ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
Οι φανεροί και περισσότερο οι κρυφοί και ύπουλοι εχθροί της Ορθοδοξίας μας, απλώνουν και επιβάλλουν τις πλάνες τους, τους τελευταίους δε καιρούς τον συγκρητισμό, την πανθρησκεία και την παγκοσμιοποίηση για να κλονίσουν την καθαρή πίστι των Ελλήνων στον Χριστό, στην θεότητά του, να νοθεύσουν το Ευαγγέλιο, να αλλοιώσουν την αγία παράδοσι της Εκκλησίας μας, να οδηγήσουν τους Έλληνες, τους απογόνους των προμάχων της πίστεως, στην προδοσία της Ορθοδοξίας.
Παράλληλα, η υλιστική εκκοσμίκευση, η οποία κατέκλυσε την πατρίδα μας, αναγκάζει τους ορθοδόξους χριστιανούς να αγαπήσουν την υλιστική και ηδονιστική ζωή, η οποία δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να κατανοήση και να ζήση το μεγαλείο της Ορθοδοξίας.
Με αυτόν τον τρόπο πολλοί βαπτισμένοι και μυρωμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, ιδιαιτέρως νέοι και νέες, παρουσιάζονται αδιάφοροι, ασυγκίνητοι, ψυχροί και ξένοι, εμπρός στο μεγαλείο και την προσφορά της Ορθοδοξίας. Δεν τους συγκινούν ούτε οι άγιοι, ούτε η Παναγία μας, ούτε οι φωτισμένες εορτές, ούτε ο χτύπος της καμπάνας, ούτε η ουρανία λατρεία της Εκκλησίας μας, ούτε και αυτή η Αγία Τράπεζα.
Και ενώ οι σύγχρονοι Έλληνες βλέπουν ότι χωρίς Χριστό και Ορθοδοξία, χωρίς εκκλησιαστική βιοτή, ζουν χωρίς χαρά και ειρήνη, χωρίς οικογενειακή ενότητα και αληθινή αγάπη για τους συνανθρώπους, επιμένουν με τον εγωισμό τους να περιφρονούν την αγιάζουσα και σώζουσα Ορθοδοξία.
Πονούμε για όλους αυτούς τους αδελφούς μας και προσευχόμαστε να οδηγηθούν στην συναίσθησι, στην μετάνοια και στην σωτηρία.
Σήμερα, αγαπητοί, αυτή την αγία Κυριακή της Ορθοδοξίας, σήμερα που εορτάζει η σώζουσα ορθόδοξος πίστι μας, σήμερα που η Εκκλησία μας μας υπενθυμίζει τους αγώνες των αγίων πατέρων της και τους ποταμούς αιμάτων τους οποίους έχυσαν για την διαφύλαξι της ορθοδόξου αληθείας, εμείς ας θυμηθούμε την προτροπή του αρχαγγέλου Μιχαήλ και ας την στερεώσουμε στην καρδιά μας∙ «Στώμεν καλώς»!
Μην αφήσουμε τους, πάσης φύσεως, κλονισμένους και συσχηματισμένους με τους πολεμίους της Ορθοδοξίας μας να αλλοιώσουν την αδαμάντινη και αγιοπνευματική αλήθεια, όπως και την ιερά ορθόδοξο παράδοσι της Εκκλησίας μας.
Η ορθοδοξία μας δεν είναι εγωκεντρικός και ανθρωποκεντρικός παπισμός, ούτε ανθρώπινος ορθολογιστικός προτεσταντισμός. Η αγία μας Εκκλησία ονομάζεται Ορθόδοξος γιατί διατηρεί, φρονεί, πιστεύει και ασπάζεται ορθά την γνησία αποκεκαλυμμένη διδασκαλία του Χριστού, των θεοκηρύκων Αποστόλων και Πατέρων περί του Τριαδικού Θεού και των όντων.
«Ορθοδοξία εστί αψευδής περί Θεού και κτίσεως υπόληψις» διδάσκει ο όσιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει: «Η πίστις μου είναι αυτή την οποία ήκουσα από τα θεία λόγια, την οποία εδιδάχθην παρά των αγίων πατέρων, την οποία εδίδαξα κατά πάντα καιρόν ομοίως, χωρίς να συμμορφούμαι προς τας διαφόρους περιστάσεις και τους διαφόρους καιρούς. Την πίστην αυτήν δεν θα παύσω να διδάσκω. Μαζί της εγεννήθην και με αυτήν απέρχομαι της παρούσης ζωής».
Μέσα στην ορθόδοξο Εκκλησία δεν έχουμε μόνο καταφανή αδιάκοπη ιστορική συνέχεια, από την εποχή του Κυρίου και των Αποστόλων. Έχουμε κυρίως και προπαντός την ιδία πίστι, το ίδιο πνεύμα, το ίδιο ήθος με την πρώτη Εκκλησία.
Ακριβώς επειδή κατέχει η ορθοδοξία ανόθευτη και σώζουσα την αλήθεια, ο διάβολος και τα όργανά του επί είκοσι αιώνες, αγωνίζονται να εξαλείψουν την ορθόδοξο πίστι.
Οι Ιουδαΐζουσες αιρέσεις εζήτησαν να νοθεύσουν την αλήθειά της. Οι προσκυνούντες τα είδωλα εθνικοί φιλόσοφοι έστρεψαν την γραφίδα τους και το λόγο τους εναντίον των θεμελίων της ορθοδόξου πίστεως. Οι αιμοχαρείς χριστιανομάχοι αυτοκράτορες, έβαψαν τη γη με ποταμούς αιμάτων των ορθοδόξων χριστιανών. Ο Άρειος, ο Μακεδόνιος, ο Νεστόριος, γνωστοί και άγνωστοι αιρεσιάρχες, τότε και σήμερα, αγωνίσθηκαν και αγωνίζονται να χύσουν το δηλητήριο της αιρέσεως μέσα στην Εκκλησία.
Οι Ρωμαιοκαθολικοί, επί δέκα αιώνες, περιέρχονται γη και θάλασσα με τους πράκτορες της Ουνίας για να προσυλητίσουν τους ορθοδόξους και να καταντήσουν την ορθόδοξο Εκκλησία υποτακτική του Πάπα. Το αυτό ποθούν και οι προτεστάνται.
Η δε μεγαλυτέρα αίρεσι του εικοστού αιώνος, ο οικουμενισμός, κατά τον όσιο Ιουστίνο Πόποβιτς, με το να κηρύσσει θρησκευτικό συγκρητισμό και πανθρησκεία, εξισώνει όλες τις χωρίς αλήθεια ομολογίες με την αδαμάντινη Ορθοδοξία και αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για τη σωτηρία των ορθοδόξων.
Βέβαια, όσο και αν πολεμείται η Ορθόδοξος Εκκλησία μας, ως αληθινή που είναι, δεν φοβάται.
Σε όσους την πολεμούν απαντά ο ιερός Χρυσόστομος: «Άνθρωπον εάν πολεμής η ενίκησες η ενικήθης. Εκκλησίαν εάν πολεμείς, νικήσαι αμήχανον. Ουδείς Εκκλησίας δυνατώτερος, άνθρωπε. Λύσον πόλεμον ίνα μη καταλύση σου την δύναμιν. Μη είσαγε πόλεμον εις ουρανόν».
Η Εκκλησία μας δεν κινδυνεύει αλλά κινδυνεύουμε εμείς, εάν μείνουμε κοντά και συσχηματιζόμαστε με εκείνους που πολεμούν και αλλοιώνουν την ορθόδοξο αλήθεια.
«Στώμεν καλώς» λοιπόν! Όπως οι άγιοι Απόστολοι, οι άγιοι Πατέρες, ομολογηταί, μάρτυρες, νεομάρτυρες, δεν πρόδωσαν την ορθόδοξο αλήθεια και την Εκκλησία, έτσι κι εμείς ας θελήσουμε να μιμηθούμε το παράδειγμά τους.
Τίποτα άλλο παρά μόνον η ορθόδοξος πίστι και η ορθόδοξος Εκκλησία θα σώση τον κόσμο και τον καθένα μας. Αμήν.

Με αγάπη Χριστού
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ Κ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ: ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΓΡΙΠΗΣ, ΑΛΛΑ Ο ΙΟΣ ΤΗΣ ΑΣΕΒΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ ΤΗΣ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΙΑΣ!


Ἡ πανδημία τῆς γρίπης καὶ ἡ θεία Κοινωνία

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Πρόσφατα, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐνσκήψασα πανδημία τῆς γρίππης τῶν χοίρων, ἀνεφύη, ὡς μὴ ὤφειλε, καὶ τὸ θέμα τοῦ ἐνδεχομένου τῆς μεταδόσεως ἀσθενειῶν μέσῳ τῆς Θείας Κοινωνίας.
Δυστυχῶς, συχνὰ μὲ διάλεκτο ἀσεβῆ, ὕφος εἰρωνικὸ καὶ ἐπιχειρηματολογία ὄχι καλοπροαίρετη, ἔγινε ἀκόμη μιὰ προσπάθεια ἀποδόμησης τῆς πίστης μας σὲ μέρες ποὺ δὲν μᾶς ἔχει μείνει κανένα ἄλλο στήριγμα νὰ κρατηθοῦμε.
Μὲ τὴν εὐκαιρία λοιπὸν αὐτήν, θεωρῶ πὼς καλὸ θὰ ἦταν νὰ ποῦμε κάποιες ἀλήθειες, ἀναγκαῖες γιὰ νὰ περισωθεῖ ὁ πολύτιμος θησαυρὸς τῆς πίστης μέσα μας.
Ἡ Ἐκκλησία μας δυό χιλιάδες χρόνια μεταδίδει τὴ χάρι τῶν μυστηρίων της μὲ τὸν γνωστὸ τόσο ἀνθρώπινο καὶ ταυτόχρονα εὐλογημένο τρόπο πρὸς «ἴασιν καὶ θεραπείαν ψυχῆς καὶ σώματος».
Ποτὲ δὲν προβληματίστηκε μὲ τὴ σύγχρονη λογικὴ τῆς ἀσεβοῦς ἀμφισβήτησης, ἀλλὰ καθημερινὰ ζεῖ μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐπιβεβαίωσης ἑνὸς μεγάλου θαύματος. Εἶναι δυνατὸν ἡ κοινωνία τοῦ Θεοῦ νὰ γίνει...αἰτία ἀσθένειας ἡ παραμικρῆς βλάβης;
Εἶναι δυνατὸν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας νὰ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα μας; Εἶναι δυνατὸν καθημερινὴ ἐμπειρία δυό χιλιάδων χρόνων νὰ συντριβεῖ ἀπὸ τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν ψυχρὴ ρηχότητα τῆς ἐποχῆς μας;
Ἀπὸ αἰῶνες μεταλαμβάνουν οἱ πιστοί, ὑγιεῖς καὶ ἀσθενεῖς, ἀπὸ τὸ ἴδιο ἅγιο ποτήριο καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια ἁγία λαβίδα, ποὺ ποτὲ δὲν πλένουμε, ποὺ ποτὲ δὲν απολυμαίνουμε, καὶ ποτὲ δὲν παρατηρήθηκε κάτι.
Οἱ ἱερεῖς τῶν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων, ἀκόμη καὶ τῶν λοιμωδῶν, μεταλαμβάνουν τοὺς πιστοὺς καὶ μὲ εὐλάβεια καταλύουν τὴ Θεία Κοινωνία καὶ μακροζωούν.
Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὁ,τί ἱερώτερο ὡς Ἐκκλησία καὶ ἄνθρωποι ἔχουμε, τὸ μεγαλύτερο φάρμακο ψυχῆς καὶ σώματος. Αὐτὸ εἶναι καὶ διδασκαλία, διδασκαλίᾳ καὶ ἐμπειρία, ἐμπειρίᾳ τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ὅσοι δυσπιστοῦν στὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὅσοι εἰρωνεύονται τὴν ἐκ παρθένου γέννησή Του, ὅσοι ἀρνοῦνται τὴν εὐωδία τῶν ἁγίων λειψάνων, ὅσοι περιφρονοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια, ὅσοι βυσσοδομοῦν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅσοι ζητοῦν νὰ ἐξαφανίσουν καὶ τὸ ἐλάχιστο ἴχνος πίστης ἀπὸ τὶς ψυχὲς μᾶς φυσικὸ εἶναι νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν εὐκαιρία νὰ προσβάλουν καὶ τὸ ἱερώτατο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Αγγλικανοί καὶ οἱ Καθολικοὶ ἀποφάσισαν, γιὰ προληπτικοὺς λόγους, τῇ,τή διακοπῇ,διακοπή τῆς μετάδοσης τῆς θείας κοινωνίας στὴν Ἀγγλία καὶ τὴ Νέα Ζηλανδία ἀντίστοιχα, ἂν ἀληθεύει, δὲν φανερώνει, ὅπως μερικοὶ ὑποστηρίζουν, σύνεση καὶ ἐλευθερία, ἀλλὰ καταδεικνύει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὴν τεράστια ἀπόσταση τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ εἶναι Eυχαριστιακὴ στὴ θεολογία καὶ ζωή της, ποὺ ζεῖ, πιστεύει καὶ κηρύττει τὸ Μυστήριο, ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς ὁμάδες, ποὺ ἔμμεσα ὁμολογοῦν τὴν ἀπουσία τῆς χάριτος καὶ τῶν σημείων τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ λεγόμενα μυστήριά τους καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταυτότητάς τους. Ζωὴ χωρὶς Μυστήριο μοιάζει μὲ σοβαρὴ ἀσθένεια χωρὶς φάρμακο.
Δυστυχῶς, τὸ μεγάλο πρόβλημα δὲν εἶναι ὁ ἰὸς τῆς γρίπης -ὅπως διατείνονται τὰ ΜΜΕ- οὔτε ὁ ἰὸς τοῦ παγκόσμιου πανικοῦ -ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ἰατρικοὶ σύλλογοι- ἀλλὰ ὁ ἰὸς τῆς ἀσεβείας καὶ τὸ μικρόβιο τῆς ὀλιγοπιστίας.
Καὶ τὸ καλύτερο ἐμβόλιο εἶναι ἡ «μετὰ καθαροῦ συνειδότος» καὶ «ἀκατάκριτος» συχνὴ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας. Ἡ ἀπάντησή μας στὴν ἀνίερη αὐτὴ πρόκληση τῶν ἡμερῶν εἶναι ἡ δική μας ζωή.
Καλὸ θὰ εἶναι οἱ πνευματικοί μας, μετὰ διακρίσεως, ὅπου κρίνουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν πνευματικὰ κωλύματα, νὰ προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ μεταλαμβάνουν συχνότερα τοῦτες τὶς δύσκολες μέρες, ὅσοι δὲ ἔχουμε τὴν εὐλογία τους νὰ προσερχόμαστε συχνὰ στὸ ποτήριο τῆς ζωῆς, πάντοτε ὅμως «μετὰ φόβου Θεοῦ, πολλῆς πίστεως καὶ εἰλικρινοῦς ἀγάπης».