ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2018

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ: ΚΟΙΜΟΥΜΕΘΑ ΕΠΑΝΩ Σ' ΕΝΑ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ!


Κοιμούμεθα αδελφοί μου, επάνω σε ένα ηφαίστειο! Να ξυπνήσουμε πριν να είναι αργά…
Διάβασα κάποτε γιὰ ἕναν ποὺ πῆγε πάνω σ᾿ ἕνα βουνό. Τὸ βουνὸ ἦταν ὁ Βεζούβιος κ᾿ ἦταν οἱ παραμονὲς τῆς ἐκρήξεως τοῦ ἡφαιστείου. Πῆγε λοιπὸν καὶ κάθησε πάνω στὸ Βεζούβιο. Ἐδῶ, λέει, ὡραῖα εἶνε· χορταράκι ἄφθονο, δέντρα μὲ ὡραία σκιά… ῎
Eβγαλε τὴν κάππα του, ξάπλωσε κάτω, καὶ πῆρε ἕναν θαυμάσιο ὕπνο. Ῥοχάλιζε ἐπάνω στὸ χορταράκι. Ἀπὸ κάτω ὅμως τί ἤτανε; Δούλευε ὁ Βεζούβιος. Ποιός θὰ τοῦ τὸ ἔλεγε; Ἀπὸ κάτω ἤτανε κρατήρας. Σὲ λίγα λεπτά, ἐνῶ αὐτὸς κοιμόταν καὶ ῥοχάλιζε, ἄνοιξε ὁ κρατήρας, τὸν πέταξε καὶ ἡ λάβα τὸν ἔκανε κάρβουνο.
Kοιμούμεθα, ἀδέρφια μου! Κοιμούμεθα ἐπιμενίδειον ὕπνον, καὶ οἱ πολιτικοί μας καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἄρχοντες καὶ οἱ πάντες· καὶ οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι, ὅλων τῶν χρωμάτων, καὶ δεξιοὶ καὶ ἀριστεροὶ καὶ ὅλων τῶν ἀποχρώσεων. Ὀφείλω νὰ τὸ κηρύξω σήμερα καὶ νὰ πῶ· ὅτι κοιμούμεθα ἐπάνω σὲ ἕνα ἡφαίστειο. Ἂς γλεντοῦνε, ἂς διασκεδάζουν, ἂς χορεύουν, ἂς ὀργιάζουν· τὸ ἡφαίστειο λειτουργεῖ, καὶ μία ἡμέρα θὰ ἐκραγῇ. Οὐαί καὶ ἀλλοίμονον σὲ ὅλους μας. Θὰ μᾶς ἐκτινάξῃ ὁ Βεζούβιος τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ πέρατα τοῦ κόσμου. Οὐαί τῷ κόσμῳ!
Kοιμᾶσαι λοιπόν; Κοιμᾶσαι ὅταν λειτουργάῃ ὁ ἱερεύς, κοιμᾶσαι ὅταν κηρύττῃ ὁ ἱεροκήρυκας, κοιμᾶσαι ὅταν γίνωνται μεγάλα γεγονότα; Θὰ σαλπίσουν σάλπιγγες Ἀποκαλύψεως. Kαὶ τότε καὶ ἄρχοντες καὶ ἀρχόμενοι καὶ μεγάλοι καὶ μικροὶ θὰ ξυπνήσουν. Θὰ εἶνε ὅμως πλέον ἀργά. Θὰ πᾶνε στὰ βουνὰ καὶ θὰ λένε· Βουνά, ἀνοίξατε γιὰ νὰ μᾶς κρύψετε ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Κυρίου (πρβλ. Λουκ. 23,3. Ἀπ. 6,16).
Εἶνε ταῦτα παραμύθια;
Ὄχι, ἀδελφοί μου. Εἶνε γεγονότα, γεγονότα τῆς Ἀποκαλύψεως. Γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἔρχονται.
Λοιπὸν σαλπίζω κ᾿ ἐγώ, ἕνας μικρὸς σαλπιγκτὴς μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μου, σαλπίζω κ᾿ ἐγὼ καὶ λέγω· Ξυπνᾶτε, ξυπνᾶτε!
«Ψυχή μου ψυχή μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις;…», λέει ἕνα τροπάριο τῆς Ἐκκλησίας μας. Ξύπνα ψυχή, ξύπνα ψυχή. «Τὸ τέλος ἐγγίζει καὶ μέλλεις θορυβεῖσθαι…».
Ἂς μὴ κοιμώμεθα, ἀδελφοί μου, γιὰ ν᾿ ἀκούσωμε τὸ «Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός…». Ἂς ξυπνήσωμε καὶ ἂς γρηγοροῦμε, γιὰ νὰ δοξάζουμε Πατέρα Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν.
N’ ἀνασυντάξουμε τὶς δυνάμεις μας ἐναντίον τοῦ κακοῦ
Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα πολεμεῖται. Πολεμεῖται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. Καὶ οἱ Χριστιανοὶ κοιμοῦνται. Ἐγώ, λέει ὁ ψευτοχριστιανός, πάω στὴν ἐκκλησία, κάνω τὸ σταυρό μου, προσκυνῶ τὶς εἰκόνες, ἀνάβω τὸ κερί μου, ἀκούω, κοινωνῶ, καὶ τίποτα παραπάνω… Μέχρι ἐκεῖ σταματοῦν. Ἐνῷ τώρα οἱ δύσκολοι καιροί μας ἐπιβάλλουν, ὁ Χριστιανὸς νὰ εἶνε μαχητικὸς καὶ νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν πίστι του.

Aπο το βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», ἐκδοση Γ ἐπηυξημένη, 2015, σελ. σελ. 139 

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ: Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΝΟΧΟΣ


του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου 

Μᾶλλον εἶμαι ἀφελής. Μετά τήν τραγική εἴδηση ὅτι ἕνας δεκαπεντάχρονος μαθητής αὐτοκτόνησε μή ἀντέχοντας τόν ἐκφοβισμό καί τήν στοχοποίηση πού δεχόταν ἀπό τούς συμμαθητές του θά περίμενα τήν παραίτηση τοῦ Ὑπουργοῦ τῆς Παιδείας, πρῶτον ὑπό τό βάρος μιᾶς εὐαισθησίας ἤ ἀκόμη περισσότερο ὑπό τό βάρος μιᾶς βαρύτατης εὐθύνης.
Ἡ αὐτοκτονία τοῦ μαθητῆ πού δέν ἀντέχει τό βάρος τῆς ἐπιθετικότητας τῶν συμμαθητῶν του, ἡ δολοφονία ἀπό ἕνα μαθητή πού ἔγινε δολοφόνος μή ἀντέχοντας τήν δική του κακοποίηση καί ἀντιδρώντας μέ αὐτό τόν τρόπο δείχνει τήν χρεωκοπία τῆς παιδείας τήν ὁποία τό κράτος παρέχει στούς ἔφηβους καί τά παιδιά.
Βέβαια ἔχω ἐπανειλημμένα τονίσει ὅτι ἡ Παιδεία στόν τόπο μας ἔχει πρό πολλοῦ τελειώσει καί ἡ πιό χαρακτηριστική φανέρωση αὐτοῦ τοῦ τέλους εἶναι ἡ εὐρύτατη διάδοση μέσα στά σχολικά περιβάλλοντα τοῦ λεγόμενου bullying λές καί δέν ὑπάρχουν ἀντίστοιχες ἑλληνικές λέξεις.
Ἡ Παιδεία ἔχει τελειώσει γιατί θεσμικά κατ΄άρχήν ἡ Παιδεία δέν ἀντιλαμβάνεται τόν μαθητή ἤ τήν μαθήτρια σάν πρόσωπο. Γιατί ἔχει ἐγκαταλείψει τήν ἀγωγή, τήν διαπαιδαγώγηση καί τήν πνευματική καλλιέργεια τῶν μαθητῶν. Ἡ πλήρης ἀπαξίωση τῆς ἀγωγῆς στό σημερινό σχολεῖο, πού δείχνει τήν ἀνεπάρκεια τοῦ Ὑπουργείου στόν σχεδιασμό μιᾶς ἀληθινῆς Παιδείας ἔχει πρό πολλοῦ ὁδηγήσει σέ φαινόμενα σχολικοῦ ἐκφοβισμοῦ καί ὄχι μόνο.
Γιά τό Ὑπουργεῖο, παιδεία σημαίνει νά φορτώνεις τό μυαλό τοῦ παιδιοῦ μέ δεδομένα, δίκην ἠλεκτρονικοῦ ὑπολογιστή καί νά μή σέ ἐνδιαφέρει ἡ προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ. Εἶμαι ἀπολύτως σίγουρος ὅτι ἐάν στά στελέχη τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ἀπό τόν πρῶτο μέχρι τόν τελευταῖο ζητούσαμε νά μᾶς γράψουν μιά ἔκθεση μέ θέμα: Ἕλληνες εἰσί οἰ τῆς Παιδείας τῆς ἡμετέρας μετέχοντες» θά ἐβαθμολογοῦντο οἱ περισσότεροι κάτω ἀπό τήν βάση.
Τό πρῶτο πού ἀγνοοῦν εἶναι τό τί εἶναι ἕνα παιδί. Τί συνιστᾶ τήν προσωπικότητα τοῦ παιδιοῦ. Ποιά εἶναι ἡ δομή τῆς προσωπικότητας του. Δέν εἶναι ἱκανοί νά ἀπαντήσουν ἐάν τό παιδί ἔχει καί ψυχή, ἐάν ἔχει καί ψυχικό κόσμο.
Εἶναι πολύ σημαντικό ὅτι ὁ σημερινός ὑπουργός τῆς Παιδείας, ὅπως καί πολλοί προκάτοχοι του θεωρεῖ ὡς τό κατ’ἐξοχήν πρόβλημα τῆς Παιδείας, τόν τρόπο εἰσαγωγῆς στά ἀνώτατα ἐκπαιδευτική Ἱδρύματα καί ἀγωνίζεται νά τό λύσει.
Τό bullying, ἡ περιθωριοποίση τόσων παιδιῶν, τό πλῆθος τῶν παιδιῶν πού ἀναζητοῦν ἕνα νόημα ζωῆς στά ναρκωτικά, γιατί ἡ παιδεία εἶναι ἀνίκανη νά τούς τό προσφέρει, δέν εἶναι γιά τόν κ. Ὑπουργό καί τήν Κυβέρνηση σοβαρά προβλήματα.
Κι’ἄν ὑπάρχει κάτι πού κάνει ἀηδιαστική καί αὐτήν ἀκόμη τήν προσπάθεια γιά τίς Πανελλήνιες ἐξετάσεις, εἶναι ὅτι αὐτή δέν προκύπτει ἀπό ἐνδιαφέρον γιά τά παιδιά καί τίς οἰκογένειες τους, ἀλλά ἐντάσσεται στήν προσπάθεια ἄγρας ψήφων.
Θά περίμενε κανείς περισσότερα ἀπό ἕνα Ὑπουργό πού εἶναι Πανεπιστημιακός Καθηγητής. Θα περίμενε νά ἔχει διαβάσει αὐτά πού γράφουν οἱ φοιτητές του στούς τοίχους τῶν Πανεπιστημίων ἤ τῶν δρόμων: «Ὑπάρχει ζωή πρίν ἀπό τόν θάνατο!» ἤ τό «μᾶς σκοτώνουν στά 17 καί μᾶς θάβουν στά ἑβδομήντα» ἤ καί τόσα ἄλλα μηνύματα. Νά σχολιάσει τήν ἀπάντηση πού σοῦ δίνουν τά νέα παιδιά, «παίρνω ναρκωτικά γιά νά ζήσω» ἀλλά φαίνεται ὅτι οὔτε εἶδε, οὔτε κατάλαβε τίποτα. Ἡ Παιδεία πάσχει καί ὁ Ὑπουργός περί ἄλλων «μεριμνᾶ καί τυρβάζει».
Τά παιδιά μας σήμερα νιώθουν ἐγκαταλελειμμένα, προδομένα. Νιώθουν ὅτι τά χρησιμοποιοῦμε. Δέν μᾶς ἐνδιαφέρουν σάν πρόσωπα, θέλουμε νά τά κάνουμε νούμερα, θέλουμε νά τά ὑποτάξουμε. Ἀπό τά σχολεῖα μας δέν θέλουμε νά βγαίνουν ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, ἀλλά ἄνθρωποι πού θά ὑπηρετοῦν τό σύστημα.
Εἶναι ἄλλωστε χαρακτηριστικός ὁ σχετικός νόμος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας πού προβλέπει ὅτι ἐάν ἕνας μαθητής στά πρωτεύοντα μαθήματα ἔχει καί 4 καί 5 καί 7 σάν βαθμούς, ἐάν βγάζει μέ τά ὑπόλοιπα μαθήματα μέσο ὅρο 9 καί μισό, περνάει στήν ἄλλη τάξη.
Ἔχει ὀργανώσει δηλαδή ἕνα σύστημα παιδείας ἀπό τό ὁποῖο ἡ μεγάλη μάζα τῶν μαθητῶν θά βγαίνουν ὀλιγογράμματοι, ἄρα αὕριο χαμηλά ἀμειβόμενοι καί πολλαπλῶς ἐξαρτώμενοι καί μιά μικρή ἐλίτ ἀπολύτως ὑποταγμένη στό σύστημα θά κυβερνᾶ. Ἡ παιδεία δηλαδή σήμερα θά ἑτοιμάζει τούς αὐριανούς δούλους τοῦ συστήματος.
Τό Ὑπουργεῖο παιδείας ἀποστρέφεται τήν ἀρετή, τήν ἀριστεία, τήν ἀληθινή παιδεία. Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοι μας, μᾶς εἶχαν πεῖ ὅτι «οί ρίζες τῆς παιδείας εἶναι πικρές, ἀλλά οἱ καρποί γλυκεῖς». Οἰ φωστῆρες τῆς σημερινῆς ἀ-παιδείας θέλουν νά κάνουν τίς ρίζες γλυκές γιά νά φχιάχνουν καρπούς σἀπιους, γιατί αὐτοί τούς βολεύουν.
Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας μᾶς εἶχαν τονίσει ὅτι: «πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη ἀρετῆς πανουργία καί οὐ σοφία φαίνεται». Ἐμεῖς ἐξοστρακίσαμε τήν ἀρετή ἀπό τήν παιδεία, κι’ἄν κάπου τήν βροῦμε τήν σαρκάζουμε, γιατί θέλουμε ὄχι ἐλεύθερους ἀνθρώπους, ἀλλά συνένοχους.
Ἐάν ἡ Ἑλληνική Ἀστυνομία ἀναζητεῖ τούς ἐνόχους ἄς ψάξει στό Ὑπουργικό μέγαρο γιά τούς ἠθικούς αὐτουργούς γιατί καί αὐτοί οἱ μαθητές πού ὁδήγησαν στήν αὐτοκτονία τόν συμμαθητή τους θύματα τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας(;) εἶναι. Βέβαια ὑπάρχουν καί οἱ εὐθύνες καί τῶν γονέων καί τῶν ἐκπαιδευτικῶν.
Θά ἐπανέλθω σέ αὐτούς, ἀλλά ὁ μεγάλος ἔνοχος εἶναι τό Ὑπουργεῖο Παιδείας πού διώχνει τήν ὄντως Παιδεία ἀπό τά σχολεῖα καί μετατρέπει τήν «παίδευσιν, ἀπό ὅπλον δικαιοσύνης, σέ ὅπλον θανάτου»

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ: ΣΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΟΧΕΥΕΙ ΤΟ ΞΕΝΟΦΕΡΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΠΕΡΙ ΧΩΡΙΣΜΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Στη διάσπαση του ελληνικού λαού στοχεύει το ξενόφερτο αφήγημα 
περί χωρισμού Πολιτείας  και Εκκλησίας
Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής –Χριστιανικής Παιδαγωγικής 
της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

Σοβαρά ερωτήματα και αμφιβολίες δημιουργούνται σε όλους τους εχέφρονες Έλληνες για το αν υπάρχει στην ουσία θέμα χωρισμού Εκκλησίας –Πολιτείας ή μήπως είναι, όπως και πολλά άλλα θέματα, δημιούργημα ιδεολογικών προκαταλήψεων που συνοδεύεται από ιστορική ημιμάθεια ή παραποίηση και σχέδιο παραγκωνισμούκαι ξεριζώματοςτηςσχέσεως των Ελλήνων από τη μητέρα και τροφό Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία,διαχρονικά, αποτέλεσεσύμβολο και εμπνευστήτης πνευματικής ενότητας και συνοχής του ελληνικού έθνους και λαού.
Είναι βέβαιο ότι ο βαθύτερς στόχος του αφηγήματος για τον χωρισμόείναι η αποκοπή του ελληνικού λαού από την πνευματική του παράδοση, εκείνη που τον κράτησε όρθιο και προσηλωμένο,διά μέσου των αιώνων, στο ακατανίκητο εθνικό του φρόνημα και έτοιμο, σε κάθε περίπτωση, να αντισταθεί σε εσωτερικούς και εξωτερικούς επιβολείςτων εθνικών του πνευματικών και εθνικών συνόρων.

Είναι βέβαιο επίσης ότι μέσα από το αφήγημα του χωρισμού Εκκλησίας – Πολιτείας εξυφαίνονται και μεθοδεύονται έσωθεν και έξωθεν κατευθυνόμενα σχέδια αποσταθεροποίησης, που στοχεύουν στην πνευματική αποδυνάμωση, ορφάνια και πτώχευση του λαού μας από ό, τι του ενέπνεε και του έδινε πίστη, δύναμη, θάρρος και αισιοδοξία για να μπορεί να αντιμετωπίζει επιτυχώς τόσο τις εθνικές όσο και τις προσωπικές του δυσκολίες.
Η Εκκλησία με ό,τι συμβολίζει ήταν πάντοτε παρούσα σε όλες τις δοκιμασίες και στήριζε και ένωνε τους Έλληνες,στις μεγάλες στιγμές της Ιστορίας, κρατώντας μέσα τους αταλάντευτα το Πνεύμα που γενούσε την ανιδιοτελή αγάπη, την αφοσίωση και την ετοιμότητα για θυσίες. Το ξενόφερτο και ξενοκίνητο αφήγημα του χωρισμού χρησιμοποιείται ως εργαλείο ιδεοληπτικό και διασπαστικό, προπαγανδίζοντας διεθνιστικούς και πολιτικοοικονομικούς στόχους που στοχεύουν στην αποδυνάμωση και στο διχασμό των Ελλήνων.
Είναι γνωστοί οι κύκλοι, τα πρόσωπα και τα κόμματα, που με ιδιαίτερο φανατισμό υπηρετούν και προωθούν την προπαγάνδα του χωρισμού, σαν να πρόκειται για μια απελευθέρωση της Πολιτείας από την Εκκλησία ήσαν να είναι σκλαβωμένη και καταπιεσμένη η Πολιτεία από την Εκκλησία ή,ακόμη, σαν να ισχύει στην Ελλάδα ένα Παποκαισαρικό σύστημα κατεξουσιασμούαπό το οποίο είναι ανάγκη να απεγκλωβιστεί και να ανεξαρτοποιηθεί ο λαός μας.
Το πιο σημαντικό,φυσικά, που σκόπιμα δεν αναφέρεται στην ενορχυστρωμένη προπαγάνδα,αλλά που συνειδητοποιεί ο ελληνικός λαός είναι ότι τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, από την οποία υποτίθεται ότι θα απελευθερωθεί η Πολιτεία, αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία (άνω του 90%) του ελληνικού λαού και είναι ταυτόχρονα και πολίτες της Πολιτείας. Πώς μπορεί, επομένως, να γίνει χωρισμός Εκκλησίας – Πολιτείας, όταν και οι δύο αυτοί φορείς έχουν το ίδιο και το αυτό πλήρωμα; Ποιος από ποιον, συνεπώς, θα χωριστεί; Ο ίδιος λαός από τον εαυτό του;
Δεν μπορεί λοιπόν να εξηγήσει κανείς, λογικά, πώς είναι δυνατό να ευδοκιμεί στην Ελλάδα ένας ψεύτικος μύθος ένα κατασκευασμένο αφήγημα παραπλάνησης, που θέλει την Πολιτεία να κινδυνεύει από τον εδώ και αιώνες πνευματικό της συνοδοιπόρο, την Εκκλησία, μετά μάλιστααπό μια αγαστήσχέσηκαι συνεργασία που είχαν, στο πλαίσιο του συστήματος της συναλληλίας και του αμοιβαίου σεβασμού.Πώς να χωριστούν οι δύο αυτοίφορείς, όταν έχουν σφυρηλατηθεί μεταξύ τους ακατάλυτοι οντολογικοί και ιστορικοί δεσμοί, υπηρετώντας και εκπροσωπώντας μάλιστα τον ίδιο λαό;
Μόνο σε ιδεολογική πλάνη και σκοπιμότητα θα μπορούσε να βασιστεί μια τέτοια παράλογη και τεχνητή έχθρα, ρήξη και αντίθεση που βγάζει ως τελικό αίτημα αυτό το παράλογο, περίεργο και κατασκευασμένο διαζύγιο μεταξύ Εκκλησίας –Πολιτείας, σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη για τα θέματα του Ελληνισμού. Οι Μεγάλοι αγωνιστές και απελευθερωτές της Ελλάδος πάλεψαν και υπέρ της πίστεως και υπέρ της Πατρίδας. Έκαναν τον Σταυρό τους και πήγαιναν στα όρη, στα λαγκάδια και στις θάλασσες για να αγωνιστούνκαι να θυσιαστούν για την ελευθερία της Πατρίδας.
Γι αυτό, το θέμα των σχέσεων πολιτείας και Εκκλησίας δεν προσφέρεται για προπαγάνδες και σκοπιμότητες. Το σχέδιο της εκχώρησης της Ελλάδος στους αλλότριους στόχους της διεθνοποίησης, της Παγκοσμιοποίησης και της πολιτισμικής μετάλλαξης, περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, τη  διάσπαση της εθνικής, κοινωνικής και πολιτιστικής συνοχής του ελληνικού λαού, την οποία συγκροτεί η πνευματική παρουσία και δύναμη της Εκκλησίας στη ζωή των Ελλήνων.
Το σχέδιο που κατεργάζεται και διεκπεραιώνει ο χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας είναι το γκρέμισμα και ο χωρισμός εντός της ψυχής του λαού μας εκείνου που εκφράζεται ως ενότητα, συνοχή και ολότητα με την Ελληνορθόδοξη ταυτότητα. Ο Έλληνας, σύμφωνα με το σχέδιο, θα πρέπει να διαχωριστεί και να απεμπλακεί από τα Ορθόδοξα χριστιανικά του χαρακτηριστικά. Διότι η ενότητα και η δύναμη που εμπεριέχει η ελληνορθόδοξη ταυτότητά του  αποτελεί εμπόδιο στα σχέδια διεθνοποίησης της Ελλάδος και στην σχεδιαζόμενη υποταγή και ένταξή της στην ομογενοποίηση των λαών που κατεργάζεται η νέα τάξη και Εποχή.
Το αίτημα για συνταγματική αναθεώρηση και χωρισμό είναι παρωχημένο, περιθωριακό, ανεδαφικό και ξενοκίνητο. Εκφράζεται με φανατισμό και εμφανή ιδεοληπτική πρόθεση από μια μικρή ομάδα αυτοκαλούμενων «προοδευτικών» που προέρχονται από όλους τους χώρους της πολιτικής και συμμαχούν στην απέχθεια που αισθάνονται για το «ομόθρησκο», που ενώνει και εμπνέει την πλειονότητα του ελληνικού λαού και δεν είναι άλλο, από την ορθόδοξη εκκλησιαστική του παράδοση και πίστη, η οποία,όμως,αποτελεί ταυτόχρονα μέρος της εθνικής πολιτιστικής του ταυτότητας και καθοριστικό στοιχείοτης εθνικής και κοινωνικής συνοχής.
Στην ουσία όμως τα μέλη της Εκκλησίας δεν μπορούν να χωριστούν από την Πολιτεία τους ούτε η παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας από ό,τι περιλαμβάνει και εκφράζει ο ζωντανός πολιτισμός της Ελλάδας, ο οποίος είναι πλήρως μπολιασμένος με την Ορθοδοξία. Ουσιαστικά, το Πνεύμα της Ορθοδοξίας συνυπάρχει σε μια ολότητα με το σώμα της Ελλάδας και η αποκοπή του Πνεύματος από το σώμα,θα σημάνει απλώς το θάνατο του σώματος.
Επομένως, είναι σαφές ότι η ιδέα του χωρισμού κράτους και Εκκλησίας έρχεται από άλλους πολιτισμούς και άλλα συστήματα, εκφράζουν άλλες συγκρουσιακές σχέσεις που είχαν  διαμορφωθεί τότε εκεί,μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας και όχι εκείνες που αναπτύχθηκαν μέσα από μια κοινή ιστορική διαδρομή των δύο Θεσμών στην Ελλάδα, δηλαδή τις ισότιμες, παράλληλες και με διακριτικούς ρόλους σχέσεις συναλληλίας.
Οι σχέσεις αυτές σηματοδότησαν ιστορικά την ενότητα του γένους μας που στηρίχθηκε στη διαχρονική ειρηνική και γόνιμη συμβίωση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την ελληνική Πολιτεία και η οποία δεν στηρίζεται μόνον στο Σύνταγμα και στους νόμους, αλλά στην εθνική και θρησκευτική συνείδηση του ελληνικού λαού που ζυμώθηκε και διαμορφώθηκε σε ένα ενιαίο πολιτισμικό και εθνικό σύνολο μέσα στη διαδρομή του χρόνου.Η έννοια του «χωρισμού» Εκκλησίας και Πολιτείας είναι καθαρά ξένη και δεν συμβαδίζει με τους προσανατολισμούς του ελληνικού πολιτισμού, που στην οντολογική του σύνθεση εμπεριέχει αχωρίστως και αδιαιρέτως τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος έχει τονίσει από το 2016 ότι το αίτημα του χωρισμού απηχεί «τη γνωστή φιλοσοφικοκοινωνικήβιοκοσμοθεωρία του κομμουνιστικού κοσμοειδώλου, όπως γνώρισε τον χωρισμό αυτόν ο καταρρεύσας υπαρκτός σοσιαλισμός στο ανατολικό μπλοκ, που στην ουσία ήταν διωγμός της θρησκευτικής πίστεως».
Οι υπηρετούντες αυτό το κοσμοείδωλο «ελαύνονται από αποτυχημένα αθεϊστικά ιδεολογήματα και συναντώται με τα υπόλοιπα κόμματα του νεοφιλελεύθερου χώρου, κάτω από τις ντιρεκτίβες της Νέας Εποχής και της Νέας Τάξεως.Μιλούν για χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους, διάβαζε Έθνους, επικαλούμενοι δήθεν προοδευτικά συνθήματα. Οι αντιλήψεις όμως περί χωρισμού είναι του περασμένου αιώνα, που γεννήθηκαν κάτω από μισαλλόδοξο αντιθρησκευτικό και αντικληρικαλιστικό λαϊκιστικό πνεύμα, που δεν συμβιβάζεται με τις σημερινές κοινωνικές, πολιτειακές και θρησκευτικές αντιλήψεις».Καταλήγοντας, να τονίσουμε ό, τι έχει πει και ο Μακαριώτατος, σε άλλη συνάφεια, υποστηρίζοντας την ενότητα Εκκλησίας και λαού: «Η Εκκλησία υπήρξε, είναι και θα υπάρχει μάνα του λαού μας με ό,τι αυτό σημαίνει. Η Εκκλησία δεν πρέπει να ζητήσει ποτέ τον χωρισμό από τον λαό της».

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Ι.Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ» ΠΕΡΣΟΝΑΛΙΣΜΟΣ Η ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 9η Ιουλίου 2018
«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ» ΠΕΡΣΟΝΑΛΙΣΜΟΣ Ή ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ;
        
Είναι προφανώς ασυγχώρητο λάθος να θεωρούμε ότι ο παπισμός δεν είναι αίρεση, αλλά σχίσμα, όπως τεχνηέντως πλασάρουν την άποψη οι θιασώτες της λεγομένης «Οικουμενικής Κινήσεως». Στη χειρότερη περίπτωση, θεωρούν τις δεκάδες κακοδοξίες του, ως δήθεν «διαφορετικές απόψεις», για τις οποίες δεν αποφάνθηκε Οικουμενική Σύνοδος και άρα «μπορούν να μας είναι ανεκτές», μέχρι να αποφανθεί κάποια μελλοντική Σύνοδος!  Επί τη ευκαιρία, είναι ανάγκη να τονίσουμε πως ο παπισμός, αφότου αποκόπηκε από την μία και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού, (το 1054), άρχισε, ευθύς αμέσως να διατυπώνει αυθαίρετες και καινοφανείς διδασκαλίες, οι οποίες, πολλές από αυτές, έρχονται σε σύγκρουση με την διδασκαλία της Εκκλησίας, όπως αυτή διατυπώθηκε από τους μεγάλους Πατέρες και διδασκάλους Της και επικυρώθηκε από τις Άγιες Συνόδους. Αυτή την τακτική την ανήγαγε σε νέο «δόγμα» του και την ονόμασε «συνεχή ανάπτυξη της θεολογίας»! Δεν είναι υπερβολή να το συσχετίσουμε με την εξωφρενική διδασκαλία των Μαρτύρων του Ιεχωβά, οι οποίοι πλασάρουν τις νέες κακοδοξίες τους ως«νέο ζωηρότερο φως»!

       Επιγραμματικά, τονίζουμε πως ο παπισμός, όπως διαμορφώθηκε μετά το «σχίσμα» του 1054, λογίστηκε από τους Πατέρες της Ανατολής ως αποκοπή από την Εκκλησία και έκπτωση από την ορθόδοξη πίστη. Μεγάλες Σύνοδοι, όπως αυτές του 879-880, 1347, 1351, 1484, 1755, 1848, κλπ, και μεγάλοι Πατέρες, όπως ο Μ. Φώτιος, ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Γεώργιος Σχολάριος, ο Ιωσήφ Βρυένιος, ο Μάρκος ο Ευγενικός, ο Κοσμάς ο Αιτωλός, ο άγιος Νεκτάριος, ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, κ.α. έχουν αποφανθεί και αποδείξει περίτρανα ότι ο παπισμός αποτελεί έκπτωση από την Εκκλησία και την αλήθεια της. Είναι σαφέστατα αίρεση, ή μάλλον σύστημα αιρέσεων!
     Δεν είναι μόνο το φιλιόκβε, η κτιστή χάρις, τα άζυμα, η ιεροκρατία, το αλάθητο και το πρωτείο του πάπα, το καθαρτήριο, οι αξιομισθίες των αγίων, η μαριολατρία, η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης και δεκάδες άλλες πλάνες, τις οποίες ανήγαγε σε δόγματα πίστεως ο παπισμός, αλλά και άλλες δευτερευούσης σημασίας. Μια από αυτές είναι και ο περσοναλισμός ή προσωποκεντρισμός, για την οποία θα κάνουμε λόγο στην παρούσα ανακοίνωσή μας.
     Αφορμή πήραμε από σχετικό δημοσίευμα στην εφημερίδα των εν Αθήναις Ρωμαιοκαθολικών «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» (15-5-2018), άρθρο του παπικού «κληρικού» Ιωάννη Μαραγκού, με τίτλο: «ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ, Χριστιανικός προσωποκεντρισμός (Περσοναλισμός)». Διαβάζοντας με προσοχή το άρθρο, διείδαμε ότι αυτό υποκρύπτει μια σοβαρή πλάνη, την οποία βεβαίως υιοθέτησε ο νεώτερος «ευρωπαϊκός ουμανισμός» και την έκανε παντιέρα του. Ποια είναι αυτή; Η αποθέωση του προσώπου, το οποίο βεβαίως κατανοείται ως άτομο, ως αυτόνομη μονάδα. Φαίνεται ότι η ρίζα του ευρωπαϊκού περσοναλισμού βρίσκεται στον παπισμό και, όπως θα αναπτύξουμε στη συνέχεια, αποτελεί την πεμπτουσία της αποθέωσης του ανθρώπου και την μήτρα της σύγχρονης αθεΐας, διότι τη θέση του Θεού πήρε ο «θεός» άνθρωπος!
      Ο αρθρογράφος παπικός «κληρικός», θέλοντας να παρουσιάσει την κοινωνική διδασκαλία της «καθολικής εκκλησίας», προσπαθεί στο άρθρο του να τονίσει την ξεχωριστή θέση του ανθρώπου στη γη. Αναφέρει απόσπασμα από ραδιομήνυμα (24-12-1944) του πάπα Πίου ΧΙΙ (1939-1958), ο οποίος τόνισε: «Ο άνθρωπος, για κανένα λόγο δεν πρέπει να λογίζεται ως αντικείμενο ή ένα παθητικό στοιχείο της κοινωνικής ζωής, είναι και πρέπει πάντα να είναι και να παραμένει, το υποκείμενο, το θεμέλιο και ο σκοπός της». Για να καταλάβουμε ποιος είναι  αυτός ο «ανθρωπιστής», υπενθυμίζουμε ότι είναι ο πάπας, ο οποίος ανέχτηκε προκλητικά τα τέρατα του φασισμού και του  ναζισμού, αν δεν τα στήριξε! Είναι γνωστή η σύναψη«του λεγόμενου “Reichskonkordat” με τη Ναζιστική Γερμανία. Η Παποσύνη του (άλλωστε) κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμουεξακολουθεί να είναι θέμα ιστορικής αντιπαράθεσης»(https://el.wikipedia.org). Είναι ο πάπας, ο οποίος τήρησε σιγή ιχθύος, όταν ο στενός του φίλος Μπενίτο Μουσολίνι εκστράτευσε κατά της Ελλάδος και έδωσε εντολή να μην  πειραχτούν οι εν Ελλάδι παπικοί από τους ιταλικούς βομβαρδισμούς. Είναι ο πάπας ο οποίος ανέχτηκε, αν δεν διέταξε, τη φοβερή γενοκτονία των 880.000 Ορθοδόξων Σέρβων από τους παπικούς ουνίτεςΚροάτες Ουστάσι, κατά το χρονικό διάστημα 1941-1945, με τις «ευλογίες» του ψευδοαγίου του Βατικανού Καρδιναλίου Αλουισίου Στέπινατς, και ο οποίος μετά τον πόλεμο έκρυψε και έδωσε άσυλο στα σκοτεινά άδυτα του Βατικανού, στους παπικούς δολοφόνους. Πρωτίστως και προκλητικότατα έκρυψε τον επικεφαλής και αρχηγό των εξολοθρευτών φασιστών Κροατών, τον Άντε Πάβελιτς, για δύο χρόνια στο Βατικανό, κατόπιν τον έντυσε «καλόγερο», του εξέδωσε πλαστό διαβατήριο και τον έστειλε στην «καθολική»Αργεντινή, να ζήσει ανενόχλητος και πάμπλουτος!
      Προφανώς ο «πατήρ» Ιωάννης Μαραγκός, όταν προσπαθεί στο άρθρο του να αποθεώσει γενικά τον άνθρωπο, δεν εξαιρεί τις περιπτώσεις ανθρώπων, οι οποίοι διαδραμάτισαν αρνητικό ρόλο στην ιστορία. Ανθρώπους, οι οποίοι ευθύνονται για ανείπωτα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και την εμπόδισαν να συνειδητοποιήσει την ανάγκη να προστατευθεί ο άνθρωπος από την καταπίεση, τη βία, τους βασανισμούς, την υποδούλωση, την εκμετάλλευση, το δικαίωμα της ελευθερίας και της ζωής. Δεν κάνει λόγο για το αμαρτωλό παρελθόν και το παρόν της «καθολικής εκκλησίας» του, η οποία ευθύνεται για τις πλέον ακραίες μορφές εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Θέλει να ξεχνά τη φοβερή γενοκτονία των εκατομμυρίων ορθοδόξων δυτικών από τους βάρβαρους και ανελέητους κατακτητές Φράγκους, οι οποίοι κατάκτησαν, δια του ξίφους, την ορθόδοξη Ευρώπη, και μαζί τον σεβάσμιο θρόνο της Ρώμης (1049). Θέλει να ξεχνά τα εκατομμύρια θυμάτων της εφιαλτικής «Ιερής Εξετάσεως», τις χιλιάδες των νεκρών της «Νύχτας του Αγίου Βαρθολομαίου», τα εκατομμύρια των θυμάτων των σταυροφοριών, τους απροσδιόριστους νεκρούς από τους «θρησκευτικούς πολέμους», τα μυριάδες εγκλήματα των παπικών ουνιτών σε όλη την Ορθόδοξη Ανατολή, τους χιλιάδες νεκρούς Ορθοδόξους Σέρβους από τα νατοϊκά στρατεύματα τη δεκαετία του 1990, κ.α. Όλοι αυτοί, τα εκατομμύρια των νεκρών, δεν ήταν άνθρωποι, οι οποίοι εξοντώθηκαν από την παπική «εκκλησία», στο όνομα του Θεού; Γιατί δεν καταδικάζει ο παπικός «κληρικός» τα διαχρονικά εγκλήματα της «εκκλησίας» του και γιατί δεν στηλιτεύει τους πρωταγωνιστές των; Για ποιο λόγο;
      Είναι πασιφανές πως ο νυν πάπας κ. Φραγκίσκος, προσπαθεί να παρουσιάσει την «καθολική εκκλησία» ως «κοινωνική» και«φιλάνθρωπο», ως «μοντέρνα», ως «φιλελεύθερη», για να αποκομίσει τα οφέλη του σύγχρονου ηγέτη. Προφανώς το πνεύμα του «πατρός» Ιωάννου Μαραγκού κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Αλλά η «μεταρρυθμιστική»τακτική του κ. Φραγκίσκου όζει υποκρισίας, διότι δεν έχει την τόλμη, ή τη διάθεση της καταδίκης του αμαρτωλού παρελθόντος του παπισμού. Ουδέποτε ακούστηκε η παραμικρή δήλωση για στηλίτευση του εγκληματικού ενεργητικού των προκατόχων του τα τελευταία χίλια χρόνια. Ουδεμία λέξη μετάνοιας ακούστηκαν από τα χείλη του! Άρα οι όποιες «μεταρρυθμιστικές» του προσπάθειες δεν έχουν τη σφραγίδα της γνησιότητας, αλλά είναι απλά διπλωματικοί ελιγμοί.
     Ο παπικός «κληρικός» και αρθρογράφος ορίζει ότι η Κοινωνική Διδασκαλία της Εκκλησίας «οικοδομείται πάνω σε τέσσερις αξίες, ακρογωνιαίους λίθους της: Αλήθεια, Δικαιοσύνη, Αγάπη – Φιλανθρωπία, Ελευθερία». Συμφωνούμε ότι πάνω σε αυτές τις αξίες στηρίζεται και δομείται η Κοινωνική Διδασκαλία της Εκκλησίας του Χριστού. Όμως διερωτήθηκε ο ίδιος αν αυτές τις αξίες τις εγκολπώθηκε και τις εφάρμοσε η δική του «εκκλησία»; Τον προκαλούμε να διερευνήσει να δει στην ιστορία της, κατά πόσον ο παπισμός σεβάστηκε την αποκεκαλυμμένη αλήθεια, την ευαγγελική δικαιοσύνη, το σεβασμό της ανθρώπινης ζωής, την ελευθερία. Πότε εφάρμοσε την ευαγγελική αγάπη προς όλους, και προς τους εναντίους της «εκκλησίας» του! Εμείς οι Ορθόδοξοι νοιώσαμε, τα τελευταία χίλια χρόνια, τι εστί «παπική αγάπη»! 
       Επανερχόμαστε στη νέα κακοδοξία, που πλασάρει ο παπισμός, τον περσοναλισμό, δηλαδή την προσωποκρατία. Για την Εκκλησία του Χριστού ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ως εικόνα του Θεού (Γεν.1,26), δηλαδή πρόσωπο. Στο δικό του πρόσωπο αντικατοπτρίζεται ο Θεός και όλα τα ανθρώπινα πρόσωπα. Ο άνθρωπος ως πρόσωπο διακρίνεται από την αγελαία ζωή των κτηνών, δημιουργώντας την κοινωνία των προσώπων, τα οποία είναι ισότιμα μεταξύ τους. Όμως το τραγικό γεγονός της πτώσεως και της υποδουλώσεως του ανθρώπου στην αμαρτία «αμαύρωσε» το πρόσωπο και ως επακόλουθο διέλυσε τον κοινωνικό ιστό. Η διαχρονική κακοδαιμονία του ανθρώπου και η αιτία του κοινωνικού προβλήματος είναι η παρουσία της αμαρτίας και του κακού στον κόσμο. Ο πτωτικός άνθρωπος ένοιωσε την ανάγκη να εξάρει την έννοια του ανθρώπου, τον οποία ανήγαγε σε αξία. Στην αρχαία ελληνική σκέψη τον συναντάμε ως «μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος», δηλαδή ως μέτρο σύγκρισης των πάντων. Αλλά δυστυχώς ο «άνθρωπος ως μέτρον πάντων χρημάτων» ήταν ο πτωτικός άνθρωπος, ο φορέας των παθών και της κακότητας και για τούτο δεν μπόρεσε να προαχθεί η ανθρώπινη κοινωνία, η οποία απαρτίζονταν από πρόσωπα της πτώσεως. Αλλά ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, γενόμενος άνθρωπος, ο αληθινός άνθρωπος, το μοναδικό πρότυπο ανθρώπου, ο Θεάνθρωπος, προς το οποίο οφείλουμε να τείνουμε, για να αποκτήσουμε και εμείς την ανθρώπινη γνησιότητα. Ο νέος εν Χριστώ ανακαινισμένος άνθρωπος είναι ο άγιος. Και φυσικά άγιος δε μπορεί να γίνει με την κτιστή χάρη, που κηρύσσει ο παπισμός!
       Όμως ο διάβολος καραδοκούσε για να εδραιώσει το δικό του δαιμονικό κράτος, το οποίο απαρτίζουν ανθρώπινα όντα, που αρνούνται να ανακαινιστούν από το Χριστό. Είναι ο «κόσμος» κατά τον απόστολο Παύλο, ο οποίος αντίκειται στο λυτρωτικό και ανακαινιστικό έργο του Χριστού. Οι αιρέσεις ακριβώς αυτό το σκοπό υπηρέτησαν και υπηρετούν. Ο παπισμός, αφότου αποκόπηκε από την Εκκλησία του Χριστού, έγινε «κόσμος», κρατική οντότητα, αναβίωση της ειδωλολατρικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έπαψε να είναι Εκκλησία. Ο Χριστός εξοβελίστηκε στον ουρανό και τη θέση του πήρε ο«αντιπρόσωπός του στη γη» ο πάπας. Ο Θεάνθρωπος αντικαταστάθηκε από τον άνθρωπο πάπα. Ήρθε ξανά στην επιφάνεια η αρχαιοελληνική θεώρηση «μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος», δηλαδή ο οιοσδήποτε άνθρωπος, ακόμα και ο πλέον αμαρτωλός. Γι αυτό και οι πράξεις του, εφόσον εξυπηρετούν την παπική «εκκλησία», όσο αμαρτωλές και αν είναι,«εξαγιάζονται» με το βασικό παπικό δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»! Τα εκατομμύρια διαχρονικά εγκλήματα του παπισμού στηρίχτηκαν «θεολογικά» πάνω σε αυτό το δαιμονικής εμπνεύσεως δόγμα! Οι διαβόητοι ιεροεξεταστές, όταν καταδίκαζαν τους «αιρετικούς» στην δια της πυράς θάνατον, είχαν τη βεβαιότητα ότι επιτελούν το πλέον θεάρεστο έργο και για τούτο έχαιραν υπέρτατης εκτιμήσεως από τους παπικούς υπηκόους του «κράτους του Θεού»! Οι περισσότεροι από αυτούς είναι «άγιοι» της παπικής «εκκλησίας»! 
      Δυστυχώς αυτού του είδους τον «ανθρωπισμό» πήρε και ο άθεος ευρωπαϊκός ουμανισμός, ο οποίος αποθέωσε και αποθεώνει τον εχθρό του Θεανθρώπου, τον άνθρωπο!
     Όσο και αν ψάξαμε στο κείμενο του «πατρός» Ιωάννου Μαραγκού δεν μπορέσαμε να βρούμε μια έστω αναφορά ότι ο Θεάνθρωπος είναι το μέτρο σύγκρισης του ανθρώπου. Ότι ο αμαρτωλός άνθρωπος έχει βεβαίως την αξία του, αλλά βρίσκεται σε κατάσταση «αχρειώσεως», ο οποίος καλείται σε μετάνοια, για να βρει την αυθεντική θέση του στον κόσμο. Αντίθετα μάλιστα κάνει λόγο για προσωποκρατία, για περσοναλισμό, δίχως να τον συνδέει με το πρότυπο Χριστός! Ούτε λέξη για τον θεανθρωποκεντρισμό της Εκκλησίας, τον αληθινό και γνήσιο ανθρωπισμό. Τυχαίο;
     Κλείνοντας την ανακοίνωσή μας, θέλουμε να εκφράσουμε πραγματικά τη λύπη μας, βλέποντας τους πλανεμένους αδελφούς μας, δυτικούς χριστιανούς, να μένουν πεισματικά κολλημένοι στα πτωτικά σχήματα του κόσμου. Να μην έχουν τη διάθεση να δουν την καθάρια ευαγγελική και αγιοπατερική διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η οποία λειτουργεί ως ζύμη στον κόσμο (Γαλ.5,9) και προσπαθεί να επαναφέρει το ανθρώπινο γένος στις αυθεντικές του διαστάσεις. Παρατηρούμε ότι οι αδελφοί μας, παγιδευμένοι στον αιρετικό παπισμό, παραμένουν αμετανόητοι σε σχήματα του παρελθόντος, τα οποία αποθεώνουν τον πτωτικό άνθρωπο.
    Αντί άλλου επιλόγου παραθέτουμε τη γνώμη ενός κορυφαίου θεωμένου ανθρώπου, του νεοφανούς Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, για την κατάπτωση του ευρωπαϊκού ουμανισμού, του περσοναλισμού, και τη σχέση του με τον παπισμό: «Όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί, από του πλέον πρωτογόνου μέχρι του πλέον λεπτού, από του φετιχιστικού μέχρι του παπικού, βασίζονται επί της πίστεως εις τον άνθρωπον, όπως είναι αυτός μέσα εις την δεδομένην ψυχοφυσικήν του εμπειρικήν κατάστασιν και ιστορικότητα. Πράγματι, όλη η ουσία του κάθε ουμανισμού είναι ο άνθρωπος = homo. Συνοψιζόμενος εις την οντολογίαν του κάθε ουμανισμός δεν είναι άλλο τι παρά χομινισμός (homo - hominis). Ο άνθρωπος είναι η ανωτάτη αξία, η παναξία. ο άνθρωπος είναι το ύψιστον κριτήριον, το παγκριτήριον: “μέτρον πάντων άνθρωπος”. Αυτό είναι, in nuce, κάθε ουμανισμός, κάθε χομινισμός. Εντεύθεν όλοι οι ουμανισμοί, όλοι οι χομινισμοί, εν τελευταία αναλύσει, είναι ειδωλολατρικής, πολυθεϊστικής προελεύσεως. Όλοι οι ευρωπαϊκοί ουμανισμοί, από τους προ της Αναγεννήσεως, της Αναγεννήσεως και περαιτέρω, οι προτεσταντικοί, φιλοσοφικοί, θρησκευτικοί, κοινωνικοί, επιστημονικοί, πολιτιστικοί και πολιτικοί, επεδίωκον εν γνώσει ή εν αγνοία και αδιακόπως επιδιώκουν, ένα πράγμα: να αντικαταστήσουν την πίστιν εις τον Θεάνθρωπον με την πίστιν εις τον άνθρωπον, να αντικαταστήσουν το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου με το ευαγγέλιον κατ’ άνθρωπον, την φιλοσοφίαν κατά Θεάνθρωπον με την φιλοσοφίαν κατ’ άνθρωπον, την κουλτούραν κατά Θεάνθρωπον με την κουλτούραν κατ’ άνθρωπον. με μίαν λέξιν, να αντικαταστήσουν την ζωήν κατά Θεάνθρωπον με την ζωήν κατ’ άνθρωπον. Και ταύτα συνέβαινον επί αιώνας, έως ότου τον παρελθόντα αιώνα, το 1870, εις την Α΄ Σύνοδον του Βατικανού, όλα αυτά συνεκεφαλαιώθησαν εις το δόγμα του αλαθήτου του πάπα. Έκτοτε το δόγμα αυτό απέβη το κεντρικόν δόγμα του παπισμού. Δια τούτο επί των ημερών μας εις την Β΄ Σύνοδον του Βατικανού τόσον επιμόνως και επιδεξίως συνεζητήθη και υπεστηρίχθη το απαραβίαστον και το αναλλοίωτον αυτού του δόγματος. Το δόγμα τούτο έχει κοσμοϊστορικήν σημασίαν δι’ όλην την τύχην της Ευρώπης, μάλιστα δε δια τους αποκαλυπτικούς καιρούς της, εις τους οποίους έχει ήδη εισέλθει. Δια του δόγματος αυτού όλοι οι ευρωπαϊκοί ανθρωπισμοί απέκτησαν το ιδεώδες και το είδωλόν των: ο άνθρωπος ανεκηρύχθη υπερτάτη θεότης, πανθεότης. Το ευρωπαϊκόν ουμανιστικόν πάνθεον απέκτησε τον Δία του» (Από το βιβλίο του Άνθρωπος και Θεάνθρωπος). Δυστυχώς ο διαχρονικός παπισμός αποτελεί την βάση και την πηγή των διδαγμάτων του ευρωπαϊκού ουμανισμού! Εν προκειμένω: ο παπισμός «θεοποίησε» τον πάπα, ο άθεος ουμανισμός «θεοποίησε» τον άνθρωπο! Και στις δύο περιπτώσεις ο άνθρωπος αντικαθιστά το Θεό! Είναι άραγε τυχαίο, το ότι ο σύγχρονος άνθρωπος – «θεός» διεκδικεί το «δικαίωμα» να αμαρτάνει και να αντιτάσσεται στο Θεό, με τους πλέον χυδαίους και ασεβείς γνωστούς τρόπους;

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΑΡΧΙΜ. ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: H ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Του Αρχιμ. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
Ιεροκήρυκος Ι. Μ. Πατρών – δρος Θεολογίας

Η σημερινή κατάσταση στον ελλαδικό χώρο, ως προς τους θεσμούς, είναι απαράδεκτη και κατά πολλούς εκκλησιαστικούς και πολιτικούς αναλυτές εγκυμονεί εθνικούς κινδύνους. Προσωπικώς πιστεύουμε ότι η χώρα μας τη στιγμή αυτή κάνει το «salto mortale».

Υπάρχει, όμως, και μια φωτεινή ακτίνα ελπίδας που μας οδηγεί στην βεβαιότητα της υπερβάσεως του χάσματος που την απειλεί. Είναι δυνατόν να κάνει το «salto salutis», όσο κι αν το βλέπουμε ουτοπία. Εάν αυτό δεν συμβεί, τότε και την Ορθόδοξη χώρα μας περιμένει το χάος και ο πνευματικός θάνατος.

Η ανθρώπινη Ιστορία διαμορφώνεται ξεκινώντας από τους εξής θεσμούς: 1) Την θρησκεία, 2) την πολιτική, 3) την γνώση και 4) την τέχνη. Αυτοί οι τέσσερις θεσμοί συνθέτουν την ολοκληρωμένη κοινωνική ζωή. Αλλάζει, βεβαίως, κατά εποχή το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται.

Σήμερα οι θεσμοί αυτοί «πάσχουν» σ’ ολόκληρο τον κόσμο και στην χώρα μας. Μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητος ότι οι θεσμοί αυτοί βρίσκονται στην μεγαλύτερη κρίση όλων των αιώνων.

1) Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Η θρησκεία έγινε σκοπιμότητα και ιδιοτέλεια. Καλύπτει ενοχές και οδηγεί τα μέλη της σε ψυχονευρωτικές καταστάσεις και όχι στην απαλλαγή από αυτές και τη λύτρωση (οικουμενιστικές κινήσεις, πολιτική και κοινωνική θεολογία, νεορθόδοξοι, μεταπατερική θεολογία κ.ο.κ.). Το Ευαγγέλιο δεν προσφέρεται γνήσιο από γνήσιους και φωτισμένους διδασκάλους. Δεν προσφέρεται ο αυθεντικός Χριστός και η ζώσα Εκκλησία, αλλά κηρύσσεται ο υποκειμενικός χριστιανισμός και η τυπολατρία. Η νομικίστικη συνείδηση έχει πληρώσει τον μεγαλύτερο χώρο και η απουσία του Παναγίου Πνεύματος είναι αισθητή. Η Ορθοδοξία και ορθοπραξία βρίσκονται πλέον στους ολίγους κληρικούς και λαϊκούς.

2) Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η σύγχρονη πολιτική είναι ανερμάτιστη, παράλογη, αντικοινωνική και δημαγωγική, αλλά κυρίως αντίθεη και αντιεκκλησιαστική. Τα βασικά χαρακτηριστικά της είναι η διάσπαση, ο ατομισμός και ο αμοραλισμός. Μία πολιτική χωρίς ήθος, οραματισμούς και μεταφυσικές προεκτάσεις. Μια τέτοια πολιτική, όμως, δεν είναι δυνατόν να οδηγήσει την χώρα μας στη δικαιοσύνη, την όντως ελευθερία και την αλήθεια.

3) Η ΓΝΩΣΗ: Η γνώση έχει καταντήσει εργαλείο περιέργειας και όχι πορεία προς την αλήθεια. Υπάρχει ως επίδειξη, ως παραποίηση ακόμη κι αυτής της αλήθειας. Η γνώση πλέον δεν τίθεται στην θέση της ημιμάθειας, της σήψεως και της ανωμαλίας, αλλά δημιουργεί απόγνωση, παραμόρφωση και σύγχυση, κυρίως όταν προέρχεται από την αβυσσαλέα πηγή παραπληροφόρησης και μιξολέθρου γνώσεως του διαδικτύου. Αποτέλεσμα της τοιούτου είδους μορφώσεως είναι η διαστροφή της συνειδήσεως και η αλλοίωση του προσώπου του σημερινού ανθρώπου.

4) Η ΤΕΧΝΗ: Η τέχνη έγινε τρόπος ανέσεων και ατομισμού. Έχασε την αναπλαστική της δύναμη. Προκάλεσε, θα λέγαμε, την χαύνωση στον άνθρωπο του 21ου αιώνα. Η τέχνη υπάρχει πλέον για την τέχνη και όχι για τον ίδιο τον άνθρωπο. Η τέχνη, δυστυχώς, κατάντησε προαγωγός στην ανηθικότητα, υπό την στενή και ευρύτερη έννοια της λέξεως και έπαψε να είναι γέφυρα σωτηρίας.

Βάσει των ανωτέρω δεν είναι δύσκολο να συμπεράνουμε ότι η χώρα μας βρίσκεται μετά βεβαιότητος στον δρόμο προς τον πνευματικό θάνατο, αφού «αρρώστησαν» βαριά οι θεσμοί της.

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα εκμηδενίζει και απαξιώνει το ένδοξο παρελθόν της, το οποίο φρόντισε να είναι εν πολλοίς άγνωστο στη νεολαία. Η ταυτότητα του έθνους μας ευτελίζεται στο όνομα της παγκοσμιοποίησης. Σε λίγο θα φθάσουμε να είμαστε φύλακες του μουσείου της Ακροπόλεως – αν δεν το ξεπουλήσουμε κι αυτό – αφού ξεπουλάμε τα υπόλοιπα στους σημερινούς επιγόνους των εδαφών των προγόνων μας, καταρρακώνοντας κάθε ιστορική αλήθεια.

Μα πάνω από όλα τέθηκε στην χοάνη της πανθρησκείας το Μυστήριο της Θείας Αποκαλύψεως του μόνου Αληθινού Θεού, του Τριαδικού Θεού της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Αν συνεχίσουμε έτσι, πολύ σύντομα θα στηθεί κάπου στη χώρα μας μία επιγραφή που θα αναγράφει: «Ην ποτέ Ελλάς! Κάποτε εδώ ήταν η Ελλάδα!». Το είχε προφητεύσει ο Άγιος Γέροντας των Πατρών, ο π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΜΒΕΙ κάτι τέτοιο χρειάζεται αγώνας προσωπικός και κοινωνικός. Επιστροφή και εξαγνισμός κάθε έκφανσης της ζωής του σημερινού ανθρώπου στα νάματα της Ορθοδόξου πίστεως.

«Εγώ ειμί ο ων», είπε ο Θεός στον άνθρωπο. Αρα, «εσύ, άνθρωπε, δεν είσαι. Με Εμένα, τον Θεό σου, είσαι και γίνεσαι».

* Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα «Πελοπόννησος» των Πατρών στις 1/6/2018

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

ΙΕΡΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜOΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ: ΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ


Αθήνα, 2 Ιουλίου 2018
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ζούμε στο θέατρο του παραλόγου. 
Ζήσαμε την υπόθεση περί του ονόματος της Μακεδονίας. 
Ζήσαμε το Gay Pride. 
Και σήμερα νιώθουμε αγανακτισμένοι. 
Γιατί άραγε; 
Μήπως δεν θα έπρεπε να το περιμέναμε; Μα όταν ψηφίζαμε εμείς οι χριστιανοί ανθρώπους, οι οποίοι είχαν δηλώσει πως είναι άθεοι, τι θα έπρεπε να περιμένουμε; 
Τραγελαφικό! Ένα ορθόδοξο κράτος και να έχει άθεους κυβερνώντες! 
Και σήμερα απ’ αυτούς, οι οποίοι δεν έχουν Θεό, να σεβαστούν τον δικό μας Θεό; 
Απ’ αυτούς οι οποίοι έχουν δείξει στο παρελθόν ποια σχέση είχαν με τα ανατολικά κράτη να σεβαστούν την ιστορία μας; 

Ποιοι; Αυτοί οι οποίοι θεωρούν ότι πρέπει να βρούμε τη χρυσή τομή για την αγαθή συνύπαρξη των γειτονικών λαών ονοματίζοντας την σφαγή στη Σμύρνη συνωστισμό; 
Το γνωρίζαμε. Αν το γνωρίζαμε και το πράξαμε ενσυνείδητα, τότε το λάθος είναι δικό μας και η ευθύνη είναι δική μας, για αυτά τα οποία εισπράττουμε σήμερα. 
Όσον αφορά τις προγραμματικές δηλώσεις και τα ψέματα τα οποία ειπώθηκαν για την υφαρπαγή των ψήφων του λαού, είναι κάτι το οποίο μπορεί κανείς να τιμωρήσει δια της ψήφου, όταν έλθει η ώρα. 
Όταν όμως στο όνομα, δεν ξέρουμε και εμείς ποιανού συμφέροντος, ξεπουλιέται η πατρίδα, τότε δεν ξέρουμε ποιον να κατηγορήσουμε και ποιος θα πληρώσει για αυτό το ξεπούλημα. Το βέβαιο είναι πως δεν πρέπει και δεν μας επιτρέπεται να σιωπήσουμε. 
Βλέπουμε γύρω μας την αποχαύνωση του ελληνικού λαού, ο όποιος κοιτάζει μόνο την ευμάρεια και την καλοπέραση του και έχει γίνει για πρώτη φορά στη ζωή του ο επαναστάτης της πολυθρόνας και του καφενείου. Και απορούμε. 
Δεν ανεχόμεθα τα Gay Pride και τη φωταγώγηση της Βουλής στα χρώματα τους. Σεβόμαστε την ιδιαιτερότητα του καθενός, αλλά μέσα στην Ορθόδοξη χώρα μας θεωρούμε πως, δεν έχει το δικαίωμα να μας προσβάλει κανείς. Δεν δικαιούται να θίγει τα πιστεύω της πλειοψηφίας δημόσια, περιφέροντας εικόνες των Αγίων στα απόκρυφα του μέρη και να μην αντιδρά κανείς. Όχι κύριοι, μια τέτοια Ελευθερία μας προβληματίζει και θεωρούμε πως προβληματίζει κάθε σώφρονα άνθρωπο. 
Η σιωπή είναι συνενοχή και κρυφή αποδοχή. Για το λόγο αυτό επικρίνουμε όλους όσοι εκπροσωπούν τον ελληνικό λαό στο ελληνικό κοινοβούλιο και δεν αντιδρούν σε όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Σ’ αυτήν την κοινωνία που μαστίζεται από την φτώχεια, σ’ αυτήν την κοινωνία όπου οι άνθρωποι αυτοκτονούν δίπλα μας και εμείς σφυρίζουμε αδιάφοροι, έρχεται να προστεθεί και η συμφωνία για τα Σκόπια. Μια συμφωνία που όλοι την ονομάζουν εθνική προδοσία, εκτός από την πλειοψηφία της Βουλής. 
Η κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει. Βράζει αλλά δεν έχει ξεχειλίσει ακόμα. Μέσα σ’ αυτήν την κοινωνία ένας Κληρικός στην Ρόδο εξέφρασε αυτό το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν να πουν. Αυτό για το οποίο ελέγχεται ο Κληρικός αυτός είναι πιθανόν το έντονο της φωνής και οι ατυχείς εκφράσεις. Θα ήταν ατόπημα η οποιαδήποτε διοικητική πράξη εναντίον αυτού του Κληρικού. 
Επειδή το μέλλον είναι άδηλο και επειδή φημολογείται χωρισμός Εκκλησίας και Κράτους, θέλουμε να καταστήσουμε σαφές πως ο Ορθόδοξος Ιερός Κλήρος της Ελλάδος συμπλέει με τον λαό, συμπάσχει μαζί του, δεν θα φεισθεί θυσιών και δεν θα προδώσει την αποστολή του. Πάνω απ’ όλα προέχει η πίστη στον Θεό και η ακεραιότητα της πατρίδος.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ- syndesmosklchi

Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

ΜΗΤΡΟΠ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: »ΑΛΛΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟ ΕΘΝΟΣ»


Για τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας που εξετάζει η Κυβέρνηση μέσω συνταγματικής αναθεώρησης μίλησε την Τετάρτη 27 Ιουνίου ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1.

»Το θέμα αυτό το οποίο τίθεται ευκαίρως ακαίρως ως δήθεν προοδευτικό πρόταγμα είναι λελυμένο εδώ και 130 χρόνια από την ελληνική πολιτεία. Είμαστε ένα ορθόδοξο έθνος, κατά μεγάλη πλειοψηφία, αλλά έχουμε δημιουργήσει ένα ουδετερόθρησκο κράτος, όπως προβλέπει άλλωστε και το άρθρο 13 του Συντάγματος» αναφέρει μεταξύ άλλων ο Σεβασμιώτατος.

Σε άλλο σημείο ο Μητροπολίτης Πειραιώς τόνισε: ‘‘Στην πολιτεία μας επικρατεί το ουδετερόθρησκο κράτος, και βέβαια συστατικό της ρωμιοσύνης είναι η Ορθοδοξία. Υπάρχει μία σκοπιμότητα, υπάρχει μία ιδεοληψία η οποία λέει ότι η πίστη είναι ιδιωτική υπόθεση, αλλά όπως σας είπα αυτό δεν μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα. Δεν μπορεί ποτέ να αποκοπεί η Ορθοδοξία από την Ρωμιοσύνη, από το ελληνικό Έθνος, όχι από το ελληνικό Κράτος είναι κάτι διαφορετικό, άλλο το Κράτος και άλλο το Έθνος».

»Η Εκκλησία δεν είναι ενωμένη με το κράτος, υπάρχουν διακριτότατοι ρόλοι με το Σύνταγμα του 1975. Aπόδειξις πληρεστάτη το πως νομοθετεί το κράτος εναντίον του δόγματος και του ήθους της Εκκλησίας. Η Εκκλησία λοιπόν παρότι είναι η τροφός και η μάνα του γένους, γιατί αν δεν είμαστε σήμερα το υπόλοιπο της ευρωπαϊκής Τουρκίας το οφείλουμε στην μητέρα μας, την Εκκλησία, η οποία διάκράτησε την ιδιοπροσωπία μας στα 400 χρόνια της δουλείας, τότε όποιος εξισλαμίζετο, εκτουρκίζετο» πρόσθεσε ο Σεβασμιώτατος.

»Παραταύτα λοιπόν η Εκκλησία δεν απολαμβάνει ειδικών προνομίων. Όπως η εκκλησία είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, ως προς τις νομικές τις σχέσεις, έτσι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου είναι οι ισραηλιτικές κοινότητες, το κεντρικό ισραηλιτικό συμβούλιο και δημόσιες υπηρεσίες είναι οι τρεις μουφτείες της Ξάνθης. Μερικοί λένε για την μισθοδοσία του κλήρου. Είναι ένα άλλο μύθευμα αυτό για την δήθεν μη φορολόγηση της Eκκλησίας που και αυτό είναι ψεύδος, όπως ο Mακαριώτατος και Ιερά Σύνοδος πλειστάκις έχει κοινοποιήσει στον κόσμο το πόσο φορολογείται η Εκκλησία όπως όλα τα νομικά πρόσωπα» συμπλήρωσε ο Σεβασμιώτατος.

Για την μισθοδοσία του κλήρου ο Σεβασμιώτατος δήλωσε: »Επειδή κάποιοι λένε ότι «εγώ είμαι άθεος γιατί να φορολογούμαι για να πληρώνονται οι ιερείς;» Δεν φορολογείσαι για να πληρώνονται οι ιερείς. Φορολογείσαι για να μπορεί το κράτος να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, μία εκ των οποίων είναι και η μισθοδοσία του κλήρου, για την περιουσία που διήρπασε από το 1833 μέχρι το 1952 και αποτελεί το 96% της περιουσίας της Εκκλησίας. 

Γι’ αυτό λοιπόν αποζημιώνεται η Εκκλησία με αυτήν την ελαχιστότατη μισθοδοσία, γι’ αυτά τα δισεκατομμύρια που θα έπρεπε να πάρει ως αποζημίωση για τα εκατομμύρια στρέμματα τα οποία πήρε από την Εκκλησία το Κράτος».

»Αν θελήσουν να κάνουν την Εκκλησία ιδιωτικού δικαίου, δηλαδή σωματείο ή ένωση προσώπων, για λόγους ισότητας του Συντάγματος πρέπει να συμπαρασυρθούν και οι ισραηλιτικές κοινότητες και οι μουσουλμανικές μουφτείες. Αλλά τότε κοιτάξτε τι θα γίνει. Στις μουσουλμανικές μουφτείες σήμερα η ελληνική Πολιτεία επειδή είναι δικαιοδοτικά όργανα της και απονέμουν δικαίο σε Έλληνες μουσουλμάνους πολίτες, διορίζει τους μουφτήδες. Εάν τις μεταβάλλει σε ιδιωτικού δικαίου τότε οι μουφτήδες δεν θα διορίζονται από την Ελληνική Πολιτεία αλλά θα επιλέγονται από την μουσουλμανική μειονότητα, δηλαδή από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και την ‘Αγκυρα. Και σε λίγους μήνες θα δείτε την Δυτική Θράκη να «Κοσοβοποιείται»» – υπογράμμισε κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος.

Αθανάσιος Θανόπουλος

Πέμπτη, 28 Ιουνίου 2018

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ- ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 28η Ιουνίου 2018
ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ.
  

Εισήλθαμε προφανέστατα σε μια νέα φάση εθνικών περιπετειών με την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ της κυβέρνησης και του κρατιδίου των Σκοπίων στις 17 Ιουνίου 2018. Μιας συμφωνίας που θα παραμείνει στην ελληνική ιστορία ως συμφωνία στρατηγικής ήττας και εθνικής ταπείνωσης, που θα μας στιγματίζει για πάντα.

 Πρόκειται για ένα γεγονός κατ’ εξοχήν συνταρακτικό, που προκάλεσε την κάθετη αντίθεση του πολιτικού συστήματος, ενώ βύθισε στο πένθος και την οδύνη τον ελληνικό λαό και τον όπου γης Ελληνισμό. Σύσσωμο το Έθνος, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αντέδρασε αυθόρμητα και δυναμικά με αγνό πατριωτισμό. Πλήθη λαού με επί κεφαλής ιεράρχες της Δυτικής Μακεδονίας, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, βγήκαν στους δρόμους, για να βροντοφωνάξουν ένα μεγάλο ΟΧΙ (!) στο ξεπούλημα της Μακεδονίας, αψηφώντας τα ΜΑΤ, τα χημικά και τα ρόπαλα των αστυνομικών. Οι καμπάνες των γύρω χωριών στις Πρέσπες κτυπούσαν πένθιμα την αποφράδα ημέρα της συμφωνίας, ενώ λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο Πισοδέρι, οι αστυνομικές δυνάμεις χτυπούσαν με πρωτοφανή μανία τους διαμαρτυρόμενους πατριώτες, πολλούς από αυτούς τραυμάτισαν σοβαρά και τους έστειλαν στα νοσοκομεία. Γύρω από το γεγονός αυτό (που κάποιοι το χαρακτήρισαν Μεγάλη Παρασκευή στην οποία σταυρώθηκε για μια ακόμη φορά η Μακεδονία), ομίλησαν και έγραψαν πλείστοι όσοι δημοσιογράφοι, ιστορικοί, εκπαιδευτικοί, πολιτικοί, γεωπολιτικοί αναλυτές, βουλευτές, Μητροπολίτες, το Άγιον Όρος, Σύλλογοι, Σωματεία και άλλοι ειδικοί και αρμόδιοι. Βουΐζει το διαδίκτυο από μια πληθώρα άρθρων και δημοσιεύσεων, τηλεοπτικών εκπομπών και συνεντεύξεων, που περιγράφουν με τα μελανότερα χρώματα, όψεις και πλευρές αυτής της συμφωνίας με βάση το περιεχόμενό των άρθρων της, τις προεκτάσεις της και τις μελλοντικές ολέθριες συνέπειες για την πατρίδα μας, εφ όσον τεθεί σε εφαρμογή η συμφωνία αυτή. 

Συνοψίζοντας τα σπουδαιότερα από όλα αυτά τα δημοσιεύματα, θα μπορούσαμε μεταξύ άλλων να καταλήξουμε περίπου στα παρά κάτω συμπεράσματα και εκτιμήσεις:
1) Η παρούσα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προτού ακόμη προχωρήσει σε οποιαδήποτε συμφωνία με την γείτονα χώρα είχε την ευκαιρία να ακούσει την φωνή της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Πραγματοποιήθηκαν δύο μεγαλειώδη συλλαλητήρια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη με συνολικό αριθμό συμμετεχόντων πάνω από ενάμυσι εκατομμύριο Ελλήνων. Επίσης πραγματοποιήθηκαν πολλά άλλα σε μικρότερες πόλεις της Ελλάδος. Και όμως! Η συγκυβέρνηση αγνόησε, εκώφευσε και καταφρόνησε τη φωνή του λαού. Αυτές είναι δυστυχώς οι δημοκρατικές ευαισθησίες των κυβερνώντων μας! Τόσο πολύ πιστεύουν στους δημοκρατικούς θεσμούς!
2) Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, παραδώσαμε το όνομα της Μακεδονίας μας στο γειτονικό κρατίδιο υπό την ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» και σαν μα μην έφτανε αυτό, επί πλέον αναγνωρίσαμε σ’ αυτό μακεδονική ιθαγένεια και γλώσσα. Η αναγνώριση αυτή σημαίνει πρακτικά ότι αποδεχόμαστε ότι ο σλαβικός λαός που ήρθε και εγκαταστάθηκε τον 7ο αιώνα βορείως των συνόρων μας, είναι λαός μακεδονικός και η  σλαβοβουλγαρική γλώσσα που ομιλεί, είναι μακεδονική, παραχαράσσοντας όμως την ιστορία μας. Έτσι επιβεβαιώνουμε το ιδεολόγημα του «Μακεδονισμού» των Σκοπιανών το οποίο συνδέεται με την βουλγαρική εξέγερση του Ίλιντεν το 1903, όταν ετέθη για πρώτη φορά το όραμα της μεγάλης Μακεδονίας, που φθάνει μέχρι το Αιγαίο.
3) Παραδίδοντας τα τιμαλφή του έθνους μας, όνομα, γλώσσα, εθνότητα, ακυρώσαμε τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Τα άγια χώματα της Μακεδονίας μας είναι ποτισμένα με το αίμα και τις θυσίες των προγόνων μας, Μακεδονομάχων και των ελλήνων στρατιωτών, που έχυσαν το αίμα τους κατά τους νικηφόρους βαλκανικούς αγώνες και ιδιαίτερα κατά την κρίσιμη, αλλά και νικηφόρα μάχη του Κιλκίς, (19-21 Ιουνίου 1913), χάρις στην οποία απελευθερώθηκε οριστικά πλέον η Μακεδονία από τους βουλγαροσκοπιανούς κομιτατζήδες και από τους τούρκους κατακτητές. Θα τρίζουν τα κόκκαλα των Μακεδονομάχων, Παύλου Μελά, Γερμανού Καραβαγγέλη, καπετάν Κώττα και άλλων, που έπεσαν ηρωϊκά για την ελευθερία της Μακεδονίας μας.
4) Παραδώσαμε τα τιμαλφή του έθνους μας, όνομα, γλώσσα, εθνότητα, ωσάν να προηγήθηκε κάποια νέα στρατιωτική αναμέτρηση μεταξύ της Ελλάδος και της γείτονος χώρας, στην οποία η Ελλάδα, ηττημένη από τους σκοπιανούς, υποχρεώθηκε σε ταπεινωτική συνθηκολόγηση και αναγκάσθηκε να δεχθεί τους όρους, που μας επέβαλαν οι γείτονες. Διερωτάται κανείς: Η διπλωματική αυτή ήττα οφείλεται απλώς και μόνον στο ότι σήμερα δεν έχουμε μεγάλους, ευφυείς και ικανούς διπλωμάτες, όπως ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οΊωνας Δραγούμης, ή μήπως και σε άλλους λόγους; Η αιτία της ήττας πιστεύουμε, ότι δεν οφείλεται μόνον στην έλλειψη ικανών διπλωματών, αλλά στο γεγονός ότι ο εθνομηδενισμός, η αθεΐα, και η απουσία αγνού πατριωτισμού και ηρωϊκού φρονήματος έχει δυστυχώς διαποτίσει όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας και όλες τις πολιτικές παρατάξεις. Από πολιτικούς που δεν διαπνέονται από πίστη και αγάπη στον Θεό και την πατρίδα, που έπαυσαν να διαπνέονται από υψηλές αξίες και ιδανικά, τι να περιμένεις; Από πολιτικούς που μετέβαλλαν την πατρίδα μας σε Σόδομα και Γόμορρα, μπορεί κανείς να περιμένει κάποια πράξη μεγάλη και υψηλή, γενναία και ηρωϊκή;  Ασφαλώς όχι.
5) Τους προσφέρουμε ένταξη στο Ν.Α.Τ.Ο., στην Ε.Ε., και πρόσβαση στον Θερμαϊκό με«πρακτική εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας» (άρθρο 13 της Συμφωνίας), χωρίς ουσιαστικά ανάλογα ανταλλάγματα. Γιατί άραγε; Όπως προσφυώς έγραψε πρόσφατα η εφημερίδα «Εστία», (18.6.2018): Ο Τσίπρας«παρέδωσε όνομα, παρέλαβε …γραβάτα»! Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. και η πρόσκληση συμμετοχής στο Ν.Α.Τ.Ο. θα προχωρήσουν χωρίς να ρωτηθούν, ούτε ο ελληνικός λαός, ούτε το ελληνικό Κοινοβούλιο, που θα κληθεί απλώς να επικυρώσει, κατόπιν εορτή, όλα όσα θα έχουν δρομολογηθεί. Όπως απέδειξαν τα πράγματα, η συμφωνία έγινε κάτω από την ασφυκτική πίεση των Αμερικανών, του Ν.Α.Τ.Ο. και των Γερμανών. Απόδειξη τούτου είναι ότι πρώτοι αυτοί πανηγύρισαν για την προδοτική αυτή συμφωνία και απεφάνθησαν ότι ο θλιβερός Πρωθυπουργός κ. Τσίπρας δικαιούται να λάβη το βραβείον Νόμπελ ειρήνης!
6) Ο διάσημος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν και ο κεντρικός ομιλητής του μεγάλου συλλαλητηρίου των Αθηνών για την Μακεδονία στις 4.2.2018, έδωσε μια πολύ σημαντική γενική εκτίμηση της συμφωνίας. Στις 12 Ιουνίου 2018 δήλωσε: «Η χώρα μας σύρθηκε σε μια πράξη ιστορικής ήττας και εθνικής μειοδοσίας με απρόβλεπτες επιπτώσεις σε βάρος της χώρας και του λαού μας. Συνάμα ποδοπατήθηκε η θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ύστερα από αυτό το μεγάλο «Ναι» του κ. Τσίπρα εκείνο που πονάει πιο πολύ δεν είναι μόνο οι κίνδυνοι που ανοίγονται μπροστά μας, αλλά προ παντός η μεγάλη Ντροπή που θα μας στιγματίζει για πάντα».

7) Όπως έχει επισημανθεί από τους ειδικούς, η υπογραφείσα συμφωνία, εκτός των άλλων, περιέχει μια μεγάλη και κραυγαλέα αντίφαση. Ενώ από τη μια μεριά καταδικάζει τον αλυτρωτισμό, (άρθρο 8), και επιβάλλει και στις δύο χώρες, να μην προβαίνουν σε ενέργειες «αλυτρωτισμού», ή ορθότερα επεκτατισμού, από την άλλη καλλιεργεί και υποθάλπει τον σκοπιανό επεκτατισμό, με την παρά πάνω τριπλή αναγνώριση, (όνομα, γλώσσα, εθνότητα).
8) Όπως παρατηρεί σύγχρονος στρατιωτικός αναλυτής, (ο κ. Σάββας Καλεντερίδης),η αναγνώριση από την Ελλάδα της «μακεδονικής γλώσσας» και της «μακεδονικής εθνότητας», θα έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία από το πουθενά, μιας δεύτερης σλαβομακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας, που θα ονομάζεται από εδώ και στο εξής «Μακεδονική». Ο σλαβικής προελεύσεωςπολιτικός φορέας, ο οποίος στις ευρωεκλογές του 2009 κατήλθε με την ονομασία «Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία - Ουράνιο Τόξο» και έλαβε στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας 4.530 ψήφους, (0,09%), χαρακτηρίζει ως θετικό το γεγονός ότι «για πρώτη φορά η Ελλάδα αναγνωρίζει την μακεδονική γλώσσα και την μακεδονική ταυτότητα» στη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Δεν πρόλαβαν να περάσουν 24 ώρες από την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών και το «Ουράνιο Τόξο» ζητά αναγνώριση «εθνικής μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα! Πέραν αυτών όπως επισημαίνουν οι ειδικοί και σαν συνέπεια όσων παρά πάνω αναφέραμε, θα έχουμε σταδιακή απαγόρευση του ονόματος «Μακεδονία» σε λιμάνια, αεροδρόμια, αλλά και για εμπορικές χρήσεις.

9) Ο ίδιος στρατιωτικός αναλυτής, σε άλλη συνάφεια, πολύ εύστοχα παρατηρεί: Κατ’ αρχάς, η Ελλάδα, προτού υπογράψει οποιαδήποτε συμφωνία, έπρεπε να αναζητήσει και να βρει την απάντηση στο εξής ερώτημα: Γιατί οι Σκοπιανοί και όλοι εκείνοι που βρίσκονται από πίσω τους, επιμένουν σε κάτι που και οι ίδιοι γνωρίζουν ότι δεν τους ανήκει; Γιατί επιμένουν στο όνομα Μακεδονία, τη μακεδονική γλώσσα και ταυτότητα, τη στιγμή που γνωρίζουν ότι η περιοχή τους δεν είναι Μακεδονία, ότι η γλώσσα τους είναι η βουλγαρική και ότι οι ίδιοι είναι σλαβοβούλγαροι; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί θέλουν να διεκδικήσουν τις περιοχές, που διεκδικούσαν στη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, στις οποίες κατοικούσαν πληθυσμοί που μιλούσαν την ίδια γλώσσα μαζί τους. Πρόκειται για περιοχές των νομών Φλώρινας, Κοζάνης, Πέλλας, Ημαθίας, Πιερίας, Θεσσαλονίκης, Κιλκίς, Σερρών και Δράμας, όπου υπάρχουν χωριά των οποίων οι κάτοικοι μιλούν τη γλώσσα, που η ελληνική κυβέρνηση, με την υπογραφή της συμφωνίας, αναγνωρίζει ως «μακεδονική». Αλλά το κακό δεν σταματάει μέχρις εδώ. Η ελληνική επικύρωση μακεδονικής γλώσσας και μακεδονικής εθνότητας ανοίγει το δρόμο για την ίδρυση «Στέγης Μακεδονικού πολιτισμού» σε διάφορες πόλεις της Μακεδονίας και στη Θεσσαλονίκη. Ταυτόχρονα τους δίνουμε λόγο στα εμπορικά σήματα και επωνυμίες, λόγο στα σχολικά εγχειρίδιά μας και στο περιεχόμενό τους. Επί πλέον αυτοπεριορίζουμε τον δημόσιο λόγο και τις πολιτιστικές εκδηλώσεις μας ακόμα και με την απλή υπόνοια ότι αναμοχλεύουν εχθρότητα.
10) Τέλος δεν είναι άνευ σημασίας η πρωτοφανής έκπτωση της τοπικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία, ενέδωσε στα δόλια σχέδια του Τίτο, γενόμενη όργανο και φορέας του σκοπιανού εθνικισμού. Το 1967, πραξικοπηματικώ τω τρόπω και έχοντας την κάλυψη της άθεης κυβέρνησης του Βελιγραδίου, αποσχίστηκε από το Πατριαρχείο της Σερβίας και ανακήρυξε την αυτονομία της, δημιουργώντας την «Ορθόδοξη Εκκλησία της Μακεδονίας»! Φυσικά καμιά Ορθόδοξη Εκκλησία δεν την αναγνώρισε και παραμένει μέχρι τώρα σχισματική. Μάλιστα τελευταία η σχισματική αυτή Εκκλησία, υπέβαλε αίτημα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και όχι στο Πατριαρχείο της Σερβίας, για να αρθεί το σχίσμα και να αναγνωρισθεί ως«Αρχιεπισκοπή Αχρίδος και πάσης Μακεδονίας»!


Κλείνοντας την μικρή αναφορά μας, με πολλή πικρία και λύπη εκφράζουμε, μαζί με τα εκατομμύρια των Ελλήνων συμπατριωτών μας, την αντίθεσή μας για τη συμφωνία αυτή, η οποία αποτελεί πραγματική ταφόπετρα για την Μακεδονία μας. Και όχι μόνον αυτό, αλλά δημιουργεί προηγούμενο και για άλλες διεκδικούμενες περιοχές από τους αδηφάγους γείτονές μας, όπως η Δυτική Θράκη, η Ήπειρος, το Αιγαίο, η Κύπρος κλπ. Δηλώνουμε ότι θα αγωνιστούμε με κάθε νόμιμο μέσο, να μην εφαρμοστεί στην πράξη και να μην κυρωθεί η συμφωνία. Παράλληλα καλούμε τη σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας μας, να αναλάβει ρόλο εθναρχικό, διότι ήδη έχει καταδικάσει ουσιαστικά την συμφωνία, μη αποδεχομένη την πλαστή ονομασία «Μακεδονία» στο ψευδεπίγραφο κρατίδιο. Τέλος θα θέλαμε να απευθυνθούμε και προς τον σκοπιανό λαό, ο οποίος στην πλειοψηφία του είναι Ορθόδοξος, (παρ’ ότι η εκκλησιαστική του ηγεσία τον απέκοψε από την κοινωνία με την Ορθόδοξη Εκκλησία), να αποβάλλει τους ανιστόρητους αλυτρωτισμούς και επεκτατισμούς και τις ανόητες μεγαλοστομίες. Να χαμηλώσει τους εθνικιστικούς τόνους, οι οποίοι, όχι μόνον δεν θα τον ωφελήσει ως λαό και κράτος, αλλά μάλλον θα τον βλάψει. Να καλλιεργήσει κλίμα καλής γειτονίας με την πολιτισμένη, δημοκρατική και φιλόξενη χώρα μας και να είναι σίγουρος ότι μόνο κέρδος θα έχει από αυτή την τακτική. Αντίθετα, αν εμμένει στα εθνικιστικά του παραληρήματα, θα σπέρνει συνεχώς ανέμους και θα θερίζει θύελλες!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΜΕΝΟΣ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ

Ο χωρισμός Εκκλησίας - κράτους, ο οποίος προωθείται στo πλαίσιο της επόμενης συνταγματικής αναθεώρησης από την κυβέρνηση, είναι ένα από τα κεφάλαια του ελληνικού δράματος που άπαντες ανέμεναν ότι θα ανοίξει. Οι συνθήκες ευνοούν ακόμα μία καταστροφή…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας ως εργαλείο του τη συγκυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛ., μεταλλάσσει με ταχείς ρυθμούς την πατρίδα μας σε πεδίο βολής της Νέας Τάξης. Οι ιδεοληπτικοί της Αριστεράς δεν αφήνουν ούτε ημέρα να περάσει δίχως να γυρίσουν τον τροχό της διάλυσης των κοινωνικών θεσμών, της παράδοσης, των συμβόλων, των ηθών και των εθίμων της Ελλάδας. 
Αλλάζουν το πληθυσμιακό προφίλ της πατρίδας, ενθαρρύνοντας με κάθε τρόπο τον ισλαμικό εποικισμό της. Χαρίζουν το ιερό όνομα και την Ιστορία της Μακεδονίας μας στους σλαβανάκατους επίδοξους σφετεριστές. Αποεθνικοποιούν την εκπαίδευση, διαλύουν την εθνική οικονομία και παραδίδουν τα «ασημικά» του κράτους στους ξένους χασκογελώντας και μιλώντας για… απελευθέρωση. Μετατρέπουν μια χώρα σε χώρο. 
Η σήψη και η διάλυση που προπαγανδίζουν και προωθούν έχουν εισχωρήσει και στις οικίες των πολιτών. Οι έμφυλες ταυτότητες, το δικαίωμα υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια και η παντί τρόπω υπονόμευση του ιερού θεσμού της οικογένειας ήταν τα πεδία όπου ο ΣΥΡΙΖΑ επιτέλεσε μια αμιγώς αντεθνική, αντιχριστιανική και βαθιά απάνθρωπη πολιτική, υπό το πρόσχημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τώρα, τα ιδεολογικά και στη συνέχεια νομοθετικά τάγματα της εφόδου εναντίον του Ελληνισμού στρέφονται κατά ενός κάστρου που φάνταζε απόρθητο: της Εκκλησίας. Η αλήθεια είναι ότι η Εκκλησία, υπό τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, ήταν επιδεικτικά απούσα από τις εξελίξεις. Η αφωνία της ευνόησε την άμεση προώθηση των ανθελληνικών και αντιχριστιανικών πρωτοβουλιών των μισόχριστων αριστεριστών, οι οποίοι αποστρέφονται τη θέα του Σταυρού, αλλά σέβονται την ημισέληνο και λατρεύουν το σφυροδρέπανο. 
Η απουσία της Εκκλησίας δεν πέρασε απαρατήρητη από την ταπεινωμένη, αδικημένη και εξεγερμένη κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ προήλαυνε και οι φύλακες, απόντες… Τώρα, έστω στο «και πέντε», είναι η τελευταία ευκαιρία για προβολή σοβαρής αντίστασης.

dimokratianews 26.06.2018