ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΙ ΙΕΡΕΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΙ ΙΕΡΕΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2020

Π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ: ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ



Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου  Μεταλληνοῦ

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότ. Καθηγητής θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών είναι αποδεκτός και σεβαστός από τον επιστημονικό κόσμο παγκοσμίως για την σοφία, την κατάρτισή του και το περισπούδαστο έργο του. Αναμφίβολα και δικαίως κατέχει τον τίτλο ενός εκ των συγχρόνων σπουδαιοτέρων θεολόγων.

Οι λόγοι του πλήρεις εκ της υψηλής Θεολογίας των Αγίων Πατέρων και συγχρόνως ανεπιτήδευτοι ώστε να γίνονται αντιληπτοί από όλους. Είναι συγγραφέας πάνω από 40 θεολογικών βιβλίων. Το σημαντικότερο απ' όλα την αγάπη του πιστού λαού προς το πρόσωπό του εξαιτίας της πιστότητάς του προς την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας και την απλότητα του χαρακτήρος του... 

Η Νεα Εποχή, και ο διπλός Οικουμενισμός.
(πολιτικός και θρησκευτικός)

Ἡ Ἐποχή μας σφραγίζεται καθοριστικὰ ἀπὸ μιὰ νέα ἱστορικὴ συγκυρία, τὴ Νέα Παγκόσμια Τάξη πραγμάτων καὶ τὴν ἀνάδυση στὸ παγκόσμιο προσκήνιο μίας νέας παγκόσμιας Μονοκρατορίας τῆς Pax Americana, πού μεταφέρει τὸν κόσμο, ἀναδρομικά, στὴν ἑνότητα τῆς Pax Romana καὶ σ᾽ ὅ,τι αὐτὴ μπορεῖ νὰ σημαίνει γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο.

Ἡ ἀνθρωπότητα ἐντάχθηκε σ’ ἕνα παγκόσμιο σύστημα πολιτικῆς καὶ ἀξιῶν, πού ἐλέγχει καὶ διαμορφώνει καθολικά, μέσῳ τῆς ἑνιαιοποιημένης παιδείας καὶ τῶν κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε., τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία, ὡς πλανητικὸ ἄνθρωπο καὶ πλανητικὴ-ὁλιστική κοινωνία. 

Τὸ Internet-Διαδίκτυο ἰδιαίτερα, ἑνοποιεῖ τὸν κόσμο μας, τεκμηριώνοντας αὐτό, πού ἐμπεριέχει ὁ ὅρος παγκοσμιοποίηση (Globalization).

Καὶ εἶναι θεμιτὸ νὰ ἐπικαλούμεθα τὸν ἐλπιδοφόρο λόγο τοῦ Χριστοῦ μας «γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμὴν » (Ἰω. 10,18), τὸ ἐρώτημα ὅμως εἶναι: ὑπὸ ποῖον ποιμένα;

Ἡ Νέα Τάξη συνδέεται ἀποκρυφιστικά, μὲ τὴ Νέα Ἐποχὴ (New Age), τὴν ὑδροχοϊκὴ περίοδο τῆς ἱστορίας, πού διαδέχθηκε, ὅπως λέγουν, τὴν ἐποχὴ τοῦ «Ἰχθύος», δηλαδὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἱστορικῆς περιόδου, πού σφραγίζεται ἀπὸ τὴν μορφή Του.

Καὶ ὀφείλω νὰ ζητήσω συγγνώμη, πού ἐπικαλοῦμαι καὶ τὴν ὀπτική τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, δικαιώνομαι πάντως, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι τῶν πολιτικῶν Ἡγετῶν καθοδηγοῦνται ἀπὸ ἀστρολόγους.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἐπιτρέπεται ἕνας ἱστορικὸς παραλληλισμός:

Στὶς 11.5.330 μ.Χ ἀναδύθηκε ἕνα νέο ἱστορικὸ μέγεθος, ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης, πού ὑποστασιωνόταν μὲ τὸ τρίπτυχο: ἐκχριστιανισμένος ρωμαϊκὸς κρατικὸς φορέας - ἑλληνικὸς πολιτισμὸς/παιδεία καὶ χριστιανικὴ ὀρθοδοξία, ἡ ψυχὴ καὶ ζωοποιός δύναμη τοῦ νέου αὐτοῦ παγκόσμιου μορφώματος.
Ἡ σημερινὴ Νέα Ἐποχή, ὡς παγκόσμια αὐτοκρατορία, ἀνατρέπει καὶ ὑποκαθιστᾶ τὸ παλαιὸ μὲ τὸ δικό της τρίπτυχο: παγκόσμια πολιτικὴ ἐξουσία τῶν Η.Π.Α., παγκόσμιος πολιτισμός, μέ τήν ἐπιβολή καί ἐπικράτηση τοῦ δυτικοῦ-φράγκικου πολιτισμοῦ, καὶ παγκόσμια θρησκεία, ὡς Πανθρησκεία, γιὰ τὴν διαμόρφωση ὁλιστικῆς συνειδήσεως πάνω στὴν πανθεϊστικὴ βάση: Ὅλοι ἕνα-ὅλοι Θεός! Μέσα στὴν πολυωνυμία τοῦ (ἀναμενόμενου;) Ὑδροχοϊκοῦ Μεσσία ἀθετεῖται ἡ μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ Λόγου στὴ δυνατότητα σωτηρίας ὡς θεώσεως (πρβλ. Πράξ. 4,12: «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία»), διότι ὁ ΜΟΝΟΣ σωτήρας εἶναι ὁ Χριστός. Ἡ ἰδεολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς συνιστᾶ ἔτσι, πρόκληση οὐσιαστικὴ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία.

Ὄχι θεολόγος, ἄλλα διεθνολόγος, ὁ καθηγητὴς Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, περιέγραψε τὴ νέα αὐτὴ πραγματικότητα ὡς «κυριαρχία ἑνὸς ἀνάρχου διεθνοῦς συστήματος, μὲ κύρια χαρακτηριστικὰ τὴν ἀστάθεια, ρευστότητα, τὴν ἀνασφάλεια, τὸν πόλεμο ὅλων ἐναντίον ὅλων, ἀλλά καὶ τὴν ἀνικανότητα τοῦ διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ νὰ ἀποτρέψει συγκρούσεις καὶ πολέμους, πολὺ δὲ περισσότερο νὰ ἐπιβάλει τὴν τάξη» (στὸν τόμο ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, Ἅγιον Ὄρος 1996, σ. 248).

Κατὰ τὸν ἴδιο, «ἡ ἀνθρωπότητα ἤδη βιώνει τὴν τραγωδία τῆς μετάβασης σ’ ἕνα ἐξαιρετικὰ ἀβέβαιο μέλλον». Ἡ τραγωδία αὐτὴ ἀποκαλύφθηκε σήμερα μὲ τὴν ἐπιβαλλόμενη ἀπό τούς ἰσχυροὺς τῆς γῆς παγκόσμια οἰκονομική κατάρρευση....

Ἡ μετακαρλομάγνεια Εὐρώπη ἀπώλεσε πᾶσαν σχέσιν μέ τόν Χριστιανισμόν

2. Στὸ πλαίσιο διαμορφώσεως τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐντάσσεται καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἑνοποίηση ἢ Ὁλοκλήρωση, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση.

Οἱ ἐπιφανειακὲς -καὶ κυρίως φαινομενικὲς- συγκρούσεις (π.χ. Η.Π.Α. καὶ Ε.Ε) δὲν σημαίνουν καὶ οὐσιαστικὲς διαφοροποιήσεις, ἀλλά ἐκφράζουν ἀντιθέσεις συμφερόντων καὶ ἱστορικοῦ ρόλου.

Πρέπει δὲ νὰ δηλωθεῖ, ὅτι ὡς Ὀρθόδοξος Ἕλληνας, ζυμωμένος μὲ τὴν οἰκουμενικὴ ὀρθόδοξη οἰκουμενικότητα, ἔβλεπα ὡς ὑπέροχο ἐπίτευγμα καὶ ἀδήριτη ἀνάγκη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνότητα, ὡς Εὐρώπη ὅμως τῶν Λαῶν καὶ τῶν πολιτισμῶν τους. Κείμενα ὅμως καὶ πράξεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἀπεκάλυψαν ὅτι ἀπώτερος στόχος εἶναι ἡ ἑνιαία πολιτισμική, ἱστορικὴ καὶ κρατικὴ συνείδηση γιὰ τὴ δημιουργία, τελικά, τοῦ ἑνιαίου εὐρωπαίου ἀνθρώπου, μέσῳ τῆς παιδείας.

Εἶναι δὲ ἤδη ἐμφανής, καὶ λόγῳ τῆς ἀδρανοποίησης τῶν δικῶν μας ἐσωτερικῶν ἀντιστάσεων, ἡ μονοδρομικὴ «μετακένωση» ἀπὸ τὶς χῶρες, πού συνιστοῦν τὸ Εὐρωπαϊκὸ «Διευθυντήριο», μὲ ἐξ ἴσου ἐμφανῆ τὴν προϊοῦσα ἀπορρόφηση (=ὑποδούλωση) τῶν μικρότερων λαῶν ἀπὸ τὴ μετακαρλομάγνεια Εὐρώπη, πού ἔχασε τελικὰ κάθε σχέση ὄχι μόνο μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλά καὶ μὲ τὸν Χριστιανισμό.

Ἡ πολιτικὴ δὲ σύγκλιση τῆς Γαλλίας μὲ τὴ Γερμανία καὶ οἱ ἐπιπτώσεις της στὶς πολιτιστικὲς καὶ οἰκονομικὲς σχέσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν ἐθνοτήτων, δείχνουν τὴν ἐπιστροφὴ στὴν Καρλομάγνεια ἑνότητα τοῦ φραγκικοῦ μετώπου ἔναντι (καὶ ἐναντίον...) τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς, πού, κατὰ τὴν ὁμολογία πολιτισμολόγων, ὅπως ὁ Τoynbee ἢ ὁ Huntington, ἐνσαρκώνει πολιτισμικὴ παράδοση ἐντελῶς ἀσύμπτωτη μὲ ἐκείνη τῆς μετακαρλομάγνειας Εὐρώπης.

Ὁ Huntington, ὡς γνωστόν, ὑποστήριξε στὸ πολύκροτο βιβλίο του «The clash of civilizations», ὡς ἀδήριτη τὴ σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν, ἀντιπαρατάσσοντας τὸν φραγκοτευτονικὸ πολιτισμὸ (Τεύτονες=Deutsche) στὸ Ἰσλὰμ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία! Ὁ δικός μας ὀρθόδοξος πολιτισμὸς βρίσκεται στοὺς ἀντίποδες τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτισμικῆς παράδοσης. Ἡ ἔνταξή μας στὴν Ε.Ε. εἶναι κυρίως πρόβλημα πολιτισμικὸ καὶ πνευματικὸ καὶ μετὰ πολιτικὸ-οἰκονομικό.

Στὴν εὐρωπαϊκὴ μετανεωτερικότητα κρίνεται ἡ ἐθνικὴ συνέχειά μας, μὲ τὴν ἀναφόρτιση τῆς συλλογικῆς μας συνειδήσεως καὶ τὴν ἀλλοίωση τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας, πού ἔχει διαμορφωθεῖ στὸ φῶς τῆς ὀρθόδοξης Πίστεώς μας. Ὁ δυτικὸς πολιτισμὸς παράγει, αἰῶνες τώρα, ἄλλο τύπο ἀνθρώπου καὶ κοινωνίας, ἐξορίζοντας τὸ ὑπερβατικὸ ἀπὸ τὴν ἐνδοκοσμικὴ πραγματικότητα καὶ δίνοντας προτεραιότητα στὸ ἄτομο-ἐξάρτημα τῆς πολιτειακῆς μηχανῆς.

Ὁ σέρβος ὅσιος π. Ἰουστῖνος (Πόποβιτς) εἶπε χαρακτηριστικά ὅτι τὸ ἐπίτευγμα τῆς Εὐρώπης εἶναι ὁ ἄνθρωπος «ρομπότ», διότι ἡ Εὐρώπη, χάνοντας τὸν Θεό, ἔχασε καὶ τὸν ἄνθρωπο!

Ὁ ὀρθόδοξος πολιτισμὸς συνεχίζει -ἀκόμη καὶ σήμερα- τὴν ἁγιοπατερική θεοκεντρικότητα, ἐπιμένοντας στὸ πρόσωποφορέα τῆς ἐλευθερίας καὶ αὐτοθυσίας.

Ἡ παγκόσμιος Μονοκρατία

3. Μὲ τὴν ἔνταξή μας στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη καὶ συνακόλουθα μὲ τὴν συμπόρευσή μας μὲ τὴ Νέα Τάξη πραγμάτων -τὸ εὐρύτερο πλαίσιο τῆς συλλογικῆς μας ὑπάρξεως, ζοῦμε τὸν μεγαλύτερο καὶ σημαντικότερο ἀπ’ ὅλους τούς ἱστορικοὺς ἀναπροσανατολισμούς μας, ἀφοῦ δὲν πρόκειται γιὰ μία συμμαχία παλαιοῦ τύπου (ὁ Ὀρθόδοξος πάντα ἐπιλέγει αὐτὸς τὶς συμμαχίες του καὶ μένει πιστὸς σ’ αὐτές).Δὲν εἶναι, λοιπόν, κάτι ἐξωτερικὸ καὶ προσωρινό, ἀλλά κάτι ἐσωτερικὸ καὶ οὐσιαστικότατο, μετουσιώνεται ὁλόκληρη ἡ ζωή μας μεθιστάμεθα ζοῦμε μιὰν ἔκσταση, ἂν θέλετε-σὲ μιὰν ἄλλη ἱστορικὴ σάρκα-πραγματικότητα, μὲ προεκτάσεις τεράστιας σημασίας γιὰ τὴν ταυτότητά μας καὶ τὴν περαιτέρω θέση μας στὴν Ἱστορία.

Κατά τόν μακαρίτη Μάνο Χατζηδάκη «εἰσήλθαμε ἑκούσια σέ μία νέα τουρκοκρατία». Τὰ «ἔθνη» τῆς ἐποχῆς μας εἰσέρχονται σὲ μία παγκόσμια Μονοκρατορία, ἐντασσόμενα -ἀναγκαστικὰ- σ’ ἕνα κατασκευασμένο παγκόσμιο πολιτικὸ σχῆμα, μὲ τὴν ἐπιβολὴ σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ ὅλους τοὺς χώρους τῆς Ὑπερδύναμης.

Ἡ κατασκευασμένη αὐτὴ «ἀλλαγὴ» ἐκφράζεται, πράγματι, ἀριστουργηματικά, καὶ προφητικὰ συγχρόνως, στὸ γνωστὸ βιβλίο τοῦ George Orwell, «1984» ἢ στὸ συγκλονιστικὸ ἄρθρο τοῦ Ben Gourion, στὸ περιοδικὸ «Look» τῶν Η.Π.Α. (16.1.1962), ὅπου ἀναπτύσσονται οἱ «προφητικὲς» προβλέψεις του γιὰ τὸν κόσμο τοῦ τέλους τοῦ 20οῦ αἰώνα:

«Ἡ εἰκόνα τοῦ κόσμου τὸ 1987, ὅπως τὴ φαντάζομαι. Ὁ ψυχρὸς πόλεμος θὰ ἀνήκει στὸ παρελθόν. Ἡ ἐσωτερικὴ πίεση (...) θὰ ὁδηγήσει σὲ μιὰ σταδιακὴ δημοκρατικοποίηση στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση (...). Δυτικὴ καὶ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη θὰ γίνουν Ὁμοσπονδία ἀπὸ αὐτόνομα κράτη μὲ σοσιαλιστικὸ σύστημα (...). Μὲ ἐξαίρεση τὴ Σ.Ε., μιὰ ὁμοσπονδιακὴ χώρα, ὅλες οἱ ἄλλες ἤπειροι θὰ ἑνωθοῦν σὲ μιὰ παγκόσμια συμμαχία, στὴ διάθεση τῆς ὁποίας θὰ βρίσκεται μιὰ διεθνὴς ἀστυνομικὴ δύναμη».

Ὅταν εἶδα τοὺς κυανόκρανους τοῦ Ο.Η.Ε., τότε κατάλαβα ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀστυνομία! Δὲν ὑπάρχει στρατὸς πιά. Ὑπάρχει μιὰ διεθνὴς ἀστυνομία, γιὰ νὰ ἐπιβάλλει τὴν τάξη, ἐκεῖ πού ἀπειλεῖται ἢ γίνεται προσπάθεια νὰ ἀπειληθεῖ ἡ ἐπιβαλλόμενη νέα παγκόσμια Τάξη.

Ἡ «προφητεία» ὅμως ἔχει καί συνέχεια: 

«Ὅλοι οἱ στρατοὶ θά καταργηθοῦν καὶ δὲν θὰ ξαναγίνουν πόλεμοι. Στὴν Ἱερουσαλὴμ τὰ ἑνωμένα Ἔθνη θὰ οἰκοδομήσουν τὸ βωμὸ τῶν Προφητῶν στὴν ὑπηρεσία ὅλων τῶν ὁμοσπονδοποιημένων ἑνωμένων ἠπείρων. Ἐκεῖ στὴν Ἱερουσαλὴμ θὰ εἶναι ἡ ἕδρα τῆς ἀνώτατης ἀρχῆς τῆς ἀνθρωπότητας καὶ θὰ λύει ὅλες τὶς διαφορὲς ἀνάμεσα στὶς ἑνωμένες ὁμοσπονδίες-ἠπείρους, ὅπως ἔχει προφητέψει ὁ Ἠσαΐας»...

Οἱ κινήσεις τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἰς τρία ἐπίπεδα

4. Ἡ Νέα Ἐποχὴ κινεῖται σὲ τρία ἐπίπεδα: Τὸ πολιτικό, πού σημαίνει κατίσχυση μιᾶς Ὑπερδύναμης μὲ μονοκρατορικὸ παγκόσμιο ρόλο· τὸ πολιτιστικό, μὲ τὴν ἐπικράτηση ἑνὸς ραφιναρισμένου καὶ ἀνανεωμένου δυτικοῦ (φραγκογερμανικοῦ) πολιτισμοῦ. Τὸ τρίτο ἐπίπεδο εἶναι τὸ θρησκευτικό. 

Οἱ διαθρησκειακὲς συμπροσευχές, (δηλαδὴ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Πάπα - στὸν δυτικὸ Τύπο ἔχει χαρακτηρισθεῖ «πλανητάρχης Νο 2»- καὶ μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν Ὀρθοδόξων Ἡγετῶν)

δείχνουν, ὅτι τέθηκε ἤδη σὲ λειτουργία ὁ σχετικὸς μηχανισμὸς γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς παγκόσμιας θρησκείας μὲ νόημα σαφῶς πανθεϊστικό. Αὐτὸ δείχνει ἡ προβολὴ τῆς φύσεως ὡς «Οἰκολογία» στὶς διαχριστιανικὲς σχέσεις. 

Αὐτὰ ἀπαιτοῦν, φυσικά, ἀναίρεση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ μάλιστα στὴν πατερικὴ αὐθεντικότητά του (Ὀρθοδοξία)...

Στὸ πλαίσιο καὶ τὶς στοχοθεσίες τῆς Νέας Ἐποχῆς καί τῆς Παγκοσμιοποίησης ἔχουν ἐνταχθεῖ καὶ οἱ Διαχριστιανικοί καὶ Διαθρησκειακοί Διάλογοι. Διακονοῦν καὶ αὐτοὶ πολιτικὲς σκοπιμότητες, κατὰ τὰ συμφέροντα τῆς Νέας Ἐποχῆς, καὶ ὄχι τὴν ἐν Χριστῷ Ἀλήθεια, τὴν «ἐν ἀληθείᾳ» ἑνότητα. Ἡ πολυπροβαλλόμενη ἕνωση γίνεται μέσο, δὲν εἶναι ὁ σκοπός. Διότι, ἂν ἦταν ἐν Χριστῷ αὐτὸς ὁ στόχος μας, θὰ ἔπρεπε νὰ κινεῖται στὸ πλαίσιο τῆς ἀποστολικῆς καὶ ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως.

Ὅμως μὲ τὴ λεγομένη «μεταπατερικὴ θεολογία», τὴ «βαπτισματικὴ θεολογία, τὴ θεωρία τῶν Κλάδων», ὅλα ἐφευρήματα τοῦ ἀποχριστιανοποιημένου Δυτικοῦ Χριστιανισμοῦ γιὰ τὴν διευκόλυνση τῶν στόχων τῆς Παγκόσμιας Δύναμης, πού ἔχει αἰχμαλωτίσει τὰ πάντα, οἱ Διάλογοι σύρουν τὴν ἀποδυναμωμένη Ὀρθόδοξη Ἡγεσία σὲ μειοδοσίες ἔναντι τῆς ἀποστολικῆς καὶ ἁγιοπατερικῆς Ὀρθοδοξίας...

Στὴ θέση της ἔχει τεθεῖ ἡ δικὴ μας ἐλλειμματικὴ ψευδο-ὀρθοδοξία, πού θεραπεύει ἐφήμερες καὶ συμφεροντολογικὲς σκοπιμότητες, πού προδίδουν σὺν τοῖς ἄλλοις καὶ τὴν ἀφέλεια καὶ θεολογικὴ ἀνεπάρκειά μας. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἡ προσδοκία πολιτικοῦ καὶ ἐθνικοῦ ὀφέλους ἀπὸ τὴν στήριξη τῶν ἐλπίδων μας στὸν Πάπα. 

Λησμονοῦμε ὅμως, ὅτι ὁ Πάπας εἶναι βασιλεὺς καὶ ἀρχηγὸς κράτους, ταυτισμένος μὲ τὶς κρατικὲς ἐξουσίες τῆς Νέας Ἐποχῆς, σὲ μόνιμη συμμαχία καὶ συνεργασία μαζί τους, καὶ ὅτι πέρα ἀπὸ παραπλανητικὰ εὐχολόγια, γιὰ νὰ ρίγνει «στάχτη στὰ μάτια» καὶ νὰ μᾶς ἐξαπατᾶ, καὶ νὰ ἤθελε ἀκόμη, δὲν μπορεῖ νὰ μᾶς προσφέρει τίποτε ἀπὸ ὅσα ζητοῦμε.

Ἄρα ἡ ἐπιμονὴ νὰ προσφεύγουμε στὸ Βατικανὸ καὶ στὸν Πάπα, ζητώντας συμπαράσταση καὶ βοήθεια, εἶναι μάταιη καὶ προδίδει τουλάχιστον τὴν ἀφελότητά μας, ἂν ὄχι ἴσως καὶ τὴ συστράτευση στὴν ἐξυπηρέτηση ἀλλοτρίων καὶ ἀντορθοδόξων συμφερόντων.

Ἡ Πανθρησκεία ἄλλη μορφή Πανθεϊσμοῦ
 
Ἡ «Πανθρησκεία» μὲ ἐνδιαφέρει ἐδῶ περισσότερο, ὡς Θεολόγο. Διότι πρόκειται γιὰ μία ἄλλη μορφὴ πανθεϊσμοῦ, πού στοχεύει στὴν ἰσοπέδωση ὅλων τῶν θρησκευμάτων, μαζὶ καί τοῦ Χριστιανισμοῦ.

Αὐτὸ συντελεῖται, βέβαια, μὲ τὴν «τεκτονικὴ» μέθοδο τῆς σύγκρασης τῶν πάντων καὶ συγκρητιστικῆς ἀναχώνευσής τους καὶ οὐσιαστικὰ διάλυσης ὅλων. Ἡ ἔνταξη τῆς Χώρας μας στὴν Ε.Ε. συνδέθηκε ἀπ᾽ ἀρχῆς μὲ χιλιαστικά ὁράματα καθολικῆς εὐημερίας, πού ἀκόμη προπαγανδίζονται γιὰ τὴν ἀπρόσκοπτη διακίνηση τῶν συνθημάτων καὶ τὴ χειραγώγηση τῆς κοινῆς γνώμης κατὰ τὶς διαθέσεις τῆς (πραγματικῆς) Ἡγεσίας.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ δηλωθεῖ, ὅτι ἡ ἔνταξη τῶν Ὀρθοδόξων Κρατῶν στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση συνδυάζεται ἀπ᾽ ἀρχῆς μέ την ἀποδοχὴ τῆς εὐρωπαϊκῆς νομοθεσίας, πού ἐπιβάλλει ἕνα νέο ἦθος, ἐπιφέροντας τὴν διάλυση τοῦ παραδοσιακοῦ ἱστοῦ τῆς κοινωνίας. Διότι ἡ ἀμοραλιστική παράλυση τῆς κοινωνίας δημιουργεῖ «ρομπότ», ὑπηκόους δουλοπρεπεῖς καὶ εὔχρηστους ἀπὸ τὴν παγκόσμια ἐξουσία.

Ἔτσι μᾶς ἐπέβαλαν τό αὐτόματο διαζύγιο, τήν ἐλευθερία καί νομιμοποίηση τῶν ἀμβλώσεων, τήν νομιμοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τῆς «παιδοφιλίας» κ.λπ., γιά νά ἀνήκουμε στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη.
Γίναμε νομαρχία ἑνός ἐκτενοῦς κράτους

Ἐπιτρέψτε μου δὲ νὰ καταθέσω μιὰ ἐμπειρία μου στὴν Γερμανία, ὅπου σπούδαζα (1969-1975). Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπιστροφή μου στὴν Ἑλλάδα, ἐπισκέφθηκα τὸν ἀείμνηστο καθηγητή μου Wilhelm Schneemelcher, διακεκριμένο ἐπιστήμονα, μὲ σημαντικὴ ἀνάμειξη καὶ στὸν πολιτικὸ βίο τῆς χώρας του, στὴν παράταξη τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος (SPD). Τότε μοῦ εἶπε: Γιὰ νὰ μπεῖτε στὴν Εὐρώπη, πρέπει νὰ μεταρρυθμίσετε τὸ Δίκαιό σας, προσαρμόζοντάς το πρὸς τὸ κοινοτικὸ (εὐρωπαϊκό). Δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστεύσω, σήμερα ὅμως ἐκτιμῶ τὴν εἰλικρίνειά του, πού ἄφρονες και δουλοπρεπεῖς πολιτικοί μᾶς ἐπέβαλαν καί τήν οἰκονομική δουλεία. Ἡ ἑνοποίηση καὶ ἑνιαιοποίηση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου εἶναι ὁ στόχος τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ὀνείρου, κάτι πού μένει σταθερὸ καὶ ἀμετάθετο ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1950 ὥς σήμερα.

Οἱ ὁραματισμοὶ τῶν πρωτοπόρων Εὐρωπαίων τῆς ἐποχῆς μας ἀπέβλεπαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὴν «Εὐρώπη χωρὶς σύνορα», ἀλλά καὶ στὴν Εὐρώπη «τῶν νέων ὁριζόντων», ὡς ἕνωση ὑπερεθνικὴ (ὑπερκράτος), πού ἀπαιτεῖ πολίτες μὲ κοινὴ συνείδηση καὶ ἑνιαῖο τύπο ἀνθρώπου, τοῦ Εὐρωπαίου ἀνθρώπου....

 Καὶ αὐτὸ εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὴ δημιουργία τῶν ἀναγκαίων συνθηκῶν μέσῳ τῆς παιδείας, τῶν μέσων ἐνημέρωσης καὶ τῆς εἰδικῆς ὀργάνωσης τῆς κοινωνίας. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἀδύνατο χωρὶς τὴν ἰσοπέδωση τῶν ἰδιαιτεροτήτων τῶν ἐπὶ μέρους Ἐθνῶν, ὅταν μάλιστα διαφοροποιοῦνται ριζικὰ ἀπὸ αὐτό, πού ἐκφράζει ἀπὸ αἰῶνες γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὁ ὅρος «Εὐρώπη» ἢ «Δύση».

Συνεχῶς διακηρύσσεται, ἐξ ἄλλου, ὅτι ἡ ἕνωση καὶ ἑνιαιοποίηση τῆς Εὐρώπης πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἑνιαία νομοθεσία (Κοινοτικὸ Δίκαιο), πού ὑπέρκειται τῶν ἐθνικῶν νομοθεσιῶν. Ἡ ἰδιότητα τοῦ «Μέλους τῆς Ε.Ε.» σημαίνει αὐτόματα ἀπώλεια κάθε νοήματος γιὰ ἐθνικὴ κυριαρχία ἢ αὐτονομία. Στὸ Ὑπερκράτος Ε.Ε., ἤδη μὲ τὴ συνθήκη τῆς Ρώμης (1957), παραχωρεῖται κάθε ἐθνικὸ δικαίωμα. Ὁλόκληρος ὁ ἐθνικὸς μας βίος προσδιορίζεται ἀπὸ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Κέντρο λὴψεων ἀποφάσεων.

Γίναμε ἐπαρχία (σήμερα Νομαρχία) ἑνὸς ἐκτενοῦς Κράτους. 

Ἐπιτρέψτε μου δὲ νὰ καταθέσω μιὰ ἐμπειρία μου στὴν Γερμανία, ὅπου σπούδαζα (1969-1975). Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπιστροφή μου στὴν Ἑλλάδα, ἐπισκέφθηκα τὸν ἀείμνηστο καθηγητή μου Wilhelm Schneemelcher, διακεκριμένο ἐπιστήμονα, μὲ σημαντικὴ ἀνάμειξη καὶ στὸν πολιτικὸ βίο τῆς χώρας του, στὴν παράταξη τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος (SPD). Τότε μοῦ εἶπε: Γιὰ νὰ μπεῖτε στὴν Εὐρώπη, πρέπει νὰ μεταρρυθμίσετε τὸ Δίκαιό σας, προσαρμόζοντάς το πρὸς τὸ κοινοτικὸ (εὐρωπαϊκό). Δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστεύσω, σήμερα ὅμως ἐκτιμῶ τὴν εἰλικρίνειά του, πού ἄφρονες και δουλοπρεπεῖς πολιτικοί μᾶς ἐπέβαλαν καί τήν οἰκονομική δουλεία. Ἡ ἑνοποίηση καὶ ἑνιαιοποίηση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ χώρου εἶναι ὁ στόχος τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ὀνείρου, κάτι πού μένει σταθερὸ καὶ ἀμετάθετο ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1950 ὥς σήμερα.

Οἱ ὁραματισμοὶ τῶν πρωτοπόρων Εὐρωπαίων τῆς ἐποχῆς μας ἀπέβλεπαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὴν «Εὐρώπη χωρὶς σύνορα», ἀλλά καὶ στὴν Εὐρώπη «τῶν νέων ὁριζόντων», ὡς ἕνωση ὑπερεθνικὴ (ὑπερκράτος), πού ἀπαιτεῖ πολίτες μὲ κοινὴ συνείδηση καὶ ἑνιαῖο τύπο ἀνθρώπου, τοῦ Εὐρωπαίου ἀνθρώπου....

 Καὶ αὐτὸ εἶναι δυνατὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὴ δημιουργία τῶν ἀναγκαίων συνθηκῶν μέσῳ τῆς παιδείας, τῶν μέσων ἐνημέρωσης καὶ τῆς εἰδικῆς ὀργάνωσης τῆς κοινωνίας. Αὐτὸ ὅμως εἶναι ἀδύνατο χωρὶς τὴν ἰσοπέδωση τῶν ἰδιαιτεροτήτων τῶν ἐπὶ μέρους Ἐθνῶν, ὅταν μάλιστα διαφοροποιοῦνται ριζικὰ ἀπὸ αὐτό, πού ἐκφράζει ἀπὸ αἰῶνες γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὁ ὅρος «Εὐρώπη» ἢ «Δύση».

Συνεχῶς διακηρύσσεται, ἐξ ἄλλου, ὅτι ἡ ἕνωση καὶ ἑνιαιοποίηση τῆς Εὐρώπης πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἑνιαία νομοθεσία (Κοινοτικὸ Δίκαιο), πού ὑπέρκειται τῶν ἐθνικῶν νομοθεσιῶν. Ἡ ἰδιότητα τοῦ «Μέλους τῆς Ε.Ε.» σημαίνει αὐτόματα ἀπώλεια κάθε νοήματος γιὰ ἐθνικὴ κυριαρχία ἢ αὐτονομία. Στὸ Ὑπερκράτος Ε.Ε., ἤδη μὲ τὴ συνθήκη τῆς Ρώμης (1957), παραχωρεῖται κάθε ἐθνικὸ δικαίωμα. Ὁλόκληρος ὁ ἐθνικὸς μας βίος προσδιορίζεται ἀπὸ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Κέντρο λὴψεων ἀποφάσεων.

Ἡ προσαρμογὴ συνόλης τῆς ζωῆς μας στὶς κεντρικές ἀποφάσεις εἶναι αὐτονόητη (πρβλ. παιδεία, ἐξωτερικὴ πολιτική, οἰκονομία, διεθνεῖς σχέσεις, κ.λπ.). 

Πολλὲς ἀπὸ τὶς ἀλλαγὲς στὸν ἐθνικό μας βίο πείθουν ἀναντίρρητα ὅτι ὡς (Κράτος) Μέλος τῆς Ε.Ε. εἴμεθα «ὑποχρεωμένοι» νὰ δεχθοῦμε τὶς ἀποφάσεις τοῦ, ὅπως εὔστοχα ἐλέχθη, «Διευθυντηρίου», πόσον δὲ μᾶλλον, ὅταν ἡ Ἡγεσία μας (Κυβέρνηση καὶ Ἀντιπολίτευση στὸ μεγαλύτερό τους μέρος) εἶναι ἀπόλυτα ταυτισμένη μὲ τὴ «Δύση» («φιλενωτικὴ» παράταξη).

Αὐτὸ ἀποδείχθηκε περίτρανα σήμερα μὲ τὴν οἰκονομικὴ κρίση, καρπὸ τῆς πλήρους ὑποδούλωσής μας στὴν παγκόσμια οἰκονομικὴ ὀλιγαρχία!

Πρόκλησις εἰς τήν ἀφυπνιζομένην Ὀρθόδοξον συνείδησιν 

5. Ποιά, λοιπόν, μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ σχέση τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τὸν σύγχρονο κόσμο; Κατ᾽ ἀρχὰς εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνει κατανοητό, ὅτι τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ἡ εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση ἢ ἡ προσχώρηση στὴ Νέα Τάξη καὶ τὴ Νέα Ἐποχή, ἀλλά ἡ δική μας παρουσία σ᾽ αὐτὰ τὰ νέα μεγέθη, πού συνδέεται μὲ τὸ πῶς νοηματοδοτοῦμε τὴν παράδοσή μας καὶ τὴν σχέση μας μαζί της, ἀλλά καὶ μὲ τὴ θέση τῆς ἁγιοπατερικῆς πολιτισμικῆς παράδοσης στὶς προτεραιότητες τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου.

Γι’ αὐτό, ἀκριβῶς, ἡ Εὐρώπη λειτουργεῖ ὡς πρόκληση στὴν ἀφυπνιζόμενη ὀρθόδοξη συνείδηση. Πρόκληση ὅμως ὄχι μόνο ἀρνητική, ἀλλά καὶ θετική, βοηθώντας δηλαδή, ὅλους τοὺς Ὀρθόδοξους νὰ ἐπαναπροσδιορίσουν τὴν ταυτότητά τους ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὸν ὑπόλοιπο κόσμο.

Ἐπαναπροσδιορισμὸς τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητάς μας, σημαίνει ἐπανεύρεση τῆς ταυτότητάς μας ὡς «καινῆς κτίσεως» μέσα στὴ συγκεκριμένη κοινωνία, στὴν ὁποία κινεῖται ἡ ὕπαρξή μας. Τὸ μέτρο στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ δίνει ἡ «Πρὸς Διόγνητον Ἐπιστολὴ» (β’ αἰ.), «ὁ ἀδάμας τῆς Ἀπολογητικῆς γραμματείας». Ὅπως λέγει τὸ κείμενο: «Οἱ Χριστιανοὶ παρουσιάζουν μιὰ παραδοξότητα στὸν τρόπο ζωῆς τους. Πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας (ὁ καθένας ζεῖ στὴν πατρίδα του), «ἀλλ’ ὡς πάροικοι» (σὰν νὰ ᾽ναι προσωρινοί, μετανάστες)! «Μετέχουσι πάντες ὡς πολῖται καὶ πάνθ’ ὑπομένουσιν ὡς ξένοι» (εἶναι πολίτες μιᾶς χώρας, ἀλλ᾽ ἔχουν συνείδηση ὅτι εἶναι ξένοι, περαστικοί). «Πᾶσα ξένη πατρὶ ἐστιν αὐτῶν καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη (...). Ἐν σαρκὶ τυγχάνουσιν, ἀλλ᾽ οὐ κατὰ σάρκα ζῶσιν».

Αὐτὴ εἶναι, λοιπόν, ἡ νέα πραγματικότητα, πού εἰσήγαγε ὁ Χριστιανισμός. Ἂν δὲν ὑπάρχει καὶ λειτουργεῖ ἔτσι ἡ Ἐκκλησία, δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς δυνάμεις τοῦ κόσμου καὶ τὶς μεθοδεύσεις τους. Ἀλλ’ αὐτὸ ἀπαιτεῖ τὴν ἀναβάπτισή μας στὴν ὀρθόδοξη παράδοσή μας, ἀλλά καὶ τὴν ἑνότητα ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων, ὄχι ὑπὸ τὴν μορφὴ ἑνὸς «διορθοδόξου τόξου», πού σημαίνει «συσχηματισμὸ μὲ τὸν κόσμο» (Ρωμ. 12,1), ἀλλά μὲ τὴν μετοχὴ στὴν ἄκτιστη θεία Χάρη μὲ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας.

6. Ὁ συνειδητὰ Ὀρθόδοξος ζεῖ καί κινεῖται στήν «Νέα Ἐποχή» και τήν Ε.Ε μέ συγκεκριμένες βεβαιότητες, ποὺ ἀποβαίνουν καθοριστικὲς γιὰ τὴν περαιτέρω παρουσία καὶ στάση του μέσα σ᾽ αὐτὴν καὶ γενικὰ στὴ νέα παγκόσμια πραγματικότητα. Ἔχει σαφῆ συνείδηση τῆς διαμετρικῆς διαφορᾶς ὀρθοδόξου καὶ δυτικοευρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ὅλες οἱ ἐκφάνσεις τοῦ ὀρθοδόξου πολιτισμοῦ ἀποτυπώνουν τὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἀνάδειξη τοῦ ἀνθρώπου σὲ θεὸ «κατὰ χάριν». Ἀνθρωπολογικὸ πρότυπο τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν εἶναι ὁ «καλὸς κἀγαθός» ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ὁ Θεάνθρωπος. Οἱ ὀρθόδοξοι Λαοὶ στὴν πλατιὰ διαστρωμάτωσή μας εἴμαστε ζυμωμένοι μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πολιτισμικὴ παράδοση, καὶ παρὰ τὶς ἀναμφισβήτητες ἀλλοιωτικὲς ἐπιρροές, πού ἔχουμε δεχθεῖ στὴν ἱστορική μας πορεία, διακρατοῦμε στὴν συνείδησή μας τὰ ζώπυρα αὐτῆς τῆς παραδόσεως.

Ἡ μετακαρλομάγνεια Δύση ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν πατερικότητα, ἀνέπτυξε ἕνα πολιτισμό, πού ἔχασε κυριολεκτικὰ τὴν αὐθεντικὴ ἔννοια τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας. Ἐνῶ δὲ παρήγαγε μιὰ ἐκθαμβωτικὴ ἐπιστημονικὴ πρόοδο, ἀποδεικνύεται ἐντελῶς ἀνίσχυρη νὰ διαπλάσει ἀνθρώπους, πού νὰ μποροῦν νὰ χρησιμοποιοῦν τὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἐπιστήμης γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι τὴν καταστροφικὴ ἐκμετάλλευσή του. Καὶ μόνο οἱ δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, ὡς δημιουργήματα τῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ «πολιτισμοῦ» της, δείχνουν ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει ὁ «χωρὶς Θεό», ρομποτοποιημένος, εὐρωπαῖος (δυτικὸς) ἄνθρωπος.

7. Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ ἄλλη προοπτική. Ἡ Ε.Ε. καὶ ἡ δυτικὴ κοινωνία παρουσιάζονται γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ὡς ἀγρὸς ἱεραποστολικός, χῶρος μαρτυρίας τοῦ λόγου καὶ τοῦ τρόπου (στάσης ζωῆς), πού συνιστᾶ τὴν οὐσία τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης.

Αὐτή μπορεῖ νά εἶναι ἡ δική μας προσφορά στόν παραπαίοντα σημερινό κόσμο, ἀλλά αὐτό προϋποθέτει Ὀρθοδόξους.

Ἡ παρουσία τῆς Ὀρθοδοξίας στό σύγχρονο κόσμο ὀφείλει νὰ εἶναι πρωταρχικὰ πνευματικὴ καὶ λειτουργική. Ἡ Θεία Λειτουργία, μὲ ὅλη τὴ λατρεία μας, εἶναι ὁ σημαντικότερος θησαυρός μας, διότι περικλείει καὶ διασώζει δυναμικὰ τὸ φρόνημα καὶ τὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων μας, τὴν πίστη καὶ τὸν θεονόμο τρόπο ὕπαρξής μας. Μιλώντας, βέβαια, γιὰ λειτουργικὴ θεολογία, ἀγγίζουμε τὴν πραγματικότητα τῆς Ἐνορίας, ὑπὸ τὴ διπλὴ μορφή της, τὴ μοναστικὴ καὶ τὴν κοσμική.

Ἡ διακράτηση τῆς ζωτικότητας τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος ἐξασφαλίζεται διαχρονικὰ στὸ Μοναστήρι καὶ τὴν τροφοδοτούμενη ἀπὸ αὐτὸ πνευματικὰ Ἐνορία.

Χωρὶς τὴν ὑπαρκτικὴ σχέση πιστοῦ καὶ Ἐνορίας δὲν μπορεῖ νὰ γίνει σοβαρὸς λόγος γιὰ ὀρθόδοξη μαρτυρία. 
 
Ἡ ζωὴ τῆς Ἐνορίας, ὡς ἐνεργοποίηση τῶν ἁγιοπνευματικῶν χαρισμάτων τῶν μελῶν της, ἀσκεῖ τὴν ἰσχυρότερη δυναμικὴ καὶ ἐνεργεῖ τὴν ἀποτελεσματικότερη ἱεραποστολή. 


Μέσῳ τῆς ἐνοριακῆς-κοινοτικῆς ζωῆς παρουσιάζεται ἡ Ὀρθοδοξία, ὅπως εἶναι: ὡς ζωὴ καὶ πνευματικὴ ὁδός, πού δίνει θεοκεντρικὸ νόημα στὴ ζωὴ καὶ ἀποκαλύπτει τὸν ἀληθινὸ προορισμό της.

Ἡ ἀνασυσπείρωση τῶν Ὀρθοδόξων στὴ ζωὴ τῆς κοινότητας-ἐνορίας εἶναι ἡ μονὴ ἐλπίδα γιά τὴν συνεχῆ καί ἱστορικὴ ἐπιβίωσή μας.

Αὐτός εἶναι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ ὀρθόδοξη (ἐκκλησιαστική) Ἡγεσία δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ λάβει πολιτικό χαρακτήρα, ὡς ἕνα Βατικανὸ τῆς Ἀνατολῆς. Κέντρο τῆς ἑνότητας τῶν Ὀρθοδόξων μένει ἀμετακίνητα ὁ Χριστὸς καὶ ὄχι κάποιος -ἐκκλησιαστικὸς ἔστω- ἀξιωματοῦχος. Ἡ προσφυγὴ στοὺς πολιτικοὺς μηχανισμοὺς τοῦ κόσμου τούτου, κάτι πού γίνεται μὲ τὸν ἐγκλωβισμὸ στὸν Οἰκουμενισμό, εἶναι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ὄχι ἐνδυνάμωση, ἀλλά ἀποδυνάμωση.
Ἡ Ὀρθοδοξία λειτουργεῖ ἑνωτικὰ καὶ καταλλακτικὰ ὡς πνευματικὴ δύναμη, προσευχομένη καὶ ἀγωνιζομένη «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». 
 Η Νεα Εποχή, και ο διπλός Οικουμενισμός, πολιτικός και θρησκευτικός.
                                                                              
π. Γεώργιος Μεταλληνός
Ομότ. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή: Ὀρθόδοξος Τύπος, 8/11/2013

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020

Π. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΣΙΡΜΠΟΥ: ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΕΡΕΙΣ, ΟΙ ΠΟΡΤΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΔΩΜΕΝΕΣ!


π. Κωνσταντίνος Σίρμπου* (1905-1975) Να προσέχετε, έρχονται δύσκολα χρόνια. Έρχεται η εποχή που δεν θα υπάρχουν ιερείς, οι πόρτες θα είναι κλειδωμένες, τα λουκέτα στις πόρτες θα κλαίνε, αφού δεν θα υπάρχει κάποιος να κάνει Ακολουθίες. Να πηγαίνετε στους ιερείς έστω και με ένα παπούτσι (σ.σ.εννοεί με οποιοδήποτε τρόπο). Όσο τους έχετε κοντά σας (τους ιερείς) εξομολογηθείτε και κοινωνήστε.

Την εποχή εκείνη οι Ουρανοί θα είναι κλειστοί και δεν θα έχετε από που να πάρετε πίστη. Αυτήν που έχετε, αυτήν να κρατήσετε. Να μην υπερηφανεύεστε, να μην ψεύδεστε, να κάνετε το καλό.Ενα μικρό μέρος, εκεί στο βάθος της καρδιάς σας, παίρνει ζωή κάθε φορά που κάνετε μία καλή πράξη. Χαίρεται.

Εαν όμως δεν κάνετε τίποτα, δεν νηστεύετε, δεν προσεύχεστε, δεν εξομολογείσθε, δεν κάνετε ελεημοσύνη, μικραίνει, μικραίνει...και πάει!

Να προσεύχεστε! Μην αναβάλλετε. Συνέχεια να λέτε αυτά τα λόγια: «Κύριε, εν παντί καιρώ και εν παντί τόπω να είσαι μαζί μου! Κύριε, εν παντί καιρώ και εν παντί τόπω να είσαι μαζί μου! Κύριε, εν παντί καιρώ και εν παντί τόπω να είσαι μαζί μου!» Τότε το κακό θα απομακρυνθεί * Ο πατέρας Κωνσταντίνος Σίρμπου είναι ένας σύγχρονος μάρτυρας και ομολογητής. Φυλακίστηκε για 12 χρόνια από το κομμουνιστικό καθεστώς για το θάρρος του να ομολογει την Ορθόδοξη πίστη χωρίς να υποχωρήσει ούτε χιλιοστό μπροστά στις απειλές θανάτου. Μέχρι την τελευταία του πνοή το καθεστώς τον παρακολουθούσε στενά. Εκοιμήθη στις 23 Οκτωβρίου 1975. Εγχειρίστηκε για έλκος και πέθανε (με ύποπτο τρόπο) από σηψαιμία. 

Μετάφραση-π. Γεώργιος Κονισπολιάτης

Σάββατο, 18 Απριλίου 2020

Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


Ἡ κατάργησις τῶν Θρησκευτικῶν Ἐλευθεριῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων
Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Κων/νου Ραμιώτη, πτυχ. Νομικῆς – Θεολογίας, τ. Δικηγόρου – τ. Δικαστοῦ

Στὶς ἡμέρες αὐτὲς τῆς βαθείας θλίψεως, ἀνησυχίας καὶ ἀπορίας τοῦ κόσμου, καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, ποὺ ἀντιπροσωπεύουν, ἐν τοῖς πράγμασι, τὸ 97% τοῦ πληθυσμοῦ, μὲ ἀφορφμῆ μία λοιμώδη καταστροφικὴ νόσο (αὐτὴ τοῦ κορωνοϊοῦ, ποῦ καὶ ποῖοι τὴν κατασκεύασαν καὶ γιὰ ποίους σκοπούς;), ἐν ὄψει τῆς τελείας ἀναστολῆς τῶν ἄρθρων 3 καὶ 13 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος, δηλαδὴ τῶν θρησκευτικῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, ὅπως ἡ πορεία τῶν πραγμάτων, περιτράνως ἀποδεικνύει, καὶ τῶν προβαλλομένων ἀβασίμων, μὴ νομίμων, ἀνεδαφικῶν καὶ ἐν πολλοῖς προκαλούντων θυμηδίαν δικαιολογιῶν, ἰσχυρισμῶν καὶ ἐπιχειρημάτων ἐκ μέρους τῆς πολιτειακῆς ἐξουσίας, εἶναι ἀνάγκη νὰ εἰποῦμε καὶ νὰ ὑπενθυμίσουμε μερικὰ πράγματα, ποὺ τὰ περιφρονοῦμε καὶ ἀδικοῦμε καὶ τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ τὸ πολίτευμα, ποὺ καυχόμαστε ὅτι ἔχουμε, τῆς Δημοκρατίας.

1. Ἡ ὅλη κατάσταση, ὅπως ἀποδεικνύεται μέχρι σήμερα, κατὰ τὴν κοινὴ ἀντίληψη καὶ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, πῆρε καὶ κατὰ τὴν ταπεινή μου ἄποψη, καὶ ὡς ἐλευθέρου πολίτου καὶ Ἕλληνος καὶ ὡς ἱερέως, λανθασμένο(;) δρόμο, καὶ ἀστόχησε περὶ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη, τὴν παράδοση, τὰ ἤθη τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν ὁλοκληρωτική, πραγματικά, παρέμβαση τῆς κοσμικῆς πολιτικῆς καὶ πολιτειακῆς ἐξουσίας, σὲ τρόπο ὥστε νὰ ἔχουμε ὁλοκληρωτικὴ ἀναστολὴ καὶ τελεία κατάργηση τῶν ἄρθρων 3 καὶ 13 τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος, δηλαδὴ τῶν θρησκευτικῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ἐν μέσῳ τῆς μεγαλύτερης καὶ κεντρικῆς, ἀπὸ δογματικὴ καὶ κανονικὴ ἄποψη, ἐκκλησιαστικῆς περιόδου, τῆς μεγάλης τεσσαρακοστῆς, εἶναι μεγάλη ἀνάγκη καὶ προβάλλει ἱερὸν καθῆκον καὶ χρέος, καὶ Συνταγματικὴ ὑποχρέωση, ὄχι μόνο νὰ διαμαρτυρηθοῦμε, ἀλλὰ καὶ νὰ ζητήσουμε τὴν ἄμεση ἐφαρμογὴ τῶν ἀτομικῶν μας θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν, ὡς ἄτομα-πολίτες, ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο ὡς πιστὰ μέλη τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Ἑπομένως ἀνακύπτει εὐθύνη ἐκζητήσεως τῶν ἀτομικῶν δικαιωμάτων μας καὶ ἡ περίσταση τώρα δίνει ἀφορμὴ νὰ ὑπενθυμίσουμε στοὺς ἑαυτούς μας μερικὰ πράγματα, ποὺ ἀγγίζουν καὶ τὶς ψυχές μας, τὴν ἱστορία καὶ τὸν πολιτισμὸ αὐτοῦ τοῦ τόπου, καὶ ἀκόμη περισσότερο τοῦ τί εἶναι καὶ ἦτο ἡ Ἐκκλησία, ὡς θρησκεία καὶ θεῖος θεσμὸς γιὰ τὴν ὑπόσταση καὶ πρόοδο αὐτοῦ τοῦ τόπου. Καὶ αὐτὰ γιατί καὶ οἱ πιστοὶ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες ἔχουν λόγο γιὰ τὴν πορεία αὐτοῦ τοῦ τόπου. Πονοῦμε καὶ ἐμεῖς ἐξίσου μὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ θέλουμε τὴν προκοπὴ τῆς Χώρας.

2. Ἡ μεγαλύτερη δογματικὴ καὶ προφητικὴ ἀλήθεια τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ! Ἡ ἀνάσταση τῶν κεκοιμημένων. Ἡ αἰωνιότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ αἰωνιότητα τῶν ψυχῶν μας (σεβόμαστε καὶ προσ­ευχόμαστε γιὰ τοὺς ἀρνουμένους). Συνέπεια τῆς Ἀναστάσεώς μας, φυσική, εἶναι καὶ ἡ προφητευομένη Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴ Γῆ καὶ ἡ κρίσις ζώντων καὶ νεκρῶν.
Πρὸς τὴν Δευτέρα Παρουσία βαδίζει ὅλος ὁ κόσμος, ὅλο τὸ ὑλικὸ Σύμπαν. Καινούργια γῆ καὶ καινούργιο οὐρανὸ περιμένουμε, στὸν ὁποῖο κατοικεῖ ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ! Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ τὸ τέλος τῆς δημιουργίας. Καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ λειτουργεῖ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία.

3. Ὁ Χριστὸς στὰ Εὐαγγέλιά Του, γιὰ τὴν Δευτέρα Παρουσία Του λέγει:
«… Ὅταν δὲ ἀκούσητε πολέμους καὶ ἀκαταστασίας, μὴ πτοηθῆτε· δεῖ γὰρ ταῦτα γενέσθαι, πρῶτον, ἀλλ’ οὐκ εὐθέως τὸ τέλος… ἐγερθήσεται ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείας, σεισμοί τε μεγάλοι κατὰ τόπους καὶ λιμοὶ καὶ λοιμοὶ ἔσονται, φόβητρά τε καὶ σημεῖα ἀπ’ οὐρανοῦ μεγάλα ἔσται πρὸ δὲ τούτων πάντων ἐπιβαλοῦσιν ἐφ’ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι… καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου… ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν (Λουκᾶ κεφ. ΚΑ. Μάρκ. ΙΓ΄)

4. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος καταγγέλλοντας τὸν ἀληθινὸ Θεό, δηλ. τὸ Χριστό, στοὺς Ἀθηναίους εἶπε: «…Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, κατὰ πάντα ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς θεωρῶ» . Δηλαδή: σὰν πιὸ εὐλαβέστερους καθ’ ὅλα καὶ πιὸ θρήσκους ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους σᾶς βλέπω. Προγονική, λοιπόν, ἡ εὐσέβεια τῶν Ἑλλήνων.

5. Ὁ Πλούταρχος αἰῶνες πρίν, στοὺς ἀρνουμένους τὴν θρησκεία καὶ τὴν κοινωνικὴ νομιμοποίησή της, ἀπαντᾶ: «…Εὕροις δ’ ἂν ἐπιὼν καὶ πόλεις ἀτειχίστους, ἀγραμμάτους, ἀβασιλεύτους, ἀοίκους, ἀχρημάτους, νομίσματος μὴ δεομένας, ἀπείρους θεάτρων καὶ γυμνασίων, ἀνιέρου δὲ πόλεως καὶ ἀθέου, μὴ χρωμένης εὐχαῖς, μηδ’ ὅρκοις, μηδὲ μαντείαις, μηδὲ θυσίαι ἐπ’ ἀγαθοῖς, μηδ’ ἀποτροπαῖς κακῶν, οὐδείς ἐστιν οὐδ’ ἔσται γεγονὼς θεατής· ἀλλὰ πόλις ἂν μοι δοκεῖ μᾶλλον ἐδάφους χωρίς, ἢ πολιτεία τῆς περὶ θεῶν δόξης ὑφαιρεθείσης παντάπασι, σύστασιν λαβεῖν ἢ λαβοῦσα τηρῆσαι». (Πλούτ. πρὸς Κωλώτην φ. ΛΑ)

6. Οἱ προφητευόμενοι ἀπὸ τὸν Χριστὸ λιμοὶ (πεῖνες) λοιμοὶ (ἀσθένειες), σεισμοί, πόλεμοι κ.λπ., δὲν εἶναι τυχαῖα γεγονότα, ἀλλὰ κατὰ τὴν Χριστιανική μας πίστη, ὅλα γίνονται μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι στὸ σχέδιο τῆς προνοίας Του. Πολὺ σωστὰ ὁ λαὸς τὰ ὀνομάζει «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» διὰ τὶς ποικίλες παραβάσεις μας τοῦ θείου νόμου (θεομηνίες) καὶ συνεπῶς ἡ προσ­φυγὴ στὸ θεῖο ἔλεος γιὰ τὴν ἀποτροπή, μὲ τὴν ἐπιβαλλόμενη ἐν ἐπιγνώσει καὶ ἀναγκαία μετάνοια, εἶναι ἡ μόνη ὁδὸς σωτηρίας. Παλαιότερα ἐγίνοντο λιτανεῖες, παρακλήσεις στὸν Θεὸ Δημιουργὸ καὶ εὐχές. Σήμερα κλείνουμε τὶς Ἐκκλησίες.

7. Ἐμεῖς, σήμερα, θέλουμε νὰ εἴμαστε «κοσμικὸ» κράτος, δηλαδὴ δὲν θέλουμε νὰ ἔχουμε μαζί μας, στὴ ζωή μας, τὸν Θεό. Θέλουμε νὰ εἴμαστε, λέει, «οὐδετερόθρησκο», γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐμποδίζει ὁ Θεὸς στὴν πρόοδο τῆς κοινωνίας! Θέλουμε νὰ χειραφετήσουμε τοὺς ἀνθρώπους -πολίτες μας ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις τους, γιὰ τὸν Θεό, τὸν κόσμο, καὶ τὸν ἄνθρωπο, καὶ νὰ τοὺς κάνουμε θνητόψυχους! Γιαυτὸ ἔχουμε κάμποσα χρόνια τώρα, ποὺ τὰ βάλαμε μὲ τὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ψηφίσαμε ἕνα σωρὸ νόμους ἐναντίον τῆς καλῶς ἐννοουμένης καὶ μετρημένης κοινωνικῆς ἠθικῆς ζωῆς.

8. Τὸ ὅτι τὰ βάλαμε μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη, νὰ ποῦμε ἐδῶ, ὅτι ἀκολουθήσαμε τὸ δόγμα Κίσσιγκερ, ποὺ ἔλεγε νὰ κτυπήσουμε τὸν Ἑλληνικὸ ἀπείθαρχο λαό, στὴν Ὀρθόδοξη πίστη του, τὴν παράδοσή του κ.λπ. Εἶναι γνωστὴ ἡ ρήση του στοὺς Ἕλληνες. Ἀκολουθήθηκε καὶ ἀπὸ κάποιο διανοούμενο ὑπουργὸ Ἕλληνα, ποὺ ἔγινε καὶ πρωθυπουργὸς τῆς Χώρας μας, ποὺ ἔγραψε σὲ βιβλίο του νὰ κτυπήσουμε τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση! Τὸ βιβλίο ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ Βιβλιοθήκη! Καὶ μ’ ὅλα αὐτὰ μᾶς λένε ὅτι δὲν κάνουν διωγμὸ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία!

9. Ἔχει εὔστοχα παρατηρηθῆ: Ὅτι «σκοπὸς τοῦ Κράτους δὲν εἶναι ἡ πραγματοποίηση τοῦ παραδείσου πάνω στὴ γῆ, ἀλλὰ ἡ παρεμπόδιση τοῦ κόσμου νὰ μεταβληθῆ σὲ κόλαση…. Ὅταν τὸ Κράτος ἀπολυτοποιεῖται καὶ ὑπόσχεται στὸν πολίτη τὰ πάντα, λησμονεῖ τὴν πραγματική του ἀποστολὴ καὶ ἐκτρέπεται ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του. Ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία ἀνήκει στὸ Θεό. Τὸ Κράτος (κοσμικὴ ἐξουσία) ἀποτελεῖ θεσμὸ τῆς κοινωνίας ποὺ ἐξυπηρετεῖ καὶ προάγει τὴν κοινωνικὴ ζωή τῶν ἀνθρώπων, ὅταν δὲν προσλαμβάνει ὁλοκληρωτικὸ χαρακτῆρα καὶ δὲν ἐπιζητεῖ τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἐλευθερίας τοῦ προσώπου, στὸ ὁποῖο ὁ χριστιανισμὸς διακρίνει τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Κάθε ἄνθρωπος, ὡς δημιούργημα «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» Θεοῦ ἔχει ἀνεπανάληπτη ἀξία, ποὺ θεμελιώνει καὶ τὰ ἀπαράγραπτα δικαιώματά του ἀπέναντι στὸ Κράτος. Ἡ ἀπολυτοποίηση τοῦ Κράτους, ὅπως συμβαίνει στὴν παροῦσα κατάσταση στὴ Χώρα μας, ὡς ὁλοκληρωτισμός, καταργεῖ τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου, παραθεωρεῖ τὰ δικαιώματά του καὶ ἐκτιμᾶ τὴν ἀξία του μὲ βάση τὸ βαθμὸ τῆς ἐντάξεως καὶ τῆς προσφορᾶς του στὸν ἀπρόσωπο θεσμὸ τοῦ Κράτους. Δηλαδὴ ἡ φύση τοῦ Κράτους δὲν εἶναι μία αὐτοτελὴς ὀντότητα, ἀλλὰ θεσμὸς ποὺ ἡ πηγὴ τὴν δικαιωμάτων του, κατὰ τοὺς μὴ δεχομένους τὴν θεία πρόνοια, εἶναι οἱ πολίτες, τῶν ὁποίων ἀσφαλῶς καὶ μὲ τὶς ὑπερσυνταγματικὲς ἀρχὲς τῆς δικαιοσύνης καὶ τοῦ φυσικοῦ , ἀπὸ Θεοῦ, δικαίου, πρέπει νὰ σέβεται καὶ νὰ προστατεύει ὅλα τὰ δικαιώματά τους. Ἂν νοηθῆ ἡ φύση τοῦ Κράτους ὡς αὐτοτελὴς ὀντότητα, τότε οἱ ἀτομικὲς ἐλευθερίες τῶν πολιτῶν κινδυνεύουν.

10. Γιὰ τὶς ἀτομικὲς ἐλευθερίες ἔχουν χυθεῖ ποταμοὶ αἱμάτων καὶ δὲν μπορεῖ τὸ Κράτος ὑπὸ ὁποιαδήποτε μορφή, ἢ σχῆμα, ἢ πρόβλημα ἢ ἀνάγκη νὰ μεταβάλη τὸν πολίτη – πρόσωπο σὲ «ἀπρόσωπο» μονάδα καὶ ἀριθμητικὸ μηχανικὸ ἐξάρτημα τοῦ «κοινωνικοῦ συνόλου» καταργώντας τὴν μοναδικότητά του, πρᾶγμα ποὺ ὁδηγεῖ ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα σὲ ἀνελεύθερα καὶ τυραννικὰ καθεστῶτα.

11. Ἡ ἐπίκληση ἐπιχειρημάτων τοῦ «τύπου» ὅτι οἱ διαμαρτυρόμενοι μπροστὰ στὶς Ἐκκλησίες εἶναι φανατικοί, ὅπως ἐλέ­χθη ἀπὸ ἁρμοδίους, μόνο θυμηδία προκαλοῦν καὶ ἀποτελοῦν προσβολὴ τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ποὺ διεκδικοῦν τὰ θρησκευτικά τους δικαιώματα, ὅπως κάθε πολίτης. Οἱ καμπάνες ἂν κτυπήσουν θὰ μεταδώσουν κορωνοϊό;
Εἶναι μέτρο πρὸς περιφρούρηση τῆς ὑγείας, ἀφοῦ ἡ συνάθροιση ἀπαγορεύτηκε; Ἡ σκέψη ὅτι ἡ καμπάνα ἂν κτυπήση καθὼς π.χ. καὶ ἡ ἀπαγόρευση, σὲ καμμία περίπτωση, μετάδοσις τῆς Θείας Λειτουργίας ἀπὸ τὰ μεγάφωνα, ἐπὶ τῆς οὐσίας κάτι τέτοιο θὰ λειτουργοῦσε ὡς ἀνοικτὸ προσκλητήριο πρὸς τοὺς πολίτες. Ἡ ἐπιβληθεῖσα γενικὴ ἀπαγόρευση μετακίνησης, εἶναι μέτρο ὑγειονομικό, πρὸς περιφρούρηση τῆς δημόσιας ὑγείας ἢ κρυφὸς καὶ δόλιος διωγμὸς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ξεκίνησε ἐδῶ καὶ κάμποσα χρόνια καὶ τὸ ξέρουν πολὺ καλὰ οἱ Χριστιανοί; Φθηνὰ ἐπιχειρήματα ποὺ δὲν πείθουν κανένα.

12. Τί ἔγινε μὲ ἐκεῖνο τὸ περίφημο «διακριτοὶ ρόλοι;». Ποὺ ἡ πολιτεία ἄλλα εἶχε στὸ νοῦ της καὶ ἄλλα ἀντιλαμβάνονταν οἱ Ἐκκλησιαστικοὶ παράγοντες; Ποιὸ νόημα πραγματικὰ ἔκρυβε;
Ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Συνταγματικοῦ Δικαίου στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσ/κης κ. Ἀντώνης Μανιτάκης, σὲ παρέμβασή του στὴν ἐφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» τῆς 4/3/2019, προσδιορίζει ἐπακριβῶς τὸ ἀληθινὸ νόημα καὶ τὴν σημασία του, γράφοντας τὰ ἑξῆς: «….ἡ πρόταση γιὰ τὸν «χωρισμὸ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας» , ποὺ μετονομάστηκε, ἐπὶ τὸ ἠπιότερο, «διακριτοὶ ρόλοι» καὶ εἶχε ὡς ἀναθεωρητικὴ «κατεύθυνση» τὴ «θρησκευτικὴ οὐδετερότητα τοῦ Κράτους» πέρασε σύρριζα, μὲ τὸ ζόρι στὴν πρώτη συζήτηση στὴ Βουλή…». Συνεπῶς δὲν κρύβεται ὁ στόχος καὶ ἡ κατεύθυνση. Σήμερα μάλιστα, στὴν προκειμένη περίπτωσή μας, ποὺ κλείστηκαν οἱ Ἐκκλησίες καὶ παραβιάστηκαν, μὲ πρόσχημα μία λοιμώδη νόσο, τὰ θεμελιώδη ἀνθρώπινα δικαιώματα, τοῦ 97% ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ λαοῦ, μὲ ἐπιχειρήματα ἀντίθετα πρὸς τὸ Σύνταγμά μας (ἀρ. 3 καὶ 13) ἡ ἐπιδιωκόμενη «κατεύθυνση» πλήρως πρα­γματοποιήθηκε, καὶ ὄχι μόνο αὐτὸ ἔγινε, ἀλλὰ στὴν οὐσία ἡ ἐξουσία τελείως φίμωσε καὶ σύρριζα ξερίζωσε τὰ θρησκευτικὰ δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν. Τὸ «οὐδετερόθρησκο» Κράτος μας δὲν ἐξασφάλισε σήμερα τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία μας, ὅπως λέει καὶ ὁ Καθηγητὴς Δημ. Τσάτσος (βλ. Συντ. τ. Β΄ σελ. 588).

13. Ἔγινε «ἐπίκληση» ἀπὸ τοὺς πολιτειακοὺς ἁρμοδίους τοῦ δημοσίου συμφέροντος καὶ γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν Ἐκκλησιῶν, γενικῶς καὶ ἀορίστως, γιὰ τὴ δημόσια ὑγεία. Δηλαδή, ἡ τέλεια ἀναίρεση τῶν ἀτομικῶν θρησκευτικῶν δικαιωμάτων τῶν Χριστιανῶν, ποὺ ἄρχισε ἀπὸ τὸ κέντρο τῆς λατρείας της, τὴ Θεία Εὐχαριστία, ἔχει χαρακτηριστικὰ ὑγειονομικῶν μέτρων, στὸ μέτρο τῶν ἐπιταγῶν τοῦ Συντάγματος γιὰ τὴν μέριμνα τῆς Πολιτείας γιὰ τὴ Δημόσια Ὑγεία; Ἢ ἔχει χαρακτηριστικὰ φανεροῦ διωγμοῦ; Οἱ Χριστιανοὶ αὐτὸ βλέπουν καὶ αὐτὸ αἰσθάνονται. Γιατί στεροῦνται τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθὸ τῆς ζωῆς τους, τὴ Θεία Κοινωνία!!!

14. Διευκρινίζουμε πρὸς ἀποφυγὴ κάθε παρεξηγήσεως, ὄχι ὅτι ἐμεῖς, οἱ διαφωνοῦντες καὶ οἱ διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὰ δικαιώματά μας, δὲν βλέπουμε τὴν λοιμώδη κατάσταση καὶ τοὺς κινδύνους, καὶ πονοῦμε καὶ συναισθανόμαστε. Καὶ πιστοὶ Χριστιανοὶ εἶναι θύματα. Ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτὸ μέχρι τὴν τελεία ἀποκοπή μας ἀπὸ τὸ κέντρο καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴ λατρεία μας, ποὺ καμμία κοσμικὴ ἐξουσία δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ κρίνει καὶ νὰ ἐκφέρει λόγο, γιὰ τὸ πῶς γίνεται ἡ λατρεία καὶ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι τὰ πολύτιμα πνευματικὰ ἀγαθά μας, ὑπάρχει ἀπόσταση καὶ χάσμα μεγάλο. Συνεπῶς, ἡ ἀναίρεση τοῦ δικαιώματος τῆς λατρείας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἀποτελεῖται ἄρρηκτα καὶ ἀδιάσπαστα ἀπὸ τοὺς Κληρικοὺς καὶ τοὺς πιστούς, σὲ μία ἕνωση τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, συνιστᾶ ἀπροκάλυπτα τὴν παραβίαση τοῦ Συντάγματός μας.

15. Πράγματι, ἡ ἐπίκληση τοῦ δῆθεν γενικότερου δημοσίου συμφέροντος, ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία, εἶναι τελεῖος ἀνίσχυρη, γιὰ πολλοὺς βάσιμους λόγους. Ἀναφέρουμε τὸν πρῶτο:
Τὸ πολίτευμά μας ὑπὸ τὸ Σύνταγμά μας τοῦ 1975, ὅπως ἀναθεωρήθηκε, ἔχει τρία βασικὰ καὶ θεμελιώδη χαρακτηριστικά: α) Εἶναι φιλελεύθερο στὰ ἀτομικὰ δικαιώματα. β) Εἶναι δημοκρατικό, στὶς διαδικασίες καὶ γ) Εἶναι κοινωνικὸ στὶς ὑποχρεώσεις τοῦ Κράτους πρὸς τοὺς πολίτες. Κανένα ὅμως ἀπὸ τὰ τρία αὐτὰ χαρακτηριστικὰ δὲν λειτουργεῖ εἰς βάρος τοῦ ἄλλου. Ἔτσι τὰ θεμελιώδη ἀτομικὰ δικαιώματα π.χ. τῆς ἰδιοκτησίας, τῆς οἰκονομικῆς ἐλευθερίας, τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀναπτύξεως τῆς προσωπικότητας κλπ. δὲν μπορεῖ νὰ ἀναιρεθοῦν γιὰ χάρη τοῦ κοινωνικοῦ σκοποῦ τοῦ δικαιώματος ἢ ἄλλως τοῦ γενικοῦ συμφέροντος, ὅπως συμβαίνει στὴν προκειμένη περίπτωση τοῦ κλεισίματος τῆς λειτουργίας τῶν Ἐκκλησιῶν.

16. Βέβαια τὸ Σύνταγμα τονίζει τὸ κοινωνικὸ συμφέρον, ὅμως δὲν μετατρέπει τὰ ἀτομικὰ θεμελιώδη δικαιώματα καὶ Ἐλευθερίες σὲ κοινωνικὸ λειτούργημα. Οὔτε συγχωρεῖ τέτοιους περιορισμοὺς ἤ μεθοδεύσεις ἤ ἄλλες ἐνέργειες, ἐν ὄψει μιᾶς ἀνάγκης, ὅπως τώρα τῆς ὑγείας τῶν πολιτῶν, γιὰ τὴν ὁποία κυρίως οἱ ἴδιοι ἔχουν εὐθύνη, σὲ τρόπο ὥστε νὰ καταργεῖται τελείως τὸ ἀτομικὸ δικαίωμα, ἀλλὰ συνδέει, μέσα στὰ κοινωνικὰ πλαίσια, τὸν περιορισμὸ μὲ τὴν Ἐλευθερία, σὲ μιὰ ἁρμονικὴ θὰ λέγαμε συνεργασία, χωρὶς νὰ πλήττωνται οἱ Ἐλευθερίες τοῦ ἀτόμου, γιὰ τὶς ὁποῖες χύθηκαν ποταμοὶ αἱμάτων.

17. Καὶ ἄλλες χῶρες, ὅπως οἱ Ὀρθόδοξες Σλαυϊκὲς Ἐκκλησίες, ποὺ ἔπληξε ἡ λοιμώδης νόσος, ὅπως ἔδειξαν μέχρι σήμερα τὰ πράγματα, βρῆκαν ὅμως τρόπο καὶ τὰ μέτρα ὑγιεινῆς νὰ ἰσχύσουν καὶ ἐλεύθερες οἱ Ἐκκλησίες νὰ λειτουργήσουν. Στὴν περίπτωση τῆς Χώρας μας ὅμως ὑφέρπει μία ἐγωϊστικὴ ἀντίληψη ἀσκήσεως τῆς Ἐξουσίας. Καὶ φθάσαμε στὴ στέρηση τῆς θείας λατρείας τῶν Χριστιανῶν, ἐν ὄψει δῆθεν διασφαλίσεως τῆς ὑγείας, ἡ ὁποία ὅμως δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ μόνο ἀγαθό, ποὺ προστατεύει τὸ Σύνταγμα. Οἱ πολίτες – Ἕλληνες, Ὀρθόδοξοι – Εἰκόνες τοῦ Θεοῦ ἔχουν ἀδιαμφισβήτητα νὰ ἀπολαύσουν, μέσα στὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία, καὶ ἄλλα πολυτιμότερα ἀγαθὰ πνευματικῆς φύσεως, ψυχικά, θρησκευτικὰ ἀγαθά, περισσότερο προστατευτέα, ὅπως ἡ θεία μετάληψη ποὺ εἶναι γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς πίστη καὶ θαῦμα, καὶ ἀποτελεῖ αὐτὸ τοῦτο τὸ κέντρο τῆς λατρείας μας καὶ στὸ ὁποῖο ἡ προστασία τοῦ Συντάγματος εἶναι ἀπόλυτος καὶ συνεπῶς ἡ κατάργηση τῆς λατρείας στοχεύει αὐτὴ αὕτη στὴ θεία Κοινωνία καὶ ἡ κατάργηση αὐτὴ δὲν εἶναι περὶ τὸν πυρήνα τοῦ ἀτομικοῦ δικαιώματος, ἀλλὰ ὁλοκληρωτικὴ καὶ τελεία στέρηση ἀπὸ τοὺς πιστούς. Πράγματα στὰ ὁποῖα ὁ κοινὸς νομοθέτης δὲν μπορεῖ νὰ ὑπεισ­έλθη κατὰ τὸ Σύνταγμα. Πολὺς λόγος ἔγινε καὶ γίνεται μὲ τὸν βλάσφημο λογισμὸ γιὰ τὴν θεία Κοινωνία, ἄν δηλαδὴ μεταδίδεται ὁ ἰός. Ὄχι δά. Στὴ θεία Μετάληψη ἔρχονται μόνο οἱ πιστεύοντες στὸ θαῦμα τῆς ζωῆς ποὺ δίνει ὁ Χριστός. Οἱ μὴ πιστεύοντες ἀσθενεῖς στὴν πίστη, δὲν προσ­έρχονται. Δὲν πέφτει λόγος συν­επῶς στοὺς ἀντί-χριστους. Στοὺς μὴ πιστεύοντες. Οὔτε μπορεῖ ἡ Πολιτεία νὰ πῆ ἐγὼ ἐπεμβαίνω μὲ μέτρα καὶ προστατεύω μὲ τὸ ζόρι τὴν ὑγεία τοῦ πιστοῦ.

18. Διότι τώρα τὶ γίνεται; Μὲ τὸ κλῖμα ποὺ δημιουργεῖται καὶ καλλιεργεῖται ποικιλοτρόπως ἀσκεῖ­ται, ἐν τοῖς πράγμασι, διωγμὸς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀφοῦ ὑφέρπει ἡ ὑπόνοια κατὰ τοῦ μυστηρίου τῆς λατρείας, ὡς βλαπτικοῦ κατὰ τῆς ὑγείας. Καὶ στὸ διωγμὸ αὐτὸ ἡ Πολιτεία ἀφήνει ὑπόνοιες κατὰ τοῦ μυστηρίου τῆς πίστεως, ἀνεπιτρέπτως, μὲ τὰ μέτρα ποὺ λαμβάνει. Ἔτσι μιὰ ἐπίσημη προπαγάνδα κυκλοφορεῖ καὶ διαδίδεται στὸ κόσμο. Ἀποτέλεσμα μία ὑπόκουφη ἐμπάθεια. Ἔκλεισαν οἱ Ἐκκλησίες! Μακάρι, νὰ κλείσουν καὶ τὰ Χριστούγεννα, ἀκούγεται νὰ λένε οἱ ἐμπαθεῖς, ἀντί-χριστοι. Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ ζητοῦν τὰ δικαιώματά τους εἶναι φανατικοί, κατὰ τοὺς ἁρμοδίους τῆς πολιτείας! Δηλαδὴ ἡ κοσμικὴ ἐξουσία, στὴ Χώρα μας, μὲ αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα ἔφτασε σὲ σημεῖο διωγμοῦ. Κανένας λόγος καλός, συμπαθείας δὲν ἀκούστηκε. Μὰ ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα; Καὶ βέβαια! Τὶ εἶναι στὴν οὐσία ἡ διακοπὴ τῆς λατρείας τῶν πιστῶν, ἡ ὁποία κατὰ τὸ ἰσχῦον (;) Σύντα­γμα τῆς Χώρας πρέπει ἀνεμπόδιστα καὶ ἀκωλύτως νὰ γίνεται; Κοσμικὸ φρόνημα διέπει καὶ τὴν Πολιτεία. Ἡ Πολιτεία, φυσικά, δὲν πιστεύει στὸ θαῦμα τῶν Χριστιανῶν. Νὰ ὅμως ποὺ τὸ Σύνταγμα τὸ προστατεύει. Ἑπομένως ἡ κατάργηση τῆς λατρείας εἶναι διακοπὴ τῆς ἐπικοινωνίας τῶν πιστῶν Χριστιανῶν μὲ τὸν Χριστό – Θεό τους, δηλαδὴ κατάργηση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας.
Αὐτὰ δὲν ἔκαναν καὶ οἱ Στάλιν, Λένιν καὶ ὁ Χότζας μὲ τοὺς λαούς των; Θέλησαν νὰ ἀλλάξουν τὴν πίστη τοῦ κόσμου, τὴν ἐλπίδα στὴ μέλλουσα ζωὴ τὴν ἔκαναν ποινικὸ ἀδίκημα. Τὴν Χριστιανικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου τὴν ἔκαναν Μαρξιστική – Λενιστική. Διέκοψαν τὴν ἐπικοινωνία – Κοινωνία τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεό! Ἔγιναν αἴτιοι μεγάλων ἐγκλημάτων!

19. Εἶναι μάλιστα χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ τῶν ἄρθρων 3 καὶ 13 παραβίαση, γίνεται μὲ πράξεις νομοθετικοῦ περιεχομένου τοῦ ἄρθρου 44 τοῦ Συντάγματος ἀπὸ μόνη τὴν Κυβέρνηση καὶ τὰ ἄρθρα αὐτὰ καὶ στὴν περίπτωση ἐφαρμογῆς ἀκόμη τοῦ νόμου, περὶ καταστάσεως πολιορκίας, κατ. ἄρθ. 48, οὔτε ἡ Βουλὴ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τὰ ἀναστείλει. Αὐτὸ καὶ μόνο ἀποδεικνύει τὴν καταπάτηση τῆς ἰσχύος τοῦ Συντάγματος.

20. Στοὺς Ὀρθοδόξους πολίτες- Ἕλληνες γεννᾶται, ἐκ τῶν πραγμάτων πλέον, τὸ εὔλογο ἐρώτημα: Ἂν ἡ λοιμώδης κατάσταση παραταθεῖ ἐπὶ μῆνες ἢ καὶ ἔτη οἱ Ἐκκλησίες θὰ παραμείνουν κλειστές; Ὁ καθένας βλέπει ὅτι τὸ ἐρώτημα αὐτὸ δὲν παίρνει ἀπάντηση ἀπὸ τὴν κυβέρνηση. Ἀποδεικνύει ἔτσι τὴν ἀντισυνταγματικότητα τῶν μέτρων ποὺ ἐπιβλήθηκαν ὑπὸ συνθῆκες κρυφοῦ διωγμοῦ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας.

21. Κάτω ἀπὸ τὶς σκέψεις καὶ τὶς περιγραφὲς αὐτές, ἀντιλαμβάνεται καθένας ὅτι στὴν σημερινὴ κατάσταση ἀντιμετώπισης τῆς λοιμικῆς νόσου, ὅσον ἀφορᾶ τὰ θεμελιώδη ἀτομικὰ δικαιώματα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν πιστῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ἡ πολιτεία παρανόμησε ἄκρως καὶ παραβίασε τὸ Σύνταγμα. Κατέλυσε στὸ ἀκέραιο καὶ ἀπολύτως τὰ δικαιώματα τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, ἀναστέλλοντας ἐπ’ ἀόριστον τὴν λειτουργία τῶν Ἐκκλησιῶν μας καὶ τοῦ κατ’ ἐξοχὴν μυστηρίου τῆς Θείας Λειτουργίας. Μᾶς κοροϊδεύουν ἀσύστολα ὅτι δῆθεν «θὰ ἑορτάσουμε ἀπὸ τὰ σπίτια μας ἕνα ἄλλο, διαφορετικὸ Πάσχα!». Ἕνα εἶναι τὸ Πάσχα τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Ἡ Θεία Λειτουργία. Δὲν ἀντικαθίσταται μὲ ὡραῖα λόγια, οὔτε μὲ τὴν τηλεόραση, οὔτε μὲ τὸ ραδιόφωνο. Ἑπομένως, ἀνακύπτουν εὐθύνες καὶ θὰ ἀναζητηθοῦν. Ἡ Πολιτεία ἐπέδειξε καὶ ἐπιδεικνύει ἀκόμη διάφορη καὶ δυσανάλογη καὶ δυσεξήγητη συμπεριφορά.

Ἑπομένως, εἶναι καιρὸς τώρα νὰ ἄρει τὰ ὁλοκληρωτικὰ μέτρα κλεισίματος τῶν Ἐκκλησιῶν. Νὰ ἀποδοθοῦν οἱ θρησκευτικὲς ἐλευθερίες στοὺς πιστοὺς χριστιανούς. Ὁ Κορωνοϊὸς δὲν ἦρθε μόνος του. Κάποιος τὸν ἔστειλε. Εἶναι ὁ πλάστης ὅλου τοῦ κόσμου. Αὐτὸς μπορεῖ νὰ τὸν πάρει. Οἱ Χριστιανοὶ συνεπῶς, θέλουν νὰ λατρέψουν τὸν Πλάστη τους, ὅπως ὁρίζει ἡ πίστη τους. Γιατί τὸ ἀπαγορεύουμε; Ὁ Πατριάρχης τῆς Ρωσίας λιτάνευσε μὲ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε; Ἐμεῖς δὲν θέλουμε ἕνα «διαφορετικὸ Πάσχα», ἕνα «ἄλλο Πάσχα», (ποιό). Ἐμεῖς θέλουμε τὸ Πάσχα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ ἀρχηγὸς τῆς πίστης μας. Ἀλλιῶς δὲν θὰ κάνουμε τὸ Πάσχα τοῦ Χριστοῦ, ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ Χριστιανοί.


Πέμπτη, 16 Απριλίου 2020

ΠΡ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΓΙΑΤΙ Ο ΔΕΙΠΝΟΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ "ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ";


Πρ. Στέφανος Αναγνωστόπουλος
Γιατί ο Δείπνος της Μ. Πέμπτης, ονομάζεται "Μυστικός Δείπνος";

Η λέξη μυστικός παράγεται από το "μύστης" και αυτό από το "μυώ". Άρα ο Δείπνος αυτός δεν έγινε κρυφά και απομονωμένα, αλλά για να αποκαλύψει, παρουσιάσει και διδάξει στους δώδεκα μαθητές Του ο Κύριος, ότι το μυστήριο της Σταυρικής Του Θυσίας ήδη έχει συντελεσθεί.
Ο Δείπνος εκείνης της Πέμπτης λέγεται και είναι "ΜΥΣΤΙΚΟΣ", διότι εμύησε ο Κύριος τους Μαθητές Του και διά των Μαθητών εμάς στη σωτήρια θυσία: Ιερούργησε ο ίδιος τη Σταυρική Θυσία του Γολγοθά. Με τον Μυστικό Δείπνο ο Χριστός με τρόπο ασύλληπτο από τον ανθρώπινο νου και την κοινή λογική, προλαβαίνει τα γεγονότα της προδοσίας, της Δίκης, των Παθών, του Γολγοθά και της Θυσίας πάνω στον Σταυρό. Και τα προλαμβάνει διότι είναι παρόντα στην τροφή του Παναγίου Σώματος και του Τιμίου Αίματος Του..."Φάγετε από το Σώμα μου", τους λέγει, "και πίετε από το Αίμα μου". Είμαι το "Εσφαγμένο Αρνίον".
Για να μας ομιλεί έτσι ο Κύριος, σημαίνει ότι η Θυσία έχει ήδη συντελεσθεί και συνεχίζει με την δική μας Θεία Λειτουργία να συντελείται!

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020

Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ: ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ, ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ!


Παπά-Γιάννης Καλαΐδης: «Θα γίνουν τα γεγονότα της Πόλης για να γλιτώσουμε από την ταυτότητα!»

Είχα την τιμή και την τύχη να συνομιλήσω πριν λίγο με άνθρωπο του οικογενειακού περιβάλλοντος του παπά-Γιάννη Καλαΐδη, το οποίο όλως «τυχαίως» όλα αυτά τα χρόνια είναι πελάτης μου, χωρίς όμως να γνωρίζω την συγγένειά του, με τον άγιο άνθρωπο.
Η ίδια η συγκυρία της γνωριμίας ήταν θαυμαστή αφού την ίδια στιγμή - κατά μία απίστευτη διπλή σύμπτωση! - ο ένας έψαχνε τον άλλο! Επί του θέματος :
το εν λόγω πρόσωπο μού απεκάλυψε κάποιες σημαντικότατες μαρτυρίες από τον παπά-Γιάννη τις οποίες θα προσπαθήσω να αποδώσω όσο πιο πιστά γίνεται από μνήμης. Για οποιαδήποτε παράλειψη ή διαστρέβλωση των λεγομένων η ευθύνη μού ανήκει και αν χρειαστεί θα επανέλθω για ενδεχόμενες διορθώσεις. Η δημοσίευση γίνεται κατόπιν προφορικής άδειας. 

Μαρτυρία 1η :
«Ο παπά-Γιάννης όσο κι αν προσπαθούσα να τον πιάσω στον ύπνο δεν μου έλεγε ποτέ τίποτε σχετικό με την ημερομηνία παράδοσης της Πόλης. Επέμενα διαρκώς και προσπαθούσα να τον πετύχω χαλαρό, σε ανύποπτες στιγμές αλλά η αδιάπτωτη Χάρις δεν του επέτρεπε να μου αποκαλύψει τίποτε σχετικό. Μετά από καιρό όμως έμαθα μέσω άλλου γνωστού ότι του απεκάλυψε ότι "την Πόλη θα την πάρουμε την χρονιά που το Πάσχα θα πέσει 5 Μαΐου"! Το Πάσχα πέφτει σε αυτήν την ημερομηνία το 2013 και το 2024... Ποιος ξέρει... Θα δείξει...»

Μαρτυρία 2η :
«Μια μέρα ήμασταν μαζεμένοι σε κάποια γιορτή ενός μέλους της οικογένειας και ο παπά-Γιάννης προβληματισμένος μας είπε "ακούστε καλά τι θα σας πω και να το βάλετε καλά στο μυαλό σας : λυπάμαι που δεν υπάρχει ένας ανδρείος να δει το παιδί του να πεθαίνει από την πείνα και να μην παίρνει αυτήν την ταυτότητα!" Μας προβλημάτισε όλους έντονα...
Πέρασε ο καιρός και μετά 6 μήνες σε άλλη γιορτή που ήταν όλη η ευρύτερη οικογένεια μαζεμένη, μας είπε χαρούμενος αυτήν την φορά"ακούστε καλά τι θα σας πω και να το βάλετε καλά στο μυαλό σας και να το θυμόσαστε : τα γεγονότα της παράδοσης της Πόλης στους Έλληνες θα προλάβουν την έκδοση αυτής της ταυτότητας κι έτσι θα σωθούν πολλοί άνθρωποι και πολλοί άλλοι λαοί οι οποίοι θα την παίρνανε... Γι' αυτό το θέμα προσευχήθηκαν πάρα πολλοί - εγώ είμαι ο τελευταίος - και ο Θεός εισάκουσε την προσευχή μας! Θα προλάβουν και θα γίνουν τα γεγονότα της Πόλης για να γλιτώσουμε από την ταυτότητα!»

Μαρτυρία 3η :
«Το 2009, έξι μήνες πριν κοιμηθεί είχα μία πληροφορία ότι οι Τούρκοι ήταν έτοιμοι να μας επιτεθούν. Το είπα στον παπά-Γιάννη κι αυτός χαμογέλασε και είπε "τους Τούρκους μην τους φοβάστε! Θα πάθουν μεγάλη ζημιά... Να το θυμάστε καλά και να το βάλετε στο μυαλό σας ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΗΘΕΙΤΕ!"»

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΡΙΜΑ, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΝΑ ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ!


Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος: Ενώ φαίνεται η σκιά του πολέμου και της πείνας να απειλεί και την Πατρίδα μας, εμείς ή δεν μετανοούμε καθόλου ή ψετομετανοούμε. 'Ετσι σύντομα ξαναπέφτουμε στις ίδιες αμαρτίες που ικανοποιούν τα πάθη μας... Πολλά μας λείπουν! Γι΄αυτό και οι ημέρες που έρχονται θα είναι δεινές για την Πατρίδα μας, την ορθόδοξη Ελλάδα μας...
Είναι πολύ κρίμα, εμείς οι νεοέλληνες ορθόδοξοι χριστιανοί, να αγνοούμε τις μεγάλες αλήθειες της Ορθοδόξου πίστεώς μας.. Είναι κρίμα να περιφρονούμε τέτοιο αιώνιο και αθάνατο θησαυρό. Είναι κρίμα, γιατί σήμερα-αύριο έρχεται ο Θεός και υπάρχει κίνδυνος να μην προλάβουμε να πούμε ούτε ένα "Κύριε,ελέησον". Μη γένοιτο!

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

Π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ!


π. Συμεών Κραγιόπουλος: Ανέκαθεν μέσα στη ζωή της Εκκλησίας υπάρχει μιά αντινομία. Όσοι την δέχονται, μυούνται στο μυστήριο της σωτηρίας και αγιάζονται, θεώνονται. Όσοι δεν την καταλαβαίνουν, μένουν απ'έξω. Αν δεν ταπεινωθείς, άνθρωπέ μου, αν δεν πετάξεις από μέσα του το όποιο τουπέ, δεν μπορείς να προσεγγίσεις τα μυστήρια του Θεού. Έτσι κάπως είναι τα θεία πράγματα. Όχι ότι πρέπει να σπουδάσεις, να μάθεις κάποια ειδικά γράμματα, για να κατανοείς τα θεία' όχι. Ο κρυπτογραφικός κώδικας είναι μέσα στην καρδιά. Και κοινωνεί ο άνθρωπος με τον Θεό, αν λειτουργεί αυτός ο κώδικας που ο ίδιος ο Θεός έβαλε μέσα μας. Ο κώδικας μπαίνει σε λειτουργία, καθώς ταπεινώνεσαι. Τότε κατανοείς τα θεία πράγματα, μυείσαι στην αντινομία αυτή. Αλλιώς, δεν νοιώθεις τίποτε. Μένεις σκέτος, άχαρος-γυμνός από θεία χάρη. "

«Πνευματικά Μηνύματα»

Π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΑΓΩΝΑΣ Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ!


π. Συμεών Κραγιόπουλος: Ο αγώνας ο πνευματικός είναι: Να φεύγεις από τη «σκιά» και να τρέχεις στον «ήλιο». Ας πούμε, θίχτηκες, γιατί δεν σου μίλησαν καλά, έχεις αθυμία και κακή διάθεση απέναντι στον αδελφό που δεν φέρθηκε σωστά.
Όλα αυτά είναι πάθη που βλέπεις να ξυπνούν. Ναι, αλλά τι στάση παίρνεις εσύ; Γιατί τα καλοδέχεσαι, τα αγκαλιάζεις και πιάνεις φιλία; Σήκω και φύγε από την αρνητική, τη θολή, τη σκοτεινή κατάσταση που σου δημιουργούν, όπως κάνεις για τον πυρετό, για την όποια σωματική ασθένεια.
Αν τα νιώσεις αυτά ως πάθη, θα τα διώξεις. Αλλά αν συμφωνείς πως είναι σωστό να νιώθεις έτσι όπως σου 'ρχεται από μέσα, δεν θα φύγουν με τίποτε. Σήκω και πήγαινε στον Ήλιο τον Χριστό. Στην πράξη αυτό σημαίνει: Αντί να χολωθείς για την όποια μη καλή κατάσταση σου, να πεις: «Καλά που προκλήθηκε το πάθος μου και το είδα. Καλά που συνέβη αυτό που συνέβη και ένιωσα ότι ένιωσα και βλέπω ότι είναι ζωντανός ακόμη ο εαυτός μου, το εγώ, και διεκδικεί τα δίκαια του, τα συμφέροντα του». Κάνοντας έτσι, αμέσως ταπεινώνεσαι και ωφελείσαι πολύ περισσότερο από το να μην είχε συμβεί αυτό πού συνέβη.

«Πνευματικά Μηνύματα»

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ: ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΠΡΟΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ!


Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης: Ακούστε καλά τι θα σας πω και να το βάλετε καλά στο μυαλό σας και να το θυμόσαστε : «Δοξασµένο να είναι το όνοµα του Κυρίου, που άκουσε τις προσευχές µας κι έδωσε έλεος. τα γεγονότα της παράδοσης της Πόλης στους Έλληνες θα προλάβουν την έκδοση αυτής της ταυτότητας κι έτσι θα σωθούν πολλοί άνθρωποι και πολλοί άλλοι λαοί οι οποίοι θα την παίρνανε… Γι’ αυτό το θέμα προσευχήθηκαν πάρα πολλοί – εγώ είμαι ο τελευταίος – και ο Θεός εισάκουσε την προσευχή μας! Θα προλάβουν και θα γίνουν τα γεγονότα της Πόλης για να γλιτώσουμε από την ταυτότητα!»

Από το βιβλίο Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης (Παπά – Γιάννης), (1925 – 2009), τόμ. Β, σελ. 159

Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΪΔΗΣ: Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ!

Π. Ιωάννης Καλαΐδης: Η Αμερική θα πάψει να είναι υπερδύναμη

Πρώτα θα γίνει κάτι που θα γονατίσει την Αμερική. Θα πάψει να είναι υπερδύναμη. Υπερδύναμη θα είναι η Ρωσία και μετά θα συμβούν τα γεγονότα. Θα προηγηθεί μεγάλο κακό στην Αμερική.

Στην πρώτη μαρτυρία του κ. Απ. Σίμογλου, Αλεξανδρούπολη, αναφέρεται: :
Σε μια επίσκεψή μας στον Παππούλη και χωρίς να τον ρωτήσουμε ξαφνικά μας είπε : «Έφθασε ο καιρός να πάρουμε πίσω την Κωνσταντινούπολη, θα γίνει πάλι ελληνική!» Όταν τον ρώτησα πότε θα γίνει αυτό, μου απάντησε : «Σύντομα. Πολύ σύντομα στις μέρες μας». Τον ξαναρώτησα : «Δηλαδή πότε; Πες μας κάποια ημερομηνία». Τότε η απάντησή του ήταν : «Α! Όλα και όλα ημερομηνίες όχι, όχι. Το σχέδιο του Θεού αυτό είναι, ημερομηνίες όμως όχι.». Μας είπε, επίσης, ότι πρώτα θα γίνει κάτι που θα γονατίσει την Αμερική. Θα πάψει να είναι υπερδύναμη. Υπερδύναμη θα είναι η Ρωσία και μετά θα συμβούν τα γεγονότα. Επίσης, μας είπε : «Όλοι εσείς που είστε εδώ (ήμασταν εννέα άτομα διαφόρων ηλικιών) θα πάτε στην Πόλη και θα είναι Ελληνική. Εγώ όμως δε θα προλάβω. Θα έχω φύγει για τον ουρανό!!!»

Πηγή: Πατήρ Ιωάννης Καλαΐδης (Παπά – Γιάννης), (1925 – 2009), Σελ.141 -142)

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2020

ΑΡΧΙΜ. ΠΑΥΛΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ ΣΕ ΜΕΝΑ;


Λέγει ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ: «Το να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να πιστεύει στη νίκη επάνω στον κόσμο και τίποτα λιγότερο». Τι σημαίνει όμως αυτό; Και το λέγω αυτό διότι πολλές φορές παρεξηγούμε αυτήν την νίκη πάνω στον κόσμο.
Οι μέρες που περνούμε αδελφοί μου χαρακτηρίζονται δύσκολες. Τα ΜΜΕ τροφοδοτούν το μυαλό με πληροφορίες και προβλέψεις, που κάνουν την καρδιά να αγωνιά για το αύριο. Οι άνθρωποι ζουν και αναπνέουν με την αγωνία να διαποτίζει την καθημερινότητά τους. Κυριαρχεί μία αβεβαιότητα, μία σύγχυση, μία ταραχή.
Πως λοιπόν εμείς οι χριστιανοί θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πραγματικότητα;
Λένε κάποιοι, με ελαφρά την καρδία, «δεν θα επιτρέψει ο Θεός να πάθουμε κακό». Αυτή όμως η διαπίστωση ενθαρρύνει τη ψευδαίσθηση και τη ψεύτικη πίστη. Τι πάει να πει «δεν θα επιτρέψει ο Θεός να πάθουμε κακό»; Ή άλλοι υποστηρίζουν, εμείς οι χριστιανοί είμαστε πλέον ο εκλεκτός λαός του Θεού και ο Θεός δεν θα μας αφήσει. Και φυσικά αδελφοί μου ο Θεός δεν θα μας αφήσει όμως όχι όπως το εννοούν οι περισσότεροι χριστιανοί. Τα φαινομενικά κακά που μας έχουν βρει δεν σηματοδοτούν και την εγκατάλειψη του Θεού, αντιθέτως θα έλεγα…
Υποστηρίζουμε ότι ο Χριστός θα νικήσει το κακό, θα συντρίψει τους εχθρούς του, θα μας βοηθήσει, θα μας συμπαρασταθεί. Μα καλά, σε ποιον Χριστό πιστεύουμε τελικά, σε αυτόν που θα έρθει; Ή σε αυτόν που ήρθε; Ο Χριστός αδελφοί μου ήρθε. Ο Χριστός δεν θα νικήσει το κακό, αλλά το νίκησε, ο Χριστός δεν θα μας σώσει αλλά μας έσωσε από την τυραννία του διαβόλου και όμως εμείς επιμένουμε να πιστεύουμε σε έναν μελλοντικό Χριστό, τον οποίο δυστυχώς του προσδίδουμε και κοσμικές ιδιότητες, του προσδίδουμε ιδιότητες και πράξεις κοσμικής δικαίωσης, ή εκδικητικές ενέργειες μέσα σε ένα δήθεν χριστιανικό πνεύμα.
Όταν λέμε ότι «πιστεύουμε στο Θεό» είναι σαν να λέμε «ζω όπως το Θεό. Ζω τη ζωή Του». Η ομολογία αυτή είναι βαριά! Για να είναι αληθινή θα πρέπει να βιώνεται ή τουλάχιστον να θέλουμε να τη βιώσουμε και να προσπαθούμε γι’ αυτό.
Ζώντας την χριστιανική ζωή θα πρέπει να προσπαθήσουμε να μην πέσουμε στην παγίδα του διαβόλου που μας λέγει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι εάν πιστεύεις στον Θεό όλα θα σου πάνε καλά, και δουλειά θα έχεις, και την υγειά σου θα έχεις και παιδιά θα κάνεις και θα πετύχουν στην ζωή τους και γενικά εάν προσπαθείς να ζεις εν Χριστώ, ο Θεός θα σε ευλογεί. Αυτοί οι λογισμοί είναι δαιμονικοί. Διότι βλέπετε άνθρωποι που πιστεύουν τα παραπάνω, και ξαφνικά τους έρχεται μία αρρώστια, ή κάποια άλλη δοκιμασία αμέσως αρχίζουν και λένε όλα αυτά τα γιατί και να τα βάζουν με τον Θεό. Γιατί Θεέ μου σε εμένα, εγώ που πήγαινα κάθε Κυριακή στην εκκλησία; Γιατί Θεέ μου σε εμένα , εγώ που νήστευα, που προσευχόμουν, που σε ομολογούσα μπροστά στους ανθρώπους; Και τελικά απογοητεύονται και πέφτουν στην απελπισία, βλασφημούν και τον Θεό που δήθεν πίστευαν.
Και έρχεται ο Θεός και σου απαντά σε όλα αυτά τα «γιατί»: Ναι σε εσένα αδελφέ. Γιατί όχι; Τι περίμενες; Να δικαιωθείς κατά κόσμον; Περίμενες να πετύχεις κατά κόσμον; Περίμενες να σου πάνε όλα καλά κατά κόσμον; Περίμενες να ζεις μέσα στην άνεση του πλούτου, την υγεία του σώματος, την κοινωνική καταξίωση, την επαγγελματική επιτυχία; Εάν περίμενες από εμένα όλα αυτά, κακώς τα περίμενες. Εγώ άλλα πράγματα σου είπα,
«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος».
Οι πειρασμοί αδελφοί μου είναι αδιάσπαστο κομμάτι της εν Χριστώ ζωής. Λέγει ο άγιος Νεκτάριος: Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή.
Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σημειώνει: Χωρίς προβλήματα, χωρίς συμφορές, χωρίς αρρώστιες, χωρίς λύπες, τι θα έκανε ο άνθρωπος; Θα το έριχνε στην τρυφή και τη μέθη, θα κυλιόταν στο βούρκο σαν γουρούνι, θα ξεχνούσε ολότελα το Θεό και τις άγιες εντολές Του. Τώρα, όμως, οι αγωνίες και οι φόβοι, οι θλίψεις και οι δοκιμασίες τον κρατούν σε κάποιαν εγρήγορση, του γίνεται σχολείο φιλοσοφίας, γυμναστήριο της ψυχής. Οι θλίψεις και οι δοκιμασίες δεν είναι αιτίες λύπης, αλλά καυχήσεως και χαράς…
Η πίστη μας στον Χριστό αδελφοί μου πρέπει να αποδεικνύεται με την εμπιστοσύνη μας στην Θεία Του Πρόνοια.
Μην ξεχνούμε ότι και ο Χριστός μας «έχασε». Θανατώθηκε. Πέθανε πάνω στο ατιμωτικό ξύλο ενός σταυρού. Ο Χριστός έχασε εκουσίως κατά κόσμον και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο κέρδισε. Έχασε φαινομενικά και κέρδισε ουσιαστικά. Πόνεσε αλλά μας ανακαίνισε. Πέθανε αλλά και Αναστήθηκε.
Εάν λοιπόν ο Χριστός μας δεν είπε όχι στον πειρασμό, στον πόνο, στον θάνατο…θα πούμε εμείς; Η Εκκλησία αδελφοί μου ζει όχι απλά με την ελπίδα αλλά με την βεβαιότητα της Αναστάσεως, ο χριστιανός πρέπει να ζει με την βεβαιότητα της Αγάπης του Θεού Πατρός που «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».
Πλήθος οι ανάγκες, πού μας περιζώνουν στην πορεία της ζωής. Πλήθος τα προβλήματα, αλλά μεγαλύτερα και αλλά μικρότερα, πού ορθώνονται απειλητικά ενώπιον μας κάθε στιγμή.
Ο Θεός όμως λέγει: Δεν πρόκειται να σε αφήσω μόνο και απροστάτευτο. «Μετά σου ειμί εν θλίψει». «Έπικαλέσαι με εν ώρα θλίψεως και εξελούμαι σε και δοξάσεις με». Μην απογοητεύεσαι μπροστά στα προβλήματα της ζωής. Ζήτησε την δική μου βοήθεια, λέγει ο Θεός, και εγώ θα σε βγάλω από τη δυσκολία όταν είσαι έτοιμος. «Εν τω κοσμώ θλίψιν έξετε» είπε ο ενανθρωπήσας Λυτρωτής μας και προσέθεσε: «αλλά θαρσείτε εγώ νενίκησα τον κόσμον». Μην απογοητεύεσθε μην καταβάλλεσθε από την στενοχώρια, μην χάνετε το θάρρος σας. Εγώ είμαι μαζί σας. Εγώ δεν θα νικήσω το κακό αλλά το νίκησα ήδη.
Όμως μην μου ζητάτε εύκολη ζωή, μην μου ζητάτε καλοπέραση, μην μου ζητάτε ζωή χωρίς πειρασμούς διότι εάν «μη πειρασμός ουδέ στέφανος».
Έλεγε ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του ζώντας με ταπείνωση και μετάνοια, αντιμετωπίζοντας κάθε πειρασμό και δοκιμασία σαν ευκαιρία πνευματικής προκοπής».
Τα συναξάρια των αγίων μας είναι γεμάτα πειρασμούς, δοκιμασίες. Όλοι οι άγιοι χάσανε κατά κόσμον και κέρδισαν κατά Θεόν.
Σ΄ Αυτόν τον Χριστό να πιστεύουμε αδελφοί μου, στον Αληθινό Θεό που δεν μένει στις μικρότητες αυτής της ζωής αλλά μας ζητά να Τον ακολουθήσουμε με εμπιστοσύνη δια των δοκιμασιών στην Χώρα των Ζώντων, στην Ουράνια Βασιλεία Του.

Αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος