ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΙΡΕΣΕΙΣ & ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΙΡΕΣΕΙΣ & ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2020

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ: ΝΑ ΜΗΝ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΣΤΕ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ!


Να το ξέρετε, να το θυμάστε και να μην συναναστρέφεστε με τους αιρετικούς. Να μην απομακρύνεστε από την Εκκλησία, μη σχίζετε το χιτώνα του Χριστού.
Να θυμάστε ότι ο Χριστός στην αρχιερατική του προσευχή παρακαλούσε τον Πατέρα Του, λέγοντας: «ίνα πάντες έν ώσι, καθώς συ, πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοι, ίνα και αυτοί εν ημίν έν ώσιν, ίνα ο κόσμος πιστεύσει ότι συ με απέστειλας» (Ιω. 17, 21). Ο Κύριος θέλει ενότητα της Εκκλησίας.  Οι σχισματικοί, οι οποίοι βρίσκουν σφάλματα στη διδασκαλία της Εκκλησίας, απομακρύνονται απ' αυτήν και πιστεύουν ότι θα βρούν τη σωτηρία στις αιρετικές τους οργανώσεις.
Ξέρετε όμως τι έλεγαν οι μεγάλοι άγιοι για τους ανθρώπους που σχίζουν το χιτώνα του Χριστού; Ο Άγιος Κυπριανός, επίσκοπος Καρθαγένης, είπε ότι οι άνθρωποι οι οποίοι απομακρύνονται από την Εκκλησία και δεν έχουν κοινωνία μαζί της και μάρτυρες να είναι, ακόμα και με το αίμα τους, δεν καθαρίζουν την αμαρτία τους διότι η βαριά αυτή αμαρτία της διαίρεσης της Εκκλησίας δεν καθαρίζεται ούτε με το αίμα. Και ο άγιος ιερομάρτυρας Ιγνάτιος ο Θεοφόρος είπε ότι αυτός που προκαλεί σχίσμα στην Εκκλησία δε θα κληρονομήσει την βασιλεία του Θεού.
Όλοι οι αιρετικοί, όμως, είναι κήρυκες του σχίσματος. Ενώ ο απόστολος λέει:«Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, σκοπείν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρά την διδαχήν ήν υμείς εμάθετε ποιούντας, και εκκλίνατε απ' αυτών» (Ρωμ. 16, 17). Και στην άλλη επιστολή του λέει το εξής: «εί τις υμάς ευαγγελίζεται παρ' ό παρελάβετε, ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1, 9). Και όλοι οι αιρετικοί ευαγγελίζουν όχι αυτό που ευαγγελίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία μας γέννησε πνευματικά.
Θυμηθείτε και τον λόγο του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο Οποίος είπε στους αποστόλους και μέσω αυτών σε μας τους διαδόχους τους: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» (Λκ. 10, 16). Τρομερά είναι αυτά τα λόγια του Κυρίου. Να τα θυμάστε πάντοτε. Να μην ξεχνάτε και αυτήν την ημέρα, την ημέρα του θριάμβου της ορθοδόξου πίστεως. Η πίστη αυτή διατυπώθηκε οριστικά στην Ζ' Οικουμενική Σύνοδο η οποία στερέωσε την Ορθοδοξία και καταπάτησε όλες τις αιρέσεις και τα σχίσματα.
Πάνω από χίλια χρόνια πέρασαν από τότε που έγινε η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος και δεν έχουν ξαναγίνει Οικουμενικές Σύνοδοι. Γιατί;
Οι λόγοι είναι πολιτικοί. Δεν υπήρχε δυνατότητα να συγκληθούν. Αλλά να μην λυπόμαστε που δεν έγιναν άλλες και δεν γίνονται σήμερα οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Αυτές οι επτά που έχουμε, τακτοποίησαν όλα τα ζητήματα και έλυσαν όλα τα προβλήματα που είχε η Εκκλησία με τις αιρέσεις και στερέωσαν την ορθόδοξη πίστη.
Θα πείτε πως σήμερα έχουμε πολλές καινούριες αιρέσεις και σχίσματα. Ναι, έχετε δίκαιο.
Αλλά πρέπει να ξέρουμε πως οι καινούριες αυτές αιρέσεις δεν λένε τίποτε καινούριο αλλά επαναλαμβάνουν αυτά που ήδη έχουν πει οι παλαιοί αιρετικοί. Και όλες αυτές οι αιρέσεις αναθεματίστηκαν από την Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. Γι' αυτό μας αρκούν οι αποφάσεις των επτά Οικουμενικών Συνόδων και ιδιαίτερα της Εβδόμης.

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020

Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΣΚΟΠΙΑ» ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΕΚΤΑ;


ΕΙΝΑΙ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ «ΣΚΟΠΙΑ» ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΕΚΤΑ;
Tοῦ κ. Ἰωάννου Μηλιώνη, ἐκπαιδευτικοῦ, μέλους τῆς Π.Ε.Γ

Ἡ Ἑταιρεία «Σκοπιὰ» τῶν «Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβὰ» αὐτοπροβάλλεται ὡς ἡ μόνη νόμιμη θρησκεία. Ἡ Ἐκκλησία τὴ θεωρεῖ «ἀσυμβίβαστη μέ τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη». Χρησιμοποιώντας τή διαδικασία τῶν «17 κριτηρίων»[1] πού χαρακτηρίζουν μιὰ ὁμάδα ὡς σέκτα[2], θὰ προσπαθήσουμε νὰ διαπιστώσουμε ἂν ἡ «Σκοπιὰ» εἶναι σέκτα ἢ ὄχι.

1) Στὴν Ὁμάδα θὰ βρεῖς ἀκριβῶς ἐκεῖνο, ποὺ μάταια ἀναζητᾶς μέχρι τώρα. «Αὐτὴ» ξέρει τί εἶναι αὐτό, πού σοῦ λείπει.
Ἡ «Σκοπιά», ἐκμεταλλευόμενη τὰ προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου, προσπαθεῖ νὰ προσελκύσει ὀπαδοὺς ὑποσχόμενη ἕνα «νέο κόσμο» χωρὶς προβλήματα. Ἐπίσης, ἐκμεταλλεύεται τὸν πόνο τῶν ἀνθρώπων ὑποσχόμενη ὅτι «στὸν νέο κόσμο δὲν θὰ ὑπάρχουν ἀσθένειες, γηρατειά, θάνατος» κ.λπ.
2) Ἤδη ἡ πρώτη ἐπαφή σοῦ ἀνοίγει μιὰ ἐντελῶς καινούρια θεώρηση τῶν πραγμάτων.
Τὸν πρῶτο καιρὸ ἡ «Σκοπιὰ» θὰ ἀποφύγει νὰ δείξει ποιὰ πραγματικὰ εἶναι, ἐνῶ παράλληλα θὰ φροντίσει νὰ σὲ πείσει ὅτι αὐτή ἔχει τὴν ἀλήθεια. Ἔτσι θὰ «ἀνακαλύψεις» ὅτι ἡ πίστη σου εἶναι γεμάτη λάθη· -καὶ ἂν δὲν ὑπάρχουν λάθη στὴν πίστη θὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὰ λάθη τῶν ἐκπροσώπων της- γιὰ νὰ σὲ πείσουν ὅτι ἡ «Σκοπιὰ» εἶναι ἡ «ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια». Π.χ.: «Ὁ Θεὸς δὲν ἀντέχει νὰ βασανίζει τοὺς ἀνθρώπους στὴν κόλαση, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀνασταίνει τοὺς ἁμαρτωλούς, γιὰ νὰ τιμωρηθοῦν». Ἆραγε, ἡ διδασκαλία περὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ «Μεγάλου Σφαγέα», τοῦ ἐξολοθρευτῆ ὅλων τῶν ἐκτός τῆς Ἑταιρείας, παρουσιάζει τὸ Θεὸ καλύτερο;
3) Ἡ κοσμοθεώρηση τῆς Ὁμάδας εἶναι ὑπερ­απλουστευμένη καὶ ἐξηγεῖ κάθε πρόβλημα.
Ὁ «πιστός καί φρόνιμος δοῦλος[3]» φροντίζει νὰ ἐξηγεῖ τὰ πράγματα ἁπλά: ὁ Σατανᾶς κυβερνᾶ τὸν κόσμο καὶ μόνο ἡ «Σκοπιὰ» μπορεῖ νὰ σὲ σώσει. Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι ἀσήμαντες λεπτομέρειες. Δὲν εἶναι ἄλλωστε τυχαῖο ὅτι σχεδὸν σὲ κάθε τεῦχος τῆς «Σκοπιᾶς» ὑπάρχει ἕνα τουλάχιστον σχόλιο γιὰ τὸ Σατανᾶ ποὺ κυριαρχεῖ καὶ γιὰ τὸν Ἰεχωβὰ ποὺ στὸ τέλος καταστρέφει τὸ Σατανᾶ καὶ ὅλους τούς ἐκτὸς «Σκοπιᾶς».
4) Εἶναι δύσκολο νὰ ἀντιληφθεῖς τὴν πρα­γματικὴ εἰκόνα τῆς Ὁμάδας. Ἄλλωστε, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σκέφτεσαι ἢ νὰ ἐξετάζεις. Οἱ νέοι φίλοι σοῦ λένε: «Αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ, πρέπει νὰ τὸ βιώσεις, ἔλα στὸ Κέντρο μας».
Ἡ πλύση ἐγκεφάλου στὴ «Σκοπιὰ» γίνεται σταδιακά. Ὅταν οἱ Μ.τ.Ἰ. χτυπήσουν τὴν πόρτα σου, πρῶτα θὰ χρησιμοποιήσουν τὴν παραπλανητικὴ ὀνομασία «Χριστιανοὶ Μ.τ.Ἰ.» -πῶς ὅμως λέγονται χριστιανοί, ἀφοῦ δὲν δέχονται τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτήρα τους;-· μετὰ θὰ σοῦ προτείνουν νὰ ξεκινήσετε Γραφικὴ Μελέτη, ὕστερα θὰ σὲ προσκαλέσουν στὶς συναθροίσεις… Ἂν ἔχεις ἀπορία γιὰ κάτι ἀπὸ ὅσα σοῦ ποῦν, ἡ ἀπάντηση εἶναι μία: «Αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ σοῦ τὸ ἐξηγήσω, ἀλλὰ ξέρω κάποιον ποὺ μπορεῖ», καὶ θὰ σὲ παραπέμψουν σὲ στελέχη μὲ μεγαλύτερη πεῖρα.
5) Ἡ Ὁμάδα ἔχει τὸν ἀρχηγό της. Εἶναι ὁ «προφήτης» (μέντιουμ), ὁ γκουροὺ ἢ ὁ «διδάσκαλος», ποὺ αὐτὸς μόνο κατέχει ὅλη τὴν ἀλήθεια.
Ἡ «Σκοπιὰ» ἔχει τὸν «πιστὸ καὶ φρόνιμο δοῦ­λο», ὁ ὁποῖος «λαμβάνει τὶς διδαχὲς του ἀπευθείας ἀπὸ τὸν Ἰεχωβὰ» καὶ ὡς ἐκ τούτου, ὁ λόγος του εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
6) Ἡ διδασκαλία τῆς ὁμάδας ἰσχύει σὰν ἡ μόνη αὐθεντική, αἰώνια ἀληθινὴ γνώση. Ἡ κατοχυρωμένη ἐπιστήμη, ἡ ὀρθολογιστικὴ σκέψη, ἡ λογικὴ κατανόηση ἀπορρίπτονται σὰν διαστρεβλωμένες, ἀρνητικές, σατανικὲς ἢ σκοταδιστικές.
Ἡ «Σκοπιὰ» ἀπαγορεύει ρητὰ τὴν ἐλεύθερη σκέψη. Ὅποιος ἔχει ἄλλη ἄποψη ἀπὸ τὴ δική της, ἀκόμη καὶ ὅποιος ἁπλῶς ζητᾶ ἐξηγήσεις ποὺ ἡ Ἑταιρεία δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ δώσει, λογίζεται «ἀποστάτης» καὶ τελικὰ ἀποκόπτεται. Γνωστὴ ἡ περίπτωση τοῦ Ρέϊμοντ Φρὰνς ποὺ διαφώνησε σχετικὰ μὲ τὸ ζήτημα τοῦ 607 π.Χ.[4]
7) Ἡ κριτικὴ ἀπὸ παράγοντες ξένους πρὸς τὴν Ὀργάνωση, χρησιμοποιεῖται σὰν ἀπόδειξη ὅτι ἡ Ὁμάδα ἔχει δίκιο.
Ἡ «Σκοπιὰ» χρησιμοποιεῖ περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες Μ.τ.Ἰ. φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ἢ ἀκόμα καὶ ἐκτελέστηκαν ἀπὸ δικτατορικὰ καθεστῶτα, γιὰ νὰ ἑδραιώσει τὴν ἄποψή της ὅτι ὁ Σατανᾶς βρίσκεται πίσω ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις καὶ ἄρα οἱ Μ.τ.Ἰ. ὀφείλουν νὰ μὴ τὶς ὑπακούουν. Ἐπίσης στὰ χριστιανικὰ κράτη δηλώνει ἐντελῶς αὐθαίρετα ὅτι πίσω ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις κρύβεται πάντα ἡ «κακιὰ» Ἐκκλησία.
8) Ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου εἶναι κοντά. Ἡ ἀνθρωπότητα ὁδηγεῖται στὴν καταστροφὴ καὶ μόνο ἡ Ὁμάδα ξέρει πῶς θὰ σωθεῖ αὐτὸς ὁ κόσμος.
Δὲν ὑπάρχει πιὸ προσφιλὲς θέμα στὴ «Σκοπιὰ» ἀπὸ τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου καὶ τὸν Ἀρμαγεδδώνα. Ὅταν παρουσιάζεται μείωση στὶς πωλήσεις της, ἡ «Σκοπιὰ» ἀνακοινώνει πὼς ὁ Ἀρμαγεδδώνας ἔφτασε, καὶ μάλιστα γνωρίζει τὴν ἀκριβῆ χρονολογία (1887, 1914, 1916, 1932, 1975…). Ὅσο γιὰ τὸν τρόπο σωτηρίας, ὑπάρχει μόνο ἕνας: ἐντάξου στὴ «Σκοπιά».
9) Ἡ Ὁμάδα σου εἶναι ἡ ἐλίτ. Ὁ ὑπόλοιπος κόσμος εἶναι ἄρρωστος καὶ χαμένος, στὸ βαθμὸ ποὺ δὲ συνεργάζεται καὶ δὲν ἐπιτρέπει τὴ σωτηρία του.
Ἡ «Σκοπιὰ» ἐφηῦρε τὸ -ἐντελῶς ἀντιγραφικὸ- «Θεοσεβὲς Μῖσος» γιὰ ὅλους ὅσους δὲν ἐντάσσονται σ’ αὐτὴν ἢ ἀποκαλύπτουν τὰ σχέδιά της. «Ὀφείλουμε νὰ μισοῦμε ὅ,τι μισεῖ ὁ Ἰεχωβὰ» τονίζει στοὺς ὀπαδούς της, ἀπομακρύνοντάς τους ἀπὸ τὴν ἐλπίδα σωτηρίας -κι ἂν εἶναι ποτὲ δυνατὸν ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης, ποὺ δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν μισεῖ.
10) «Ἔχεις εὐθύνη στὸν Ἑαυτό σου καὶ στὴν Ἀνθρωπότητα. Πρέπει νὰ γίνεις μέλος ἀμέσως».
Χρησιμοποιώντας τὸ «Ἐπίμαχο Ζήτημα[5]», ἡ «Σκοπιὰ» δημιουργεῖ στοὺς ὀπαδοὺς της αἴσθημα εὐθύνης ἀπέναντι στὸν Ἰεχωβά, καθὼς καλοῦνται νὰ τὸν δικαιώσουν. Παράλληλα πρέπει νὰ «διαδώσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ» πουλώντας τὶς ἐκδόσεις τῆς «Σκοπιᾶς», πληρώνοντας ἢ/καὶ χτίζοντας τὰ νέα τυπογραφεῖα της καὶ ἐργαζόμενοι σ’ αὐτά.
11) Ἡ Ὁμάδα ἀπομονώνεται ἀπὸ τὸν κόσμο μὲ τὴν ἐνδυμασία, τοὺς κανόνες διατροφῆς, τὴ δική της γλώσσα, τὶς δικές της «ἀνθρώπινες σχέσεις».
Τὸ «Θεοσεβὲς Μῖσος» ἀπομονώνει τοὺς Μ.τ.Ἰ. ἀπὸ τὸν κόσμο, καθὼς καλοῦνται νὰ μισοῦν τὰ πάντα ἐκτός τῆς «Σκοπιᾶς». Παράλληλα, διδασκαλίες ὅπως τὸ «ζήτημα τοῦ αἵματος» βοηθοῦν ἀκόμα περισσότερο στὴν ἀπομάκρυνση αὐτή, καθὼς πείθουν τοὺς Μ.τ.Ἰ. γιὰ τὴν «ἁμαρτωλότητα» τῶν ἄλλων.
12) Ἡ Ὁμάδα θέλει νὰ διακόψεις ὅλες τὶς «παλιές» σου σχέσεις, ἐπειδὴ αὐτὲς ἐμποδίζουν τὴν ἐξέλιξή σου.
Ἔχουν γίνει γνωστὲς πολλὲς περιπτώσεις, ὅπου ὁλόκληρες οἰκογένειες διαλύθηκαν, ἐπειδὴ ἕνας ἀπὸ τοὺς συζύγους ἔγινε Μ.τ.Ἰ. ἢ γονεῖς Μ.τ.Ἰ. πού ἀρνοῦνται νὰ βρεθοῦν μαζὶ μὲ τὰ παιδιὰ τους, ἐπειδὴ αὐτὰ ἀποχώρησαν ἀπὸ τὴν Ἑταιρεία.
13) Ἡ σεξουαλική σου συμπεριφορὰ ἐλέγχεται ἀπόλυτα. Σοῦ ἐπιβάλλουν τὴν ἐπιλογὴ τοῦ ἐρωτικοῦ συντρόφου, τὸ ὁμαδικὸ σὲξ ἢ τὴν ἀπόλυτη ἀποχή.
Οἱ ἀπόψεις τῆς «Σκοπιᾶς» περὶ γάμου ἔχουν ὑποστεῖ ἀλλαγές. Μέχρι τὸ 1987 ὁ γάμος δὲν ἀπαγορευόταν, ὅμως οὔτε καὶ ἐθεωρεῖτο Μυστήριο, ἀλλά μιά ἁπλὴ συμφωνία[6]. Ὕστερα, ἡ Ἑταιρεία ἄλλαξε τακτικὴ ἀποτρέποντας (ἀπαγορεύοντας) τοὺς ὀπαδούς της ἀπό τό νὰ παντρεύονται καὶ νὰ τεκνοποιοῦν καθὼς ὁ Ἀρμαγεδδώνας πλησίαζε… Εἶναι γνωστὸ ἄλλωστε πὼς «ὁ Ἀρμαγεδδώνας εἶναι κοντὰ καὶ οἱ Μ.τ.Ἰ. πρέπει νὰ κηρύξουν τὰ “καλὰ νέα” στοὺς ἀνθρώπους», ἀλλιῶς ἡ Ἑταιρεία δὲν θὰ ἀποκτήσει νέους ὀπαδούς. Ἔτσι, ἀφοῦ ὁ γάμος καὶ ἡ τεκνοποιία θὰ ἐμποδίσει τοὺς Μ.τ.Ἰ. ἀπὸ τὸ «ἔργο», ἡ «Σκοπιά» προσπαθεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸ γάμο ὑποσχόμενη πὼς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς θὰ φροντίσει γιὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ στὴ χιλιετῆ βασιλεία, παντρεύοντας «ὅσες γυναῖκες εὐαρεστεῖται καὶ σὲ ὁποιονδήποτε ἐκλέγει»[7] χωρίς, ὅπως φαίνεται, τὴ σύμφωνη γνώμη τους, ἐνῶ θὰ ἐπιτρέψει τὶς γεννήσεις, γιὰ ὁρισμένο, ὅμως, χρονικὸ διάστημα.
14) Ἡ Ὁμάδα καλύπτει ὅλο τὸ χρόνο σου μὲ «ὑποχρεώσεις»: τὴ διάθεση ἐντύπων ἢ βιβλίων, τὴν ἐπαφὴ μὲ νέα μέλη, τὴν παρακολούθηση σεμιναρίων, τὸ διαλογισμό…
Ἡ «Σκοπιὰ» ὄχι μόνον ἀναγκάζει τοὺς ὀπαδούς της νὰ μοιράζουν τὶς ἐκδόσεις της, ἀλλὰ καὶ νὰ σημειώνουν τὶς ὧρες ἐργασίας. Ἐπίσης πρέπει νὰ παρευρίσκονται στὶς συναθροίσεις. Ἂν κάποιος δὲν μπορεῖ νὰ καλύψει τὸ πρόγραμμα αὐτὸ ἀποκόπτεται. Εἶναι ἴσως φυσιολογικὸ γιὰ μιὰ Ἑταιρεία νὰ ἀπολύσει τοὺς ὑπαλλήλους ποὺ δὲν ἐργάζονται ἐπαρκῶς, ἀλλὰ εἶναι σκανδαλῶδες γιὰ μιὰ «θρησκεία» νὰ στερεῖ ἀπὸ τοὺς πιστοὺς τὴ σωτηρία, ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ ἱκανοποιήσουν ἄλλες ἀπαιτήσεις, ἀνεξάρτητα μὲ τὴν πίστη τους. Ἄλλωστε γνωρίζουμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀνταμείβει μόνο μὲ βάση τὸ ἔργο (Ματθ. Κ’ 1-16).
15) Εἶναι δύσκολο νὰ εἶσαι μόνος σου. Πάντοτε πρέπει νὰ εἶναι κάποιος τῆς Ὁμάδας μαζί σου.
Σπάνια θὰ δεῖτε ἕνα Μ.τ.Ἰ. νὰ μοιράζει μόνος του ἔντυπα. Μαζί του θὰ βρίσκεται καὶ ὁ ἐκπαιδευτής του, ὥστε νὰ διορθώσει ἂν τυχὸν ὁ ἐκπαιδευόμενος κάνει κάποιο λάθος ἢ ἀδυνατεῖ νὰ ἀπαντήσει σὲ ἐρώτηση ποὺ τυχὸν τοῦ τέθηκε.
16) Ἡ Ὁμάδα ἀπαιτεῖ νὰ ἀκολουθεῖς ἐπακριβῶς τοὺς κανόνες καὶ τὸ «μοναδικὸ τρόπο σωτηρίας», ποὺ αὐτή σοῦ προσφέρει.
«Ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ δούλου εἶναι ἀνταρσία ἐναντίον τοῦ Ἰεχωβά». Τὰ σχόλια περιττεύουν.
17) Ἂν ἀμφιβάλλεις, ἂν δὲν βρῆκες τὴν εὐτυχία πού σοῦ ὑποσχέθηκαν, «φταῖς μόνον ἐσύ», γιατί δὲν πιστεύεις ἀρκετὰ καὶ δὲν δραστηριοποιεῖσαι, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἡ Ὁμάδα σοῦ λέει.
Ὅσες φορὲς ἡ «Σκοπιὰ» δημοσιεύσει ψευδοπροφητεῖες, κατηγόρησε εὐθέως τοὺς ὀπαδούς της ὡς φταῖχτες, ἀποποιούμενη κάθε εὐθύνη. Π.χ.: ἡ διδαχὴ τοῦ ἰδίου τοῦ Καρόλου Ρῶσσελ ὅτι μόνον αὐτὸς εἶναι ὁ «πιστὸς καὶ φρόνιμος δοῦ­λος» ἢ τὸ φιάσκο τοῦ ’75[8] καταχωρήθηκαν στὶς μετέπειτα ἐκδόσεις τῆς «Σκοπιᾶς» ὡς «ἀπόψεις ὁρισμένων», ποὺ φυσικὰ δὲν ἀνήκουν στὸ «Κυβερνῶν Σῶμα».
Ἀμφιβάλλει λοιπὸν κανείς μετά τὰ ὡς ἄνω πὼς ἡ «Σκοπιὰ» εἶναι ὄντως σέκτα; Ἄν κι ὁ ὅρος «ἀδίστακτη πολυεθνικὴ», πιθανὸν, τῆς ταίριαζε καλύτερα.

Σημειώσεις:
[1] Ὁ Πίνακας τῶν «17 κριτηρίων» ἔχει δημιουργηθεῖ, γιὰ νὰ ἐντοπίζει πότε μία ὁμάδα μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ ὡς σέκτα καὶ δὲν εἶχε ἐφαρμοσθεῖ μέχρι πρό τινος στοὺς Μ.τ.Ἰ.
[2] Ἡ θρησκευτική σέκτα διαφέρει ἀπὸ τὴν αἵρεση ποὺ διαφοροποιεῖται δογματικά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ σχίσμα ποὺ διαφοροποιεῖται διοικητικά.
[3] Ἡ ἡγεσία τῆς Ἑταιρείας «Σκοπιά».
[4] Ἡ «καταστροφὴ» τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Βαβυλώνιους.
[5] Ἡ «ἀποκατάσταση τοῦ τρωθέντος κύρους τοῦ Ἰεχωβὰ» ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων.
[6] Ἔντυπο «Πάντα δοκιμάζετε», σελ. 89.
[7] Περιοδικό «Σκοπιά» 15-11-1987, σελ. 10-20.
[8] Ἡ ψευδοπροφητεία περὶ τοῦ τέλους.

ΟΙ ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΠΛΑΝΕΣ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ – ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ


Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ
Οι περί Θεού πλάνες των Μορμόνων – Συνοπτική θεώρηση
15 Ιανουαρίου 2020

Οι Μορμόνοι είναι μια αιρετική και παραχριστιανική κίνηση που ιδρύθηκε στις Η.Π.Α τον 19ον αιώνα από τον Joseph Smith (1805 -1844 ). Η εν λόγω παραχριστιανική κίνηση είναι γνωστή διεθνώς και με την επίσημη ονομασία της ως «Εκκλησία του Ι. Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών«. Πιο γνωστή όμως είναι με το όνομα Μορμόνοι, που το λαμβάνουν από το  ιερό  τους βιβλίο γνωστό ως «Βιβλίο του Μόρμον», το οποίο έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 100 γλώσσες στον κόσμο[1], όπως φυσικά και στην ελληνική και θεωρείται, σύμφωνα πάντα με την αίρεση, το χρονικό επικοινωνίας του Θεού με τους αρχαίους κατοίκους της Αμερικής[2].
Αξιολογώντας από ορθόδοξο πρίσμα τα πιστεύω της εν λόγω κίνησης, χωρίς δυσκολία,θα διαπιστώσουμε, ότι οι αντιλήψεις των Μορμόνων αποτελούν ένα μεταλλείο πλανών. Πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται και από την περί Θεού διδασκαλία της αίρεσης. Κατά την μορμονική διδασκαλία υπάρχουν πολλοί θεοί[3]. Ο Θεός Πατέρας που ονομάζεται Ελωχίμ, θεωρείται πατέρας όλων των θεών, ήταν κάποτε άνθρωπος όπως εμείς, προοδευτικά εξυψώθηκε και έγινε Θεός[4]. Ως Θεός έχει επίσης σάρκα και οστά, όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρεται σε επίσημο ιερό κείμενό τους: «Ο Πατέρας έχει σώμα από σάρκα και οστά, τόσο ψηλαφητό όπως και του ανθρώπου »[5].
Επίσης, μεταξύ των θεών συναριθμούνται και άνθρωποι που πέθαναν, αναστήθηκαν, εξελίχθηκαν και υπερυψώθηκαν σε ύψιστο βαθμό δόξας[6]. Είναι πια αιώνιοι και αποκτούν απογόνους στον πνευματικό κόσμο, δηλαδή, γεννούν πνεύματα που κάποια στιγμή θα γίνουν άνθρωποι[7].
Οι μορμονικές αυτές απόψεις είναι απολύτως αντίθετες με την περί Θεού χριστιανική διδασκαλία. Απηχούν χονδροειδείς περί θεού αντιλήψεις που συναντά κάποιος σε αρχαίες ειδωλολατρικές  θρησκείες.
Είναι αυτονόητο ότι με τόσο παχυλές και άκρως αντιχριστιανικές περί Θεού αντιλήψεις δεν ήταν δυνάτον να διαφυλαχθεί ακέραιη από τους Μορμόνους η χριστιανική διδασκαλία για το μυστήριο της Αγίας Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος. Για τους Μορμόνους ο Πατέρας, ο Υιός και το Αγ. Πνεύμα δεν είναι τρεις διακριτές υποστάσεις, ο ένας άμα και Τριαδικός Θεός, αλλά τρεις ξεχωριστοί θεοί[8], μεταξύ, βεβαίως, των άλλων θεών. Ο Υιός και το Αγ. Πνεύμα είναι μάλιστα κατά τους Μορμόνους απόγονοι του Θεού Πατέρα και της ουράνιας συζύγου του[9].
Ο Υιός, που ονομάζεται Ιεχωβά, δεν είναι φύσει Θεός, αλλά ον που εξελίχθηκε σε Θεό αφού πρώτα δημιουργήθηκε αρχικά ως πνεύμα και μετά κατέστη παιδί του Θεού Πατέρα και μια ουράνιας μητέρας[10]. Μάλιστα κατά την προΰπαρξή του ο Υιός και ο Σατανάς είναι αδέλφια[11]. Το Αγ. Πνεύμα, σε αντίθεση με τον Θεό Πατέρα που έχει σάρκα και οστά, αυτό δεν έχει και θεωρείται «άτομο Πνεύματος»[12].
Βλέπουμε ότι ενώ διατηρείται η χριστιανική ορολογία (π.χ. Άρθρο 1, των Άρθρων  Πίστης του J. Smith), η μορμονική κατανόηση του μυστηρίου του Τριαδικού Θεού είναι όχι μόνο κακόδοξη, αλλά και ριζικώς αντίθετη από την χριστιανική[13]. Και με αυτές τις θέσεις των  Μορμόνων, όπως και με πολλές άλλες ριζικά αντίθετες στο χριστιανισμό  σ’ άλλα θέματα πίστεως, τίθεται το ερώτημα, εάν και σε πιο βαθμό οι Μορμόνοι έχουν σχέση όντως με τον Χριστιανισμό. Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν ήδη, ότι οι Μορμόνοι ουσιαστικά αποτελούν μία νέα θρησκεία με συγκρητιστικά στοιχεία[14].

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Βλ. M. Utsch,Mormonen, στο Quellentexte zur neuen Religiosität, EZW Texte 215, σ. 31.
[2] Βλ. P. Meinhold, Ökumenishe Kirchenkunde, 1962, σσ. 574-575.
[3] Βλ. Διδαχή & Διαθήκες, 121:32. Α. Hoekema, TheFourMajorCults, 1963, σσ. 36-38.W. Martin, The Kingdom of the Cults, 1997, σ. 222.
[4] Βλ. Α. Hoekema, The Four Major Cults, ὅπ.π., σ. 38.
[5] Βλ. Διδαχή & Διαθήκες, 130:22. Α. Hoekema, TheFourMajorCults, ὅπ.π., σ.35
[6] Πρβλ. S. Leuenberger, Mormonen, 20052, σ. 30.
[7] Βλ. Διδαχή & Διαθῆκες, 132:19-20, 37.
[8] Βλ. Bruce R. McConkie, MormonDoctrine, 19792, σσ. 576 – 577.
[9] Βλ.D.H.Ludlow(Ed), Encyclopedia of Mormonism, τομ. 2 (1992), σ. 649.
[10] Βλ. Bruce R. McConkie, MormonDoctrine, 19792,σσ. 546 – 547, 742.
[11] Βλ. Bruce R. McConkie, MormonDoctrine, 19792, σ. 192. Πρβλ. Panorama der neuen Religiοsität, 2001, σ.581.
[12] Βλ. Διδαχή & Διαθήκες, 130:22. Βλ. αναλυτικά W. Martin, The Kingdom of the Cults, ὅπ.π., σσ. 226 -228.
[13] Βλ. Α. Hoekema, The Four Major Cults, ὅπ.π., σ. 34.
[14] Βλ. αναλυτικά W. Thiede, Die «Heiligen  der Letzte Tage» Christen jenseits der Christenheit, EZW Texte 161/ 2001, σσ. 2-5.

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΜΟΡΜΟΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ


Οι Μορμόνοι ή  «Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών» είναι  μια παραχριστιανική κίνηση που ιδρύθηκε στις Η.Π.Α τον 19ο αιώνα από τον Joseph Smith. Η εν λόγω αιρετική και παραχριστιανική κίνηση παρουσιάστηκε στην Ελλάδα  στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Στις δημόσιες τοποθετήσεις τους και στα διάφορα έντυπά τους αναφέρονται και στην Αγία Γραφή. Η κατανόηση όμως και η προσέγγιση της Αγίας Γραφής από τους Μορμόνους έχει τελείως διαφορετικό περιεχόμενο απ’ ότι στον Χριστιανισμό.

Για τους Μορμόνους η Αγία Γραφή δεν είναι πλήρης, έχει υποστεί αλλοιώσεις. Από αυτή, ισχυρίζονται, έχουν αφαιρεθεί «πολλά τμήματα τα οποία είναι απλά και πάρα πολύ πολύτιμα. Και επίσης πολλές διαθήκες του Κυρίου έχουν αφαιρέσει»[1]. Επειδή, κατ’ αυτούς, η Αγ. Γραφή δεν περιέχει το ευαγγέλιο στο σύνολο του, συμπληρώθηκε από τις αποκαλύψεις του ιδρυτή του Μορμονισμού του Ιωσήφ Σμιθ[2], γι’ αυτό το «Βιβλίο του Μόρμον» αποτελεί και αυτό ισόκυρο λόγο του Θεού. Επιπλέον αναφέρουν ότι το Βιβλίο του Μόρμον και όχι η Αγία Γραφή «περιέχει την πληρότητα του αιώνιου ευαγγελίου»[3].
  Παραλείψεις και μεταφραστικά λάθη, κατά τους ισχυρισμούς τους πάντα, μειώνουν την αξιοπιστία της Αγίας Γραφής. Γι’ αυτό το λόγο, στο άρθρο 8 των Άρθρων της Πίστεως του Ι. Σμιθ, ισχυρίζονται, ότι η Βίβλος είναι ο λόγος του Θεού εφόσον είναι σωστά μεταφρασμένη. Επίσης στο Βιβλίο του Μόρμον χαρακτηρίζονται ως «ανόητοι» όσοι λέγουν ότι δεν χρειάζονται άλλη Αγία Γραφή[4].
Οι μορμονικές αυτές θέσεις είναι ξεκάθαρα αντιχριστιανικές και προβληματικές στο σύνολό τους. Ο απ. Παύλος με σαφήνεια τονίζει ότι ακόμη και εάν «άγγελος εξ’ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ’ ο ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω» (Γαλ 1, 7- 9).
Είναι θέσεις που αντιτίθενται στο πρόσωπο και το ευαγγέλιο του Χριστού. Αποτελούν «ετεροδιδασκαλία » (Α΄ Τιμ. 1,3), « διδαχή ξένη » (Εβρ. 13,9) Είναι απολύτως αντίθετες με αυτά που «παρέδοσαν ημίν οι απ’ αρχής αυτόπται και υπηρέται γενόμενοι του λόγου» (Λουκ. 1,2) και «επόπται γενηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος » (Β΄ Πέτρου 1,16). Η χριστιανική πίστη στην πληρότητά της παραδόθηκε «άπαξ » (Ιούδα 3) στους χριστιανούς καθώς ο Μεσσίας- Χριστός ήλθε και μας τα δίδαξε όλα (Ιω. 4, 25-26) η κατά τον Ι. Δαμασκηνό : «Ου δυνατόν ουν τι παρά τα θειωδώς υπό των θείων λογίων της τε Παλαιάς και Καινής Διαθήκης ημίν εκπεφρασμένα ήτοι ειρημένα και πεφανερωμένα ειπείν τι περί Θεού η όλως εννοήσαι » (Βλ. Έκδοσις Ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως 1,2).
Επιπλέον, είναι θέσεις που έχουν ένα σημαντικό έλειμμα ιστορικής τεκμηρίωσης καθώς παραγνωρίζουν, ότι, ήδη από τα αποστολικά χρόνια, υπάρχει ανύστακτη και διαρκής φροντίδα της Εκκλησίας, όχι μόνο να μην υπάρξει αλλοίωση η αφαίρεση, αλλά να μην υπάρχει ούτε και διαστρεβλωμένη προσέγγιση η ερμηνεία της Αγίας Γραφής (Δευτ. 4, 2, Β  Πέτρου 3, 16, Αποκ. 22, 18 – 19).
Με χαρακτηριστική ακρίβεια τονίζει σχετικά ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς: «Του μεν παρ’ ημίν Ευαγγελίου ουδέν ουδέποτε παρ’ ουδενός εξεκόπη Χριστιανών ουδέ μεταπεποίηται το παράπαν. Αραί γαρ επί τούτω κείνται φρικταί και φρικωδέσταται και ο τολμών εκκόψαι η μετασκευάσαι τι του Χριστού μάλλον αυτός εκκόπτεται» (Βλ. Αγ. Γρηγόριου Παλαμά, Επιστολή προς την εαυτού Εκκλησίαν, 25).
Παραβλέπουν ακόμη το με πόση ευθύνη και επιμέλεια η Εκκλησία συγκρότησε τον Κανόνα της Αγίας Γραφής. Και επιπλέον, παραγνωρίζουν το τεράστιο έργο της κριτικής έκδοσης του Κειμένου της Αγίας Γραφής, γεγονός που αποδεικνύει το συνεχές και αμείωτο χριστιανικό ενδιαφέρον για το ιερό κείμενο και την αξιοπιστία του. Να υπενθυμίσουμε εν προκειμένω και την αντίστοιχη εργασία της αρχαίας Εκκλησίας με το τεράστιο έργο των Εξαπλών του Ωριγένους αλλά και τις κριτικές εργασίες των Ησύχιου και Λουκιανού.
Και με τις θέσεις αυτές των  Μορμόνων για την Αγία Γραφή, όπως και με άλλες πολλές ριζικά αντίθετες στο χριστιανισμό  σ’ άλλα θέματα πίστεως, τίθεται το ερώτημα, εάν και σε πιο βαθμό οι Μορμόνοι έχουν σχέση όντως με τον Χριστιανισμό. Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν ήδη, ότι οι Μορμόνοι ουσιαστικά αποτελούν μία νέα θρησκεία με συγκρητιστικά στοιχεία[5].


[1]. Βλ. Βιβλίο του Μόρμον, Νεφί Α΄13: 26-29,40.
[2]. Βλ. Βιβλίο του Μόρμον, Νεφί Β΄, 29: 3-10. Πρβλ. Joseph Fielding Smith, Doctrines of Salvation, Vol 3, Salt Lake City 1958, σσ. 190 -191. Bruce R. McConkie, Mormon Doctrine, Salt Lake City 19792, σ. 99.
[3]. Βλ. Διδαχή & Διαθήκες, 27:5. Βλ. καί R. Hauth. Kleiner Sekten- Katechismus, Wuppertal 20047, σσ. 48-49.
[4]. Βλ. Βιβλίο του Μόρμον, Νεφί Β΄, 29: 6.
[5]. Βλ. αναλυτικά W. Thiede, Die «Heiligen  der Letzte Tage» Christen jenseits der Christenheit, EZW Texte 161/ 2001, σσ. 2-5.

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2019

“DEUSINVERSUS” ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΣΟΦΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ


Αρχιμ. Θεόφιλος Λεμοντζής, Δρ. Θεολογίας
“Deusinversus” Δοξασίες και αντιλήψεις περί Θεού της θεοσοφικής εταιρείας


Όταν το 1875, η Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ (HelenaPetrownaBlavatsky)[1] η οποία ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό και τον πνευματισμό[2], όντας η ίδια πνευματιστική διάμεσος δηλαδή μέντιουμ[3],ίδρυε την θεοσοφική εταιρεία, είναι βέβαιο ότι δεν μπορούσε να υποπτευθεί ότι οι θρησκευτικές της δοξασίες που αποκρυσταλλώνονται στις συγγραφές της ιδίας[4]  όσο και των διαδόχων της, Άννυ Μπεζάντ (Annie Besant)[5]και Άλις Μπέϊλυ(AliceBailey)[6]θα επηρέαζαν την πλειονότητα σχεδόν των σύγχρονων αποκρυφιστικών-πνευματιστκών οργανώσεων, ώστε ο αείμνηστος  π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος να αναφέρει ότι οι ιδέες του πνευματισμού εξαπλώθηκαν στη Δύση με την θεοσοφία της Μπλαβάτσκυ[7] και  ο π. Κυριακός Τσουρός επισημαίνει ότι η “Νέα εποχή του Υδροχόου”, όρο που εισήγαγε η θεοσοφίστρια Άλις Μπέϊλυ, είναι γέννημα και θρέμμα της θεοσοφικής σχολής της  Μπλαβάτσκυ[8].
Άλλωστε, λίγα έτη μετά, το 1884,  ένας γνώριμος αιρετικός, ο Κάρολος Ρώσσελ ίδρυε τη δική του θρησκευτική εταιρεία, τη «Βιβλική και Φυλλαδική  Εταιρεία Σκοπιά»[9]η οποία έχει και αυτή αποκρυφιστικά σύμβολα όπως η πεποίθηση ότι η πυραμίδα της Γκίζας έχει χτιστεί με θεϊκή καθοδήγηση και αποτελεί μάρτυρα προφητείας[10]. Άλλωστε και η ονομασία «Ιεχωβάς» που χρησιμοποιεί για το Θεό,υπάρχει επίσης μέσα στα αποκρυφιστικά συγγράμματα της Μπλαβάτσκυ[11]. Διατυπώνεται επίσης η άποψη ότι και η  πραγματική αφετηρία του νεοπαγανιστικού κινήματος πρέπει να αναζητηθεί στο περιβόητο κίνημα της Θεοσοφίας[12]. Για αυτό το λόγο η μελέτη του θρησκευτικού συστήματος της Μπλαβάτσκυ καθίσταται αναγκαία για την κατανόηση και την αντιμετώπιση των  σύγχρονων αποκρυφιστικών  και πνευματιστικών  αιρέσεων.
Η ιδρύτρια λοιπόν της θεοσοφικής εταιρείας  χρησιμοποίησε τον όρο «Θεοσοφία» για να ονομάσει το θρησκευτικό της σύστημα. Εδώ είναι αναγκαίο να κάνουμε την επισήμανση ότι τριάντα περίπου χρόνια πριν την Μπλαβάτσκυ, ένας  αρχαιολάτρης έλληνας κληρικός,  ο Θεόφιλος Καΐρης[13],   κήρυττε  θρησκευτικές δοξασίες  αντίθετες με αυτές της  Ορθόδοξης Θεολογίας καθώς αρνούνταν τη θεότητα του Ιησού, την Αγία Τριάδα, τα μυστήρια της Εκκλησίας και για αυτό το λόγο καθαιρέθηκε τo 1839[14]. Θέλοντας να προωθήσει τις φιλοσοφικές του ιδέες ίδρυσε στο Λονδίνο, όπου μετέβη το 1842,  τον «ΕλληνικόνΣύλλογον της Θεοσοφίας»[15]. Είναι πιθανόν λοιπόν η  Μπλαβάτσκυ να μην διεκδικεί την πρωτοτυπία αλλά να αντέγραψε  τον όρο και ορισμένες ιδέες του Καΐρη. Βέβαια ο όρος «Θεοσοφία»  δεν  είναι δημιούργημα ούτε του Καΐρη ούτε της Μπλαβάτσκυ  αλλά  είναι αρχαιότατος και  αποδίδεται από τον Διογένη Λαέρτιο[16] στον Αιγύπτιο αρχιερέα Ποτ Άμουν ή Ποτ Άμμων που έζησε την εποχή των Πτολεμαίων,  χρησιμοποιήθηκε από τον νεοπλατωνικό φιλόσοφο Αμμώνιο Σακκά[17] αλλά και από χριστιανούς συγγραφείς, όπως τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη[18], με διαφορετική βέβαια έννοια[19]. Η επιλογή αυτού του όρου από την Μπλαβάτσκυ δεν ήταν τυχαία καθώς η ίδια έπρεπε να πείσει τους ακροατές της ότι το  θρησκευτικό της σύστημα  δεν ήταν μια νεωτεριστική επινόηση δική της αλλά διεκδικεί την αυθεντία αρχαίων σοφών ανδρών[20].
Ο όρος «Θεοσοφία» ερμηνεύεται από την Μπλαβάτσκυ και τους θιασώτες των θεωριών της ως η «Σοφία των Θείων Όντων»[21], ως «Θεία Γνώση» ή «Θεία Επιστήµη» που δεν ασχολείται  μόνο με τη θρησκεία και το Θεό αλλά με όλο το επιστητό, τον άνθρωπο και το Σύμπαν και με κάθε εκδήλωση του ανθρωπίνου πνεύματος[22]. Είναι η εσωτερική επιστήμη που ερμηνεύει τη συμπαντική, την πλανητική και την ανθρώπινη ζωή και τις σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ τους[23]. Για αυτό το λόγο στις συγγραφές της Μπλαβάτσκυ και των οπαδών της  δεν υπάρχουν μόνο κείμενα που αναφέρονται στη θρησκεία αλλά και κείμενα που ασχολούνται με το πώς δημιουργήθηκε το Σύμπαν, ο άνθρωπος κλπ. Αυτή η γνώση και η σοφία είναι εσωτερική, δηλαδή ισχυρίζονται ότι δεν είναι αποτέλεσμα διδασκαλίας αλλά προήλθε μέσα από θεϊκές αποκαλύψεις στους αρχαίους μύστες, οράματα και διαλογισμό. Αυτήν  τη δήθεν θεϊκή γνώση και σοφία που διδάσκει η θεοσοφική εταιρεία την θεωρούν ως την συσσωρευμένη σοφία όλων των εποχών[24], ως συνώνυµη της αιώνιας αλήθειας[25] και ότι αποτελεί το υπόβαθρο όλων των παγκόσμιων θρησκειών και φιλοσοφιών, μυήσεων και απόκρυφων παραδόσεων που δίδαξαν και εφάρμοσαν λίγοι εκλεκτοί, μύστες, προφήτες και σοφοί  από τότε που ο άνθρωπος έγινε σκεπτόµενο ον[26]. Η απαρχή αυτής της άχρονης Σοφίας ή Θεοσοφίας θεωρείται ότι συμπίπτει µε την έναρξη της ανθρώπινης παρουσίας πάνω στη Γη[27]. Υποστηρίζουν ότι αυτή η αιώνια αλήθεια ταυτίζεται με το περιεχόμενο της διδασκαλίας της θεοσοφικής εταιρείας[28] καθώς οι οπαδοί της υποστηρίζουν ότι το σύγχρονο θεοσοφικό κίνημα δεν είναι δική τους επινόηση αλλά είναι η πιο πρόσφατη ανανέωση και αποκάλυψη της αρχαίας σοφίας στη Γη η οποία δόθηκε γραπτώς από την Μπλαβάτσκυ στην ανθρωπότητα υπό την επιτήρηση των ∆ιδασκάλων της Λευκής Στοάς[29], ως αντιπρόσωπος της υπέρ τα Ιμαλάϊα Αδελφότητας των Μυστών[30]. Επομένως, η θεοσοφική εταιρεία είναι  το κανάλι[31] μέσω του οποίου ξεχύνονται στον κόσμο πολλές από τις αλήθειες που βρέθηκαν συσσωρευμένες στους   λόγους των μεγάλων δασκάλων της ανθρωπότητας[32]  και η ίδια  η Μπλαβάτσκυ εμφορούμενη από έναν έντονο μεσσιανισμό και παραληρηματικές ιδέες μεγαλείου πρόβαλλε τον εαυτό της ως το πρόσωπο δια του οποίου η αποκάλυψη αυτής της αρχαίας σοφίας έλαβε χώρα στο σύγχρονο κόσμο[33].Ταυτόχρονα οι οπαδοί της υποστηρίζουν ότι είναι οι  θεματοφύλακες αυτής της θείας σοφίας που κατέχουν οι θεοί[34]. Αυτή η δήθεν θεϊκή γνώση θεωρείται απόκρυφη, δηλαδή δεν μπορεί να κατανοηθεί από την μάζα των ανθρώπων αλλά μόνο από τους μυημένους και η οποία μεταδίδεται  μέσω τελετουργιών, μυήσεων  και ερμηνεία συμβολισμών.


Παραπομπές:
[1]Η Έλενα ΠετρόβναΜπλαβάτσκυ γεννήθηκε στις 31 Ιουλίου 1831 στο Αικατερινοσλάβ της Ουκρανίας (σημερινό Δνειπροπετρόφσκ). Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της Ρωσίας, μετά το διαζύγιο της με το μυστικό σύμβουλο του ρωσικού κράτους Νικηφόρο Μπλαβάτσκυ  ταξίδεψε στη Μέση Ανατολή, στην Ευρώπη, στη Βόρεια και Νότια Αμερική, στην Ινδία και το Θιβέτ, όπου γνώρισε θρησκείες και θρησκευτικά συστήματα  από τα οποία δανείστηκε στοιχεία για να δημιουργήσει το δικό της θρησκευτικό σύστημα.  Την 17 Νοεμβρίου 1875, η Έλενα Μπλαβάτσκυ, ο συνταγματάρχης ΧένρυΌλκοτ και ο δικηγόρος ΟυΐλλιαμΤζατζ ίδρυσαν στη Νέα Υόρκη τη Θεοσοφική Εταιρεία. Η Μπλαβάτσκυ πέθανε στις  8 Μαΐου  1891, σε ηλικία 60 ετών. Βλ. Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία.Το έργο και η ιστορία της, Αθήνα 1997,σελ.13-15. Την Μπλαβάτσκυ διαδέχθηκε η  Αγγλίδα ΆννυΜπεζάντ (Besant). Μετά τον θάνατο της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, η  οργάνωση διασπάστηκε στα δύο: α) στην Εταιρεία που ακολούθησε τον Χ.Σ. Όλκοτ και την ΆννυΜπεζάντ και που διατήρησε τη διεθνή έδρα στο Αντυάρ, στο Μαντράς της Ινδίας, β) στο άλλο παρακλάδι της Εταιρείας που ακολούθησε τον Γ.Κ.Τζατζ, αντιπρόεδρο της Θεοσοφικής Εταιρείας και Γενικό Γραμματέα του αμερικανικού της τμήματος, με διεθνή έδρα πρώτα στη Νέα Υόρκη και αργότερα στην Πασαντένα της Καλιφόρνια. γ) το 1909, μια ομάδα με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Κρόσμπι σχημάτισε άλλη μια σημαντική θεοσοφική οργάνωση, την Ενωμένη Στοά των Θεόσοφων (UnitedLodgeofTheosophists -ULT), με έδρα το ΛοςΆντζελες της Καλιφόρνια. Αυτή η ομάδα επικεντρώθηκε στις γνήσιες διδασκαλίες που παρουσίασε η Ε.Π.Μπλαβάτσκυ και ο Γ.Κ.Τζατζ. Βλ.Α.Παπαδοµιχελάκη,   Μια Σύνοψη του έργου της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ «Η Μυστική ∆οξασία, σελ.11-12.
[2]Πνευματισμός είναι η πίστη ότι υπάρχουν πνεύματα με τα οποία μπορούμε να επικοινωνήσουμε κάτω από ορισμένες συνθήκες. Στις αρχαίες θρησκείες οι άνθρωποι πίστευαν ότι τα πνεύματα των νεκρών μπορούν να βλάψουν ή να βοηθήσουν τους ζωντανούς. Αυτός είναι ο αρχαϊκός πνευματισμός ο οποίος συνδέθηκε με τον λεγόμενο εσωτερισμό, δηλαδή την πίστη ότι στις θρησκείες υπάρχει μια εσωτερική διάσταση, που είναι αντιληπτή μόνο από κάποιους μυημένους. Σε αυτήν την πτυχή των αρχαίων θρησκειών οφείλεται η ονομασία “Αποκρυφισμός” και “Αποκρυφολογία”η οποία χρησιμοποιείται αντί για την λέξη “Εσωτερισμός”. Χ Γκότση, π.Γ. Μεταλληνού, Γ. Φίλια, Ορθόδοξη πίστη και λατρεία, Αθήνα 2000, σελ. 192.               Κατά την παλαιότερη αντίληψη ο εσωτερισμός είναι υπόθεση ολίγων εκλεκτών. Εκτός από τις “εσωτεριστικές” ομάδες, η λοιπή ανθρωπότητα δεν μπορεί να κατανοήσει το βαθύτερο περιεχόμενο, την “εσωτερική γνώση”. Σήμερα, στο νέο ρεύμα του Αποκρυφισμού τα πράγματα αλλάζουν. Η τάση αυτή επεκτείνεται και κερδίζει οπαδούς πέρα από τους κλειστούς εσωτεριστικούς κύκλους. Απευθύνεται πλέον στο ευρύτερο κοινό. Βλ.π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου,  Αποκρυφισμός στο φως της ορθοδοξίας. Νεοαποκρυφισμός, Αθήνα 1996, σελ. 204.  Αυτή  η επικοινωνία που υποτίθεται γίνεται με τους νεκρούς μέσω των μέντιουμ είναι επικοινωνία με αόρατα πονηρά πνεύματα, που υποκρίνονται την φωνή πεθαμένων ανθρώπων ή σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για εξαπάτηση των αφελών με ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Σε αρκετές περιπτώσεις βρισκόμαστε μπροστά σε περιστατικά βαριάς μορφής δαιμονοκαταληψίας, με απώλεια της προσωπικότητας από τα μέντιουμ του πνευματισμού και έντονες ψευδαισθήσεις, άσχετα αν προσπαθούν να το εμφανίσουν ως φυσική μορφή δημιουργικής έκφρασης.Βλ. Ιερά Μητρόπολις Σύρου, Σύγχρονες αιρέσεις και παραθρησκευτικές λατρείες, Ερμούπολη Σύρου 2002, σελ 73. Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή, Η θεραπεία του κόσμου. Η Ορθόδοξη Θεολογία απέναντι  στις σύγχρονες προκλήσεις, Θεσσαλονίκη  2004,σελ.77εξ.Του ιδίου,Το θαύμα απέναντι στη Μαγεία.(Θαύμα αληθείας και «θαύμα» ψεύδους),Αθήνα 2008,σελ.229-233.
[3]Π.Τρεμπέλα, Θεοσοφία, Αθήνα 1998, σελ.9.
[4]Από το 1877 έως το 1879 εκδίδει το πρώτο της βιβλίο το “Αποκαλυμμένη Ίσις” και το περιοδικό “Θεοσοφιστής”, το οποίο εξακολουθεί να εκδίδεται έως σήμερα.Το 1884 έφυγε μαζί με μερικούς συντρόφους της για την Ευρώπη, όπου ταξιδεύοντας ανάμεσα στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Αγγλία, αρχίζει να συγγράφει τη “Μυστική Δοξασία”. Το 1887 στο Λονδίνο, όπου ιδρύει το Θεοσοφικό Τμήμα “Μπλαβάτσκυ”, εκδίδει το περιοδικό “Λούσιφερ”(Εωσφόρος) και στη συνέχεια την “Εσωτερική Σχολή”. Εξακολουθεί να συγγράφει το μεγάλο έργο της “Μυστική Δοξασία», ενώ παράλληλα εκδίδονται τα βιβλία της, “Το Κλειδί της Θεοσοφίας” και “Φωνή της Σιγής”. Επίσης υπάρχει  μια συλλογή των εργασιών της σε δεκαπέντε τόμους. Βλ. Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία.Το έργο και η ιστορία της, Αθήνα 1997,  σελ.17-18.
[5]Διάδοχος της Μπλαβάτσκυ στη θεοσοφική εταιρεία ήταν η  Αγγλίδα ΆννυΜπεζάντ (AnnieBesant)  η οποία αφού μυήθηκε στον Ελευθεροτεκτονισμό   προσχώρησε στη Θεοσοφία. Το 1898 ίδρυσε στην ινδική πόλη του Μπεναρές Θεοσοφιστική Σχολή. Με την Μπεζάντ δημιουργήθηκε σχίσμα στο εσωτερικό της θεοσοφικής εταιρείας καθώς  συνέλαβε την ιδέα να παρουσιάσει στον κόσμο ως μεσσία έναν Ινδό, τον Κρισναμούρτι (1908), τον οποίο μύησε στο θεοσοφικό σύστημα και του πέρασε την ιδέα ότι είναι το πρόσωπο εκείνο που βρίσκεται στην γη αφού πέρασε 32 μετενσαρκώσεις. Τότε, παρουσιάζεται και το πρώτο σχίσμα μεταξύ των θεοσοφικών εταιριών, καθώς η της Γερμανίας δεν δέχτηκε τον Κρισναμούρτι και χωρίστηκε από τις υπόλοιπες και μετονομάστηκε σε άνθρωπο-σοφιστική ή Ροδοσταυρική εταιρία. Βλ.http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2013/02/blog-post_1305.html
[6] Η Άλις Μπέϊλυ(AliceBailey) (1880-1949), συγγραφέας βιβλίων σχετικά με τη θεοσοφία,  εντάχθηκε στη θεοσοφική εταιρεία το 1917 και άσκησε  μεγάλη επιρροή στη δομή και την ιδεολογία της εταιρείας. Αντιτάχθηκε στις απόψεις της ΆννυΜπεζάντ την οποία κατηγόρησε για νεωτερισμό και πρότεινε μία επιστροφή στα αυθεντικά διδάγματα της Μπλαβάτσκυ. Η σύγκρουση με την Μπεζάντ επέφερε την εκδίωξή της από την εταιρεία  και μετά την εκδίωξή της ίδρυσε την δική της θεοσοφική οργάνωση την «LucisTrust» το 1922.Επίσης ίδρυσε και τον εκδοτικό οίκο της οργάνωσής της, τον «LuciferPublishingCompany». Ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε τον όρο «NewAge». Βλ.https://en.wikipedia.org/wiki/Alice_Bailey
[7]π.ΑντωνίουΑλεβιζόπουλου, Απροκρυφισμός, Γκουρουισμός, Νέα Εποχή, Αθήνα 19974     
[8]Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Κυριακού Τσουρού, Η εγκαθίδρυση της «Νέας παγκόσμιας θρησκείας», στο https://faneromenihol.gr/index.php/o-ieros-naos-2/oi-aireseis/3334-2013-08-26-05-47-37. Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι όλες οι σύγχρονες αποκρυφιστικές αιρέσεις που  κάνουν λόγο για κάρμα και μετενσάρκωση, για αδελφότητες που  κατέχουν  απόκρυφη γνώση, για διαχωρισμό φυσικού και  αιθερικού σώματος,  για ζώσα ύλη, για αποχή από την  κρεοφαγία, για απόκρυφη και εσωτερική γνώση, για πανθεϊσμό, για πεδία του σύμπαντος, για διαλογισμό και απολύτρωση, για αστρικά     σώματα, είναι βέβαιο ότι έχουν εμπνευστεί  και έχουν μελετήσει τα κείμενα  της Μπλαβάτσκυ και άλλων ηγετών της θεοσοφικής εταιρείας. Περισσότερα για τις παραπάνω αντιλήψεις όπως διατυπώνονται από την θεοσοφική εταιρεία βλ. Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή, Θεοσοφία. Σύνοψη  του αρχαίου αποκρυφισμού και έκφραση του σύγχρονου. Εισήγηση εις την ΚΒ΄Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη επί των Αιρέσεων και της Παραθρησκείας, Θεσσαλονίκη 2010,σελ.7-24.
[9]Βλ.Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή, Το θαύμα απέναντι στη Μαγεία, ο.π.,σελ.188εξ. Του ιδίου, Η θεραπεία του κόσμου. ο.π.,σελ.39εξ., Ιερά Μητρόπολις Σερρών και Νιγρίτης, Οι αιρετικοί, έκδοση του αντιαιρετικού γραφείου, Σέρρες 1990, σελ. 15.
[10]Αυτό τεκμηριώνεται από το γεγονός ότι οΡώσσελ υπολόγισε  το έτος 1874  ως έτος της Δεύτερης Έλευσης του Χριστού και μέχρι το θάνατό του διακήρυττε ότι η αόρατη Παρουσία του Χριστού ως Βασιλιά είχε ξεκινήσει από τότε  και ότι  η περίοδος των “καιρών των εθνών” θα έληγε το έτος 1914 οπότε θα αναλάμβανε ο Χριστός την εξουσία σε σχέση με τις υποθέσεις της γης. Όλους αυτούς τους υπολογισμούς τους έκανε όχι με βάση την Αγία Γραφή αλλά μέσω της μελέτης της  Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας καθώς πίστευε ότι χτίστηκε με θεϊκή έμπνευση. Σε αυτό ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τα αποκρυφιστικά συστήματα καθώς είναι γνωστό ότι η πυραμίδες έχουν έναν ιδιαίτερο  συμβολισμό και χρησιμοποιούνται από αυτά. Υιοθέτησε και χρησιμοποίησε την σχετική έκφραση «Γραφή εν λίθοις». Βασιζόμενος σε τμήματα της Αγίας Γραφής όπως το Ησαΐας 19,19.20 και άλλα, διατύπωσε την άποψη ότι  οι διάφορες άνοδοι και κάθοδοι της πυραμίδας θεωρούνταν ως αναπαραστάσεις της πτώσης του ανθρώπου στην αμαρτία, της παράδοσης του Μωσαϊκού Νόμου, του θανάτου του Χριστού και της εξύψωσης των αγίων στον ουρανό. Θεωρούσε ότι υποδηλώνονταν διάφορες ημερομηνίες από τη μελέτη αυτού του μνημείου. Λεπτομερής ανάλυση αυτής της άποψης γίνεται  στον Γ’ τόμο των Γραφικών Μελετών με τίτλο «Ελθέτω η Βασιλεία Σου», στο 10ο  κεφάλαιο: «Η Μαρτυρία του Λιθίνου Μάρτυρος και προφήτου του Θεού, της Μεγάλης Πυραμίδος της Αιγύπτου». Εκεί ο Ρώσσελ αναφέρει ότι «η Μεγάλη Πυραμίδα της Αιγύπτου είναι ο μεγάλος Μάρτυρας του Ιεχωβά για το παρελθόν και το μέλλον» και ότι, σύμφωνα πάντα με τις ερμηνείες του, «το Κάτω Πέρασμα της πυραμίδας που ευθυγραμμίζεται με τον αστερισμό του Δράκοντα συμβολίζει την αμαρτία. Η Μεγάλη Αίθουσα συμβολίζει την εποχή του Ευαγγελίου του Ιησού, το Ψηλό Σκαλί της αίθουσας συμβολίζει την Μεγάλη Θλίψη και την κρίση του Θεού στον χριστιανικό κόσμο, το Δωμάτιο του Βασιλιά συμβολίζει τον Ιησού και την επάνοδο του, το Δωμάτιο της Βασίλισσας την επάνοδο του φυσικού Ισραήλ στον τόπο του». Μετρώντας το μήκος της Πυραμίδας, ο Ρώσσελ βγάζει τις εξής χρονολογίες: 1874 επάνοδος του Ιησού, 1878 επάνοδος των φυσικών Ισραηλιτών στην Παλαιστίνη, 1914 Αρμαγεδδών. Επίσης χρησιμοποιούσε και άλλα  αποκρυφιστικά σύμβολα όπως είναι ένας Σταυρός μέσα σε μια κορώνα, το σύμβολο των ιπποτών του Γιόρκ που είναι το κεφάλι ενός ιππότη, και το σύμβολο του Αιγυπτιακού θεού Ρα, που είναι ο ήλιος με φτερά. Η εξέταση της πυραμίδας εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά διότι ασφαλώς κατανόησαν το παγανιστικό υπόβαθρο αυτής της θεωρίας και έτσι  το τεύχος της Σκοπιάς 1 Ιανουαρίου 2000, σελ. 9, αναφέρει: «Αυτή η αποκαλούμενη «Γραφή εν λίθοις» έχαιρε μεγάλης εκτίμησης μερικές δεκαετίες, μέχρις ότου τα τεύχη της Σκοπιάς 15 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου 1928 (1 και 15 Δεκεμβρίου 1928, στην ελληνική) κατέστησαν σαφές ότι ο Ιεχωβά δεν χρειαζόταν κάποιο λίθινο μνημείο, οικοδομημένο από ειδωλολάτρες Φαραώ και γεμάτο δαιμονικά σύμβολα αστρολογίας, για να επιβεβαιώσει τη μαρτυρία που δίνεται στην Αγία Γραφή. Απεναντίας, έγινε φανερό ότι η προφητεία του Ησαΐα είχε πνευματική εφαρμογή». Περισσότερα για τις δήθεν προφητείες των Μαρτύρων του Ιεχωβά και την αναίρεσή τους βλ.Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή, Το θαύμα απέναντι στη Μαγεία,ο.π,σελ.190εξ.Του ιδίου, Ιχνηλάτης Αληθείας. Έκθεση της Ορθοδόξου Πίστεως σε αντιπαράθεση με την αιρετική κακοδοξία, Θεσσαλονίκη 2002, σελ. 249-260.
[11]Ε.Μπλαβάτσκυ, Το κλειδί της θεοσοφίας, Λονδίνο 1889, σελ. 57, H.P.Blavatsky, TheSecretDoctrine:Thesynthesisofscience,religion,andphilosophy,Vol.I, London 1888,σελ. 71-72  και Vol.II,σελ. 243.
[12]Βλ.»Τα πιστεύω του Νεοπαγανισμού”, στο www.zoiforos.gr.Βλ. περισσότερα για το θρησκευτικό κίνημα της «Νέας Εποχής», αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή, Η θεραπεία του κόσμου. Η Ορθόδοξη Θεολογία απέναντι  στις σύγχρονες προκλήσεις, Θεσσαλονίκη  2004,σελ.32, Αντ. Παπαδόπουλου, Σύγχρονες αιρέσεις «θρησκευτικά» κινήματα.Ν.Εποχή,εκδ.Πουρναρά,Θεσσαλονίκη 19962, σελ. 281-2.
[13]Βλ.Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων, Τα σωζόμενα εκκλησιαστικά συγγράμματα,τόμ. Β΄, Αθήνησι 1864, σελ. 398-490.Χ. Παπαδόπουλου, Ιστορία της Εκκλησίας της Ελλάδος,  Αθήνα 1920, σελ. 223-272. Γ., Μεταλληνού, πρωτοπρεσβυτέρου, Παράδοση και αλλοτρίωση, τομές στην πνευματική πορεία του νεώτερου ελληνισμού κατά τη Μεταβυζαντινή περίοδο,  Αθήνα 1994, σελ. 325-402.
[14] Ο Θεόφιλος Καΐρης (1784-1853) υπήρξε λόγιος, ιερωμένος, θεολόγος και φιλόσοφος από την Άνδρο. Έζησε σε όλη τους την κλίμακα τα επαναστατικά γεγονότα. Μυημένος έγκαιρα στη Φιλική Εταιρεία, έλαβε μέρος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, τραυματίσθηκε και ταλαιπωρήθηκε από κακουχίες, εξελέγη επανειλημμένα ‘παραστάτης’ της Άνδρου στις Εθνικές Συνελεύσεις και εργάσθηκε για τη σύνταξη και εφαρμογή τού Συντάγματος. Μετά από εξαιρετικές σπουδές στη Δυτική Ευρώπη δίδασκε ανώτερα Μαθηματικά (Αναλυτική Γεωμετρία, Διαφορικό και Ολοκληρωτικό Λογισμό) και Θεωρητική Μηχανική. Δίδασκε ακόμη Αστρονομία, Μετεωρολογία, Γεωγραφία και Βιολογία.  Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν ο Καΐρης ίδρυσε μια πανθεϊστική-φυσιοκρατική θρησκεία την οποία ονόμαζε «θεοσέβεια», στην οποία θέλησε να προσηλυτίσει τους μαθητές του. Όπως έλεγε ο ίδιος, «την θρησκείαν αυτού ενεπνεύσθη άνωθεν και ότι νύκτα τινά είδεν επί του ουρανού χρυσοίςγράμμασιγεγραμμένας τας λέξεις ‘’θεόν σέβου’’». Χ. Παπαδόπουλου, Ιστορία, ό.π., σελ. 245.
[15]Στ. Θεοδοσίου  –  Μ. Δανέζης, Θεόφιλος Καΐρης. Ο εισηγητής του Θεοσεβισμού στην Ελλάδα,https://manosdanezis.gr/wp-content/uploads/2017/08/94ep.pdf
[16]Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία. Το έργο και η ιστορία της, Αθήνα 1997,  σελ.8.
[17]Βλ.Π.Τρεμπέλα, Θεοσοφία, Αθήνα 1998, σελ.5 και www.mystica.gr/biosEPBlav.htm.
[18]Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης ή Ψευδο-Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, υπήρξε ένας χριστιανός  συγγραφέας -μάλλον ήταν Σύριος μοναχός- ο οποίος συνέταξε τα χαρακτηριζόμενα ως Αρεοπαγιτικά συγγράμματα στα τέλη του 5ου  ή στις αρχές του 6ου  αιώνα μ.Χ. Τα συγγράμματα είναι ψευδεπίγραφα και ο συγγραφέας ο ίδιος αυτοαποκαλείται  ως «Διονύσιος Αρεοπαγίτης», όνομα το οποίο κατείχε ο μαθητής του Αποστόλου Παύλου και πρώτος επίσκοπος Αθηνών και δίδει ορισμένες σποραδικές πληροφορίες για τον βίο του, προκειμένου να ενισχύσει την εντύπωση ότι ανήκει στην περίοδο των Αποστόλων και ότι είναι ο Αρεοπαγίτης, για τον οποίο διατυπώνουν μνεία οι Πράξεις. Παρόλα αυτά τα συγγράμματα του όμως εκφράζουν την Ορθόδοξη Θεολογία καθώς κατόρθωσε να αναδειχθεί σε συστηματικό εισηγητή της διττής θεολογικής γνώσεως, δηλαδή της καταφατικής και της αποφατικής, οι οποίες αντιστοίχως αναφέρονται στις μεθεκτές Ενέργειες και στην αμέθεκτη Ουσία του Τριαδικού Θεού.Χρ. Α. Τερέζη, «Πρόλογος», στο Διονύσιος Αρεοπαγίτης: Περί Θείων Ὀνομάτων. Περί Μυστικῆς Θεολογίας, εκδ. Ζήτρος 2008, σελ. 9.Ο Μάξιμος ο Ομολογητής υπερασπίστηκε με σθένος ότι είναι γνήσια πονήματα του Διονυσίου, βλ., Σχόλια εἰςτάςἐπιστολάςτοῦἉγίου Διονυσίου τοῦἈρεοπαγίτου, PG 4, 29-431. Παράλληλα, τα χρησιμοποιεί ο Λεόντιος Βυζάντιος,Κατά ΝεστοριανῶνκαίΕὐτυχιανιστῶν, Α΄, PG 86, 1288C, 1304D. Βλ. D. Evans, “Leontius of Byzantium and Dionysius Areopagite”, Byzantine Studies 7 (1980) 1-34. Ένας άλλος Πατήρ, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης, χρησιμοποιεί στα έργα του ευρέως τις πραγματείες του Διονυσίου, δίδοντάς τους έτσι την αποδοχή τους στον χώρο της χριστιανικής Θεολογίας και της Εκκλησίας. Αναστασίου Σιναῒτη, Ὁδηγός, ΚΔ: Τοῦἁγίουἀποστολικοῦ διδασκάλου Διονυσίου τοῦἈρεοπαγίτουἐκτοῦ κεφαλαίου περί ἡνωμένηςκαί διακεκριμένης θεολογίας, PG 89, 305-312. Του ιδίου, Περί τῆςθεανδρικῆςἐνΧριστῷἐνεργείας Διονυσίου, PG 89, 312-329.Στο πλαίσιο λοιπόν της πορείας του Χριστιανισμού στην ιστορία, οι όποιες αμφισβητήσεις σχετικά με τη γνησιότητα των Αρεοπαγιτικών έργων λησμονήθηκαν τελείως και, όπως ήταν αναπόφευκτο, συνέχισαν αυτά να διαδίδονται σε Ανατολή και Δύση με ταχύ ρυθμό, αφού μέσω του περιεχομένου τους συνεδέετο η παλαιότερη αρχαία φιλοσοφία με τη νεότερη χριστιανική. Περισσότερα για το ζήτημα της γνησιότητας των κειμένων του αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτη βλ. Ε. Αρτέμη, Όροι διαμόρφωσης της Γνωσιολογίας στον βυζαντινό Γεώργιο Παχυμέρη στην Παράφρασή του στην πραγματεία Περί Μυστικῆς Θεολογίας του Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Μεταδιδακτορική έρευνα, Πάτρα – Αθήνα 2015,σελ.13-29.
[19] Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Περί Μυστικῆς Θεολογίας. ΠρόςΤιμόθεον, 1, PG 3, 997Α.
[20]Αναφέρει η Μπλαβάτσκυ στο έργο της «Μυστική Δοξασία», τ.Ι, σελ.273-274: «Είναι περιττό να αναφέρουµε ότι το σύστηµα αυτό δεν είναι φανταστικό δηµιούργηµα ενός ή αρκετών αποµονωµένωνατόµων, αλλά ότι είναι η αδιάσπαστη καταγραφή που καλύπτει χιλιάδες γενιές Ενορατικών οι οποίοι µε τις αντίστοιχες εµπειρίες τους έλεγξαν και επιβεβαίωσαν τις παραδόσεις – που πέρασαν προφορικά από την προηγούµενη φυλή στην επόµενη – των διδασκαλιών ανωτέρων και εξελιγµένων όντων τα οποία επέβλεπαν την παιδική ηλικία της Ανθρωπότητας…. Κανένα όραµα µυηµένου δεν γινόταν αποδεκτό, αν δεν ελεγχόταν και δεν επιβεβαιωνόταν από τα οράµατα – που πετυχαίνονταν µε τέτοιο τρόπο, ώστε να στέκονται σαν ανεξάρτητες µαρτυρίες – άλλων µυηµένων και από αιώνες εµπειρίας».
[21] Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία. Το έργο και η ιστορία της, Αθήνα 1997,  σελ.8.
[22]Π.Τρεμπέλα, Θεοσοφία, ο.π.,σελ.5,19.
[23] Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία. ο.π.,σελ.9.
[24] Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία.ο.π.,σελ.8.
[25] «Αν μιλάτε για τη Θεοσοφία,» αναφέρει η  Μπλαβάτσκυ, «λέω ότι υπήρχε αιώνια διαμέσου των ατελείωτων κύκλων του παρελθόντος, και θα εξακολουθεί να υπάρχει διαμέσου των ατέλειωτων κύκλων του Μέλλοντος, επειδή η Θεοσοφία είναι συνώνυμη της αιώνιας αλήθειας». Βλ. Ε.Μπλαβάτσκυ, Το κλειδί της θεοσοφίας,ο.π.,σελ.263.
[26]Μία ερμηνεία που δίνει η Μπλαβάτσκυ στον όρο θεοσοφία, είναι η εξής: «…η Θεϊκή γνώση, που μεταφέρει τον νου από τον κόσμο της μορφής στο άμορφο πνεύμα. Οι άνθρωποι πολλές φορές έχουν την ικανότητα, σε διαφορετικές εποχές και σε διαφορετικούς τόπους, να αντιλαμβάνονται πράγματα στον εσωτερικό ή αόρατο κόσμο… Η αναζήτηση της θείας φύσηςτου ανθρώπου, που τόσο συχνά και τόσο λανθασμένα, διατυπώνεται σαν μία ατομική ένωση με έναν προσωπικό Θεό, ήταν το αντικείμενο κάθε μυστικιστή…».Βλ. Η.P.Blavatsky, “WhatisTheosophy”. TheTheosophist, v.1, n.1 (October 1879).
[27]Α.Παπαδοµιχελάκη,   Μια Σύνοψη του έργου της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ «Η Μυστική ∆οξασία», ο.π.,σελ.3.
[29]Α.Παπαδοµιχελάκη,   Μια Σύνοψη του έργου της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, ο.π.,σελ.34.
[30]Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία.ο.π.,σελ.14: «ως εκπρόσωπος της Αδελφότητας των Μυστών, έζησε με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να ενεργοποιήσει τις απόκρυφες δυνάμεις της και να εκτελέσει την αποστολή που της ανατέθηκε από την Πνευματική Ιεραρχία, προς υλοποίηση του Σχεδίου της Εξέλιξης, από τους Μαχάτμα, δηλαδή την Ιεραρχία των Μυστών, για να παρουσιάσει τμήματα της απόκρυφης γνώσης στην ανθρωπότητα».
[31]Ε.Μπλαβάτσκυ, Το κλειδί της θεοσοφίας, ο.π.,σελ.53.Αντίστοιχες αντιλήψεις περί  της θρησκευτικής εταιρείας ως κανάλι από το οποίο διοχετεύεται προς τους πιστούς η θεϊκή διδασκαλία βρίσκουμε και στους  Μάρτυρες του Ιεχωβά οι οποίοι θεωρούν ότι η «Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρεία η Σκοπιά» αποτελεί τον αγωγό δια του οποίου ο Θεός δίδει την ορθή διδασκαλία και ορθή ερμηνεία των Γραφών στους ανθρώπους.Βλ.Μ.Χούλη, Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ερμηνεύουν εσφαλμένα την Αγία Γραφή και δημοσιεύουν αντιφατικές διδασκαλίες, https://www.imsyrou.gr/index.
[32] Α. Παπαδομιχελάκη, Θεοσοφία. ο.π., σελ.16
[33] Η κίνηση ισχυρίζεται πως η Μπλαβάτσκυ έλαβε εντολή για την ίδρυση της εταιρίας από τη “Μεγάλη Ιεραρχία” της “Μεγάλης Λευκής Αδελφότητας”, που αποτελείται από μυθικά υπερανθρώπινα όντα, βλ.C.W. Leadbeater, Οι διδάσκαλοι και η ατραπός, σελ. 67, και ότι στην Αδελφότητα αυτή άνηκε και η ίδια η ιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρίας.  Με αυτή τη βάση η κίνηση νομιμοποιείται να πρωτοστατήσει στη συνένωση όλων των θρησκειών, αφού όλες έχουν την ίδια βάση, τη “Μεγάλη Λευκή Αδελφότητα”, στην οποία κατά την αντίληψη της κίνησης ανήκουν όλοι οι ιδρυτές θρησκειών.
[34]Ε.Μπλαβάτσκυ, Το κλειδί της θεοσοφίας, ο.π.,σελ.10εξ.