ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ


Η θλιμμένη Παναγιά, η Παναγιά της ελπίδας, η Παναγιά της χαρμολύπης, η Παναγιά της Πατρίδας μας…

Στο γέρμα του καλοκαιριού στέκει η Μαυροφόρα, με βλέμμα αγέρωχο, εδώ στην άνω Ήπειρο, να θυμίζει τις παλαιές κυράδες της Δερόπολης, τις αδούλωτες Χιμαριώτισσες, τις λυγερόκορμες Βουρκιώτισσες των Αγίων Σαράντα, τις ξακουστές Κορυτσαίες του Μοράβα.

Κι έτσι όλοι οι Βορειοηπειρώτες έχοντας πότε ακούσια και πότε εκούσια τη σκέψη μας σ’ Εκείνη, λαμβάνουμε θάρρος από τις πρεσβείες Της. Εξάλλου δεν είναι λίγες οι δικές μας «Παναγίες», εδώ στην πολύπαθη γη των Δωριέων και του Πατροκοσμά.

Κάθε χωριό και εκκλησιά αφιερωμένη στην Αρχόντισσα των Ορθοδόξων, στη Μητέρα του Θεανθρώπου, της οποίας την Κοίμηση εορτάζουμε. Ναι, εορτάζουμε, διότι είμαστε πεποισμένοι πως με την Μετάστασή Της, έλαβε εξολοκλήρου τη Χάρη να στέκει παρούσα ανάμεσα σε όλους όσοι Την έχουμε ανάγκη και όχι μόνο…

Παναγιά «Η Κωσταρίτισσα» πλησίον των Αγίων Σαράντα, μέσα στο σπήλαιο όπου και πολλοί καταφεύγουν προς όφελος του σώματος και της ψυχής τους.

Παναγιά «Η Ραβενιώτισσα», στην ξακουστή Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Καλογοραντζή της Δερόπολης.

Παναγιά η λεγόμενη «Βαγγελίστρα της Βάνιστας» όπου και η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο χωριό Βάνιστα της Δερόπολης. Πολλές οι μαρτυρίες για εμφανίσεις Της στην πλατεία του εν λόγω χωριού και όχι μόνο.

Παναγιά «Η Λαμποβίτισσα» εντός του Λαμπόβου του Σταύρου. Παναγιά «Η Ζερβατινή», Παναγιά «Του Δρϋάνου» στην ομώνυμη Μονή των Ζερβατών.

Παναγιά «Η Αθαλιώτισσα» στα όρη της Χιμάρας…

Παναγιά στην Άνω Επισκοπή, Παναγιά στη Δερβιτσάνη!

Με περισσή χαρά η ιερή μας παράδοση συμβαδίζει με το βίωμα, συμπάσχει με το μαρτύριο και αναστένεταισε κάθε ευκαιρία για συνέχεια στον τόπο μας!

Είθε οι μέρες που διανύουμε να συνεισφέρουν στο μέγιστο στηνεδραίωση του ελληνισμού στον τόπο!

Γεώργιος Γκοτζιάς, Εκπαιδευτικός 

https://www.pemptousia.gr

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Η ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ

Η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου
Γράφει ο Νίκος Υφαντής

Το κατάπτυστο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (17-12-1913) καταδίκασε τον βορειοηπειρωτικό λαό να ζει κάτω από την Επικράτεια του νεοσύστατου αλβανικού κράτους. Τα βάσανα και τα δεινά των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου δεν έχουν τελειωμό μέχρι σήμερα.

Η απόσπαση του βορειοηπειρωτικού αυτού τμήματος από τον ελληνικό κορμό δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ήταν το αποτέλεσμα της πολιτικής των Μεγάλων Δυνάμεων, κυρίως της Αυστρίας και Ιταλίας, οι οποίες είχαν κατακτητικές βλέψεις στα ηπειρωτικά παράλια.
Ακόμη και σήμερα οι Ιταλοί θεωρούν την Αδριατική ιταλική θάλασσα και οι διεισδύσεις τους στον αλβανικό χώρο, μέχρι τους Αγίους Σαράντα, φανερώνουν τους απώτερους στόχους της ιταλικής διπλωματίας.
Με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας το μαρτυρικό αυτό ηπειρωτικό κομμάτι (Άγιοι Σαράντα – Χιμάρα – Αργυρόκαστρο – Κοριτσά), παραδόθηκε στην Αλβανία και οι άμοιροι γηγενείς Έλληνες κάτοικοί του κατάντησαν αθύρματα στα χέρια σοβινιστικών αλβανικών κύκλων και εκλιπαρούν από το σχεδόν αδιάφορο ελληνικό κράτος προστασία και βοήθεια.
Ο σφαγιασμός των δικαίων του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού, μετά την άδικη υπαγωγή στο αλβανικό κράτος, ξεχείλισε το ποτήρι και οι κάτοικοι των περιοχών αυτών πήραν τα όπλα να υπερασπιστούν την ελευθερία τους.
Ο Βορειοηπειρώτης Γεώργιος Χρηστάκη Ζωγράφος, κάτω από το Αργυρόκαστρο, στο Δρίνο ποταμό, ύψωσε τη σημαία της Αυτονόμου Ηπείρου. Ήταν η γαλανόλευκη με τον δικέφαλο αετό, σύμβολο του αγώνα.
Έγραψε, με την έναρξη του αγώνα, ο ιστορικός του αυτονομιακού αγώνα Κων/νος Σκενδέρης: «Οποία προθυμία, οποία εθελουσία προς υπεράσπισιν των ιερών και των οσίων. Οποίος ενθουσιασμός κατείχεν άπαντας ετοιμαζομένους να προσφέρωσιν εις τον βωμόν της πατρίδος το αίμα τους».
Τον Γεώργιο Χρ. Ζωγράφο περιέβαλλαν και οι Μητροπολίτες: Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος Παπαχρήστου και Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων Βλάχος και Κριτσάς Γερμανός. Στο κάλεσμα της προσωρινής κυβέρνησης προσήλθε πρόθυμα ο αντισυνταγματάρχης του Ελληνικού Στρατού Δημήτριος Δούλης, ο οποίος ανέλαβε το υπουργείο Στρατιωτικών και οδήγησε σε επιτυχία τον αγώνα.

Ο Πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης απηύθυνε προς τους κατοίκους των περιφερειών της Αυτονομίας το εξής διάγγελμα:
«Ηπειρώται,
Ο χάριν της σωτηρίας και της τιμής αγών ήρχισεν. Η Βόρειος Ήπειρος ανεκηρύχθη Αυτόνομος, η δε υψωθείσα Σημαία της Αυτονομίας, μόνον χάρις εις την φιλοπατρίαν, τον ηρωισμόν και τας θυσίας των τέκνων της Ηπείρου θα κατορθώσει να δοξασθή και περιφρουρήσει το πάτριον έδαφος από παντός επιδρομέως…».

Εθελοντές προσέτρεξαν από την Ελλάδα και πύκνωσαν τις τάξεις των ιερολοχιτών. Μαθητές των σχολείων των Ιωαννίνων ήλθαν στο Αργυρόκαστρο να πολεμήσουν με αρχηγό τον Καθηγητή της Γυμναστικής Παπαδάκη, ο οποίος προσφώνησε τον Γεώργιο Ζωγράφο με τα εξής συγκινητικά λόγια:
«Εξοχώτατε,
Εγκαταλείψαντες τα σχολικά βάθρα επί τω ακούσματι της υμετέρας εκκλήσεως, Ηπειρώται ημείς, σπεύδομεν εις την φωνήν της σφαγιαζομένης Ηπείρου, αποφασισμένης όπως συνεχίζουσα τους Σουλιωτικούς άθλους, ταφή υπό τα ερείπιά της πριν παραδοθή εις τους σφαγιαστάς. Το δίκαιον και η ιερότης του αγώνος μετά της εμπράκτου διατρανώσεως του συνασπισμού και της αλληλεγγύης των απανταχού Ηπειρωτών, δέον να εμπεδώσωσιν την πεποίθησιν περί της ευοδώσεως του ευγενεστάτου των αγώνων. Ζητώ η ενιαία Ήπειρος Ελευθέρα».

Και ο Πρόεδρος Γ. Ζωγράφος καταφανώς συγκινημένος απάντησε: «Χαιρετώ τους ακμαίους βλαστούς του ισχυρού Ηπειρωτικού κορμού, εν τη σφριγώση αυτών νεότητι διαβλέπων το σύμβολον και τον οιωνόν των ημετέρων αγώνων».

Τα αυτονομιακά στρατεύματα, οι Ιερολοχίτες, οδηγούμενοι από τον υπουργό των Στρατιωτικών Δημήτριο Δούλη, κατετρόπωσαν τους Αλβανούς. Ο αγώνας στέφτηκε από πλήρη επιτυχία. Οι Αλβανοί αναγκάστηκαν να ζητήσουν ανακωχή. Το παράδειγμα των μαχητών του βορειοηπειρωτικού αγώνα, ο ηρωισμός τους, η αυτοθυσία τους, το ακατάβλητο φρόνημά τους, τα επικά τους κατορθώματα, φανερώνουν την απόφαση και τη θέλησή τους να μείνουν ελεύθεροι και να αγωνιστούν για τον μαρτυρικό τους τόπο.
Οι Προστάτιδες Δυνάμεις της Αλβανίας συνεννοήθηκαν και στις 17 Μαΐου 1914 υπογράφτηκε το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, με το οποίο οριζόταν ειδική και ευρεία διοικητική οργάνωση της Βορείου Ηπείρου.
Δυστυχώς, όμως, και με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν πραγματοποιήθηκαν οι πόθοι των βορειοηπειρωτών, αλλά αναγνωρίστηκε πανηγυρικά η ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου, παραχωρήθηκε πλήρης αυτονομία και ανετράπη το επαίσχυντο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας.
Ο Βορειοηπειρωτικός ελληνισμός και σήμερα ζητάει επίμονα να ισχύει το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που βγήκε από το σκοτάδι μισού αιώνα ανείπωτου πόνου και απερίγραπτων βασανισμών.


proinoslogos,17 Φεβρουαρίου 2017.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Η ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΓΡΑΠΤΟΣ

Η Βόρειος Ήπειρος είναι Ελληνική και θα παραμείνει Ελληνική και δεν είναι νότιος Αλβανία. Γιατί η Ελληνικότητα της Βορείου Ηπείρου δεν αμφισβητείται. 

Η Βόρειος Ήπειρος στέκεται φρουρός της Ρωμιοσύνης στα βόρεια σύνορα, είναι η συνέχεια του Ηπειρωτικού χώρου με παρόμοιες γεωμορφολογικές και ανθρωπογεωγραφικές συνθήκες. Το Ηπειρωτικό αυτό τμήμα δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητο και αποκομμένο από τον Ηπειρωτικό κορμό. Ο Ηπειρωτικός χώρος είναι ενιαίος και αδιάσπαστος, με ενιαία εθνολογική σύνθεση. Μάρτυρες αδιάψευστοι τα αρχαία ελληνικά μνημεία, οι ορθόδοξες ελληνικές εκκλησίες που υπάρχουν εκεί χιλιετίες ολόκληρες μαζί με τους αυτόχθονες ελληνικούς πληθυσμούς τους οποίους πασχίζει να αφανίσει η αλβανική κυβέρνηση με πρόσχημα τα «αναπτυξιακά» σχέδια της. 

Ο Γεώργιος Παπανδρέου ο πρεσβύτερος, σε συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων στις 12 Ιουνίου 1960, είχε κάνει την εξής τοποθέτηση, η οποία παραμένει για εμάς σταθερή αξία: «Εκείνο το οποίο οφείλουν όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις να γνωρίζουν, είναι ότι το θέμα της Βορείου Ηπείρου υφίσταται. Και εκείνον το οποίον απαγορεύεται εις τον αιώνα, είναι δι΄ οιονδήποτε λόγο η απάρνηση του ιερού αιτήματος… Καθ΄ όσον αφορά την Βόρειο Ήπειρο η διεκδίκηση είναι ιερά και απαράγραπτος». 

Το εθνικό ζήτημα της Βορείου Ηπείρου παραμένει ανοικτό από το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας το οποίο υπέγραψαν στις 17 Μαΐου 1914 οι Μεγάλες Δυνάμεις και η Αλβανία, αναγνωρίζοντας της καθεστώς Αυτονομίας, αλλά και ενώπιον των Υπουργών Εξωτερικών των Τεσσάρων Νικητριών Δυνάμεων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πολύ σύντομα ο Αλβανός Πρωθυπουργός, όποιος και αν είναι αυτός, θα αναγκαστεί να το συζητήσει με την Ελλάδα. 
(απόσπασμα)

Εθνικός Σύλλογος Βόρειος Ήπειρος 1914
29-11-2016

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΦΛΕΓΟΝ ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΟΝ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ

Βεβαίως, τό Βορειοηπειρωτικόν, ἕως καί πρίν μίαν περίπου εἰκοσαετίαν, εὑρίσκετο εἰς τό ζενίθ τῆς ἐπικαιρότητος καί τοῦ ἐνδιαφέροντος. Τότε δηλαδή, πού ἐζοῦσε ὁ ἀείμνηστος καί ἀνεπανάληπτος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης, ὁ ἀτρόμητος Σεβαστιανός. Ὁ ἄνδρας αὐτός, ὁ ὁποῖος ὤργωνε ὁλόκληρον τήν Ἑλλάδα καί διετράνωνε τά δίκαια τοῦ σκλαβωμένου ποιμνίου του. Ὁ ἡγέτης αὐτός, πού ἔφθασε ἕως τήν Εὐρώπη καί ὡμίλησε καί εἰς αὐτό ἀκόμη τό Κονγκρέσσο τῶν ΗΠΑ, διά νά γνωρίσῃ ὁ ἐλεύθερος κόσμος τό δρᾶμα τῆς Βορείου Ἠπείρου καί τῶν Ἑλλήνων Βορειοηπειρωτῶν, ἀλλά καί διά νά ἀφυπνισθοῦν οἱ ὑπνώττουσες συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Ἐποχές ὄντως ἡρωϊκές δι᾽ ὅσους εἶχαν τήν εὐλογίαν νά ζήσουν καί νά παρακολουθήσουν τόν Ποιμένα «Πάσης Βορείου Ἠπείρου».
Ἀπό τότε, ὅμως, «κύλισε πολύ νερό στό ποτάμι», ὅπως λέγει καί ὁ λαός μας. Καί ναί μέν ὑπάρχει ἀκόμη ἡ «Σ.Φ.Ε.Β.Α.» (Συντονιστική Φοιτητική Ἕνωσις Βοειοηπειρωτικοῦ Ἀγῶνος), πού συνεχίζει νά συντηρῇ, ὅσον τό δυνατόν, τό θέμα ἀνοικτόν. Ὑπάρχει καί ὁ Μητροπολίτης Ἀνδρέας, ὁ διάδοχος τοῦ Σεβαστιανοῦ, ὁ ὁποῖος, κατά καιρούς, ἐκδίδει Δελτία Τύπου σχετικῶς μέ τό ὅλον θέμα. Ὅμως, τό Βορειοηπειρωτικόν φαίνεται, εἰς τό σύνολον τῶν Ἑλλήνων, νά ἔχῃ περάσει εἰς «δευτέραν μοῖραν» εἰς σχέσιν μέ ἄλλα καυτά θέματα τῆς κοινωνίας καί τοῦ ἔθνους καί, ἐπισήμως τοὐλάχιστον, οὐδεμία ἀναφορά γίνεται ἐπ᾽ αὐτοῦ.
Καθίσταται λοιπόν ἀνάγκη, καί μάλιστα ἄμεσος, νά προσεγγίσωμε τό θέμα, μᾶλλον τήν ἀνοικτήν αὐτήν πληγήν, καί νά μελετήσωμε τούς λόγους καί τάς αἰτίας πού τό ἀφῄρεσαν ἀπό τό προσκήνιον καί προσπαθοῦν νά τό περάσουν εἰς τά ''ἀζήτητα''. Τί ἆρά γε πταίει καί ἔπαυσαν οἱ συνειδήσεις νά ἐγείρωνται δι᾽ αὐτά τά ὁποῖα ἕως καί τήν περασμένην γενεάν τῶν Ἑλλήνων ἀποτελοῦσαν «ἀνοικτά θέματα» καί κριτήρια ἐθνικῆς συνειδήσεως; Οἱ λόγοι εἶναι πολλοί καί θά πρέπῃ νά ὁμολογήσωμε, ὅτι λίγο ἕως πολύ βαρύνουν τάς συνειδήσεις ὅλων μας.
Πρίν ἐπικεντρώσωμε τήν προσοχήν μας εἰς τούς βασικούς λόγους καί τάς αἰτίας πού τό Βορειοηπειρωτικόν ἔχει περάσει σήμερον εἰς τό περιθώριον, ἀπαραίτητος καθίσταται μία σύντομος ἱστορική ἀναδρομή εἰς τό θέμα καθώς καί παράθεσις τῆςτρεχούσης ἐπ᾽ αὐτοῦ ἐπικαιρότητος, διά τήν πληρεστέραν καί οὐσιαστικωτέραν προσέγγισίν του.

Εἰς δημοσιευθέν ἄρθρο τοῦ Ἀποστόλου Κόντη μέ τίτλο «Τό Βορειοηπειρωτικό», ἀναφέρονται τά ἑξῆς:
«Όπως είναι γνωστό η Βόρειος Ήπειρος είναι τμήμα της ενιαίας και αδιαιρέτου ΗΠΕΙΡΟΥ που περιήλθε δυστυχώς με το απάνθρωπο και εγκληματικό πρωτόκολλο της Φλωρεντίας της 17/12/1913 στο νεοσύστατο κράτος της Αλβανίας. Εν τω μεταξύ είχε προηγηθεί η υπογραφή του πρωτοκόλλου των τότε Μεγάλων δυνάμεων στο Λονδίνο στις 28/7/1913 «περί Ανεξαρτησίας και Οργανώσεως της ΑΛΒΑΝΙΑΣ» η οποία είχε αναγνωριστεί ως ΚΡΑΤΟΣ προηγουμένως δια της εν ΛΟΝΔΙΝΩ Συνθήκης της 17-20/
03/1913».
Ο Βορειοηπειρωτικός όμως Λαός δεν δέχτηκε την αποφασισθείσα εκκένωση του Ελληνικού Στρατού από την Βόρειο Ήπειρο που την κατείχε τότε, και προπαντός, τον σφραγισμό των ελευθεριών του και την απόσχισή του από τη Μητέρα Ελλάδα. Έτσι την 17/02/1914 εκήρυξε επισήμως την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου με Πρόεδρο τον Γεώργιο Χρ. ΖΩΓΡΑΦΟ.
Στις 15/02/1914 ο Ζωγράφος σε διάγγελμά του στον Βορειοηπειρωτικό Λαό είπε μεταξύ άλλων: «Το πάτριον ημών έδαφος κείται σήμερον ΛΕΙΑ, δυνάμει αδίκου και ακύρου βουλήσεως πάντων των ισχυρών της γης, αλλά ακλόνητο έμεινε το ημέτερο δίκαιο, το δίκαιον του Ηπειρωτικού Λαού να ρυθμίσει τα της δικής του τύχης, διοργανούμενον πολιτικώς και ενόπλως φρουρήσει την ανεξαρτησία αυτού». Και προσέθεσεν ότι : «Κηρύσσει η Βόρειος Ήπειρος την Ανεξαρτησία της και προσκαλεί τους πολίτες της όπως υποβαλλόμενοι εις πάσα θυσία προασπίσωσι την ακεραιότητα του εδάφους και τας ελευθερίας της κατά πάσης προσβολής».
Αποτέλεσμα του ηρωϊκού ενόπλου αγώνα των Βορειοηπειρωτών ήταν η ραγδαία προέλαση του βορειοηπειρωτικού Στρατού καθ’ όλο το μέτωπο ΚΟΡΥΤΣΑΣ - ΔΕΛΒΙΝΟΥ και σε σύντομο χρονικό διάστημα κατέλαβαν το ΒΕΡΑΤΙ, την ΠΡΕΜΕΤΗ, ολόκληρο τον Καζά ΚΟΛΩΝΙΑΣ και σε μία από τις ενδοξότερες αποφασιστικές μάχες της προέλασης του Βορειοηπειρωτικού Στρατού, κατέλαβε και το ΔΕΛΒΙΝΟ.
Τότε οι Μεγάλες Δυνάμεις βλέποντας την κατάρρευση του Αλβανικού Στρατού που τα υπολείμματά του είχαν ήδη απωθηθεί βορείως της Γραμμής Αχρίδας - ΑΥΛΩΝΟΣ, ζήτησαν ανακωχή και πρωτοστάτησαν στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της ΚΕΡΚΥΡΑΣ στις 17-5-1915 που έδινε στον Βορειοηπειρωτικό Λαό ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΚΟ καθεστώς, με ευρείες ελευθερίες, ευρεία αυτοδιοίκηση, ελεύθερη εκπαίδευση, θρησκευτική ελευθερία και δικά της Διοικητικά και Αστυνομικά όργανα κ.α.

Δυστυχώς, σχεδόν όλες οι Αλβανικές Κυβερνήσεις και ειδικότερα το μετέπειτα κομμουνιστικό καθεστώς δεν σεβάστηκαν το πνεύμα και το γράμμα του Πρωτοκόλλου της ΚΕΡΚΥΡΑΣ, με αποτέλεσμα ο Ελληνικός Βορειοηπειρωτικός Λαός, όπως και τα εδάφη του, συνεχώς να συρρικνώνονται, εξ αιτίας των παντοιοτρόπων καταπιεστικών μέτρων και της αυθαιρεσίας των Αλβανικών Αρχών. Έτσι με παράνομες και αντισυνταγματικές πράξεις αποχαρακτηρίζονται συνεχώς Ελληνικές περιοχές οι οποίες βρίσκονται σήμερα εκτός των Ελληνικών Μειονοτικών Ζωνών, κατάσχονται ή απαλλοτριώνονται ελληνικές περιουσίες με νομικά τερτίπια κ.α.

ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΝΕΣ