ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2014

ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΟΥΤΣΟΜΠΟΛΙΑ

Ήταν κάποτε μία κυρία η οποία προσήλθε με μετάνοια να εξομολογηθεί σε κάποιον ιερέα. Ο ιερέας την καλοδέχτηκε, έβαλε το πετραχήλι του και την παρότρυνε να αρχίσει να του λέγει τα λάθη της. Η γυναίκα κόμπιαζε.

Μετά από λίγη ώρα και μετά από τα πειστικά λόγια του ιερέως ότι δεν χρειάζεται να ντρέπεται ή να φοβάται να ομολογήσει τα λάθη της, η γυναίκα άρχισε να του διηγείται τα λόγια, τις κατακρίσεις και τα κουτσομπολιά που σε όλη της την ζωή έλεγε για ανθρώπους που είτε τους γνώριζε είτε δεν τους είχε συναντήσει ποτέ.

Ο ιερέας την άκουσε υπομονετικά. Όταν τελείωσε ο ιερέας σηκώθηκε όρθιος. Της διάβασε την συγχωρητική ευχή. Η γυναίκα νόμιζε τελείωσαν και πήγε να φύγει.

Ο ιερέας όμως την είπε: «Μην βιάζεσαι, θέλω να πας στο σπίτι σου, να πάρεις το μαξιλάρι σου και να ανέβεις στην στέγη. Εκεί, να πάρεις ένα μαχαίρι και να ανοίξεις στα δυο το μαξιλάρι. Θέλω να το κάνεις αυτό και να παρατηρήσεις τι θα γίνει. Έλα αύριο να μου πεις τι έγινε.

Η γυναίκα πήγε και έκανε ότι της είπε ο ιερέας.  Την επαύριον η γυναίκα ξαναπήγε στον ιερέα.
«Έκανα ότι μου είπατε», είπε η γυναίκα. Ο ιερέας λοιπόν την ρώτησε: «Τι παρατήρησες καθώς έσκιζες το μαξιλάρι»;

Η γυναίκα χωρίς δισταγμό είπε: «Με το που άρχισα να σκίζω το μαξιλάρι άρχισαν να βγαίνουν τα πούπουλα που υπήρχαν μέσα του και να γεμίζουν τον τόπο…κάποια τα έπαιρνε ο αέρας και τα πήγαινε πολύ μακριά».

Ο ιερέας μετά την σύντομη αυτή περιγραφή της είπε: «Τώρα λοιπόν, θέλω να πας σπίτι σου και να μαζέψεις όλα εκείνα τα πούπουλα που υπήρχαν μέσα στο μαξιλάρι σου»!
 
Η γυναίκα τα έχασε. «Μα, τι λέτε πάτερ, πώς να τα μαζέψω όλα εκείνα τα πούπουλα; Ένας Θεός ξέρει που έχουνε πάει τώρα με τον αέρα. Αυτό που λέτε είναι αδύνατο να το κάνω». Ο ιερέας την κοίταξε στα μάτια γεμάτος ηρεμία και τις είπε: «Να λοιπόν τι είναι το κουτσομπολιό»!!!

Η γυναίκα σάστισε. Κατάλαβε ότι αν και μετάνιωσε γι’ αυτά που είπε, τα λόγια της ακόμα και τώρα πληγώνουν ανθρώπους και γίνονται αιτία σκανδαλισμού κι άλλων. 

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

ΕΝΑΣ ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ ΑΛΑΤΙ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρέμπορος που είχε έναν γάιδαρο να τον βοηθάει για να μεταφέρει τα εμπορεύματά του. Μια μέρα λοιπόν ο έμπορός μας βρήκε φτηνό αλάτι και τ΄ αγόρασε σε τιμή ευκαιρίας, γι΄ αυτό και αγόρασε μπόλικο.

-Θα το μοσχοπουλήσω, γαϊδαράκο μου, και τότε θ΄ ανοίξουν οι δουλειές μας.

-Εμένα δε με σκέφτεται, μουρμούρισε ο γάιδαρος, που μ΄ έχει φορτώσει σαν γαϊδούρι!

Έτσι πως ήταν παραφορτωμένο το ζώο, γλιστρά χωρίς να το θέλει, στο ποτάμι που περνούσαν στο δρόμο τους και τότε λιώνει το αλάτι μέσα στο νερό κι ο γαϊδαράκος μας μια χαρά ελάφρυνε και σηκώθηκε και περπατούσε εύκολα.Ο έμπορος όμως, στεναχωρημένος για την ατυχία του, επέστρεψε στην πόλη κι αγόρασε κι άλλα σακιά αλάτι και φόρτωσε τον γάιδαρο περισσότερο από προηγουμένως.

-Άντε, γαϊδαράκο μου, κουράγιο και θα τα καταφέρουμε τώρα.

Αλλά ο γάιδαρος ο πονηρός, όταν περνούσαν το ποτάμι, πάλι γλίστρησε, επίτηδες τώρα, στο νερό και φυσικά ελάφρυνε το βάρος του, αφού έλιωσε πάλι το αλάτι στο νερό.

-Όχι θα κάτσω να σκάσω, σιγομουρμούρισε γκαρίζοντας με ικανοποίηση.

Ο έμπορος όμως βαστώντας το κεφάλι του μ΄ απελπισία, αποφάσισε να μη ξαναγοράσει αλάτι αλλά πηγαίνοντας στην πόλη, αγόρασε σφουγγάρια και φόρτωσε το ζώο.

-Ε, αυτή τη φορά δε θα γλιστρήσει το καημένο το  γαϊδούρι μου από το βάρος, σκέφτηκε.

Έλα όμως που ο πονηρός ο γάιδαρος ξανάπεσε στο νερό για να ελαφρύνει… Όμως αυτή τη φορά γελάστηκε πανηγυρικά! Τα σφουγγάρια μόλις βράχηκαν, γίναν διπλάσια σε βάρος κι ο γαϊδαράκος μας  αγκομαχούσε  σ΄ όλο το δρόμο.

Έτσι είναι: πολλές φορές οι πονηροί σ΄ αυτό που βρήκαν την ευτυχία, κοροϊδεύοντας τους άλλους, σ΄ αυτό έρχεται ώρα που δυστυχούν.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΚΑΝΔΥΛΑΚΙ

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΜΑ ΤΩΡΑ μας δουλεύεις; Θα είναι ο Αντίχριστος πιστός και θα πηγαίνει και στην Εκκλησία;
-Βεβαίως! Αφού είδε και αποείδε ότι με άμεσους διωγμούς  τόσους αιώνες κατάφερε μια τρύπα στο νερό, τώρα προσπαθεί με πονηριά και υπουλότητα να βάλει τους χριστιανούς στο σακί του μέσα από την αλλοίωση της πίστης μας.
Ο Αντίχριστος δεν θα κλείσει τις Εκκλησιές, ούτε και θα τις κάψει κατά πως έκανε παλιά, αλλά θα τις γεμίσει κιόλας από χριστιανούς που θα βαπτίζονται θα εξομολογούνται ,θα κοινωνούν, θα κάνουν ευλαβή έργα, μα στην ουσία δεν θα ξέρουν σε ποιον Θεόν πιστεύουν.

Εάν εστιάσουμε στη ετυμολογία της λεξης -Αντίχριστος-  «αντι» δεν σημαίνει μόνο «αυτός που εναντιώνεται» αλλά και «αυτός που βρίσκεται στη θέση άλλου», δηλαδή ο άνομος που θα έρθει θα παραπλανήσει τον κόσμο προσποιούμενος τον Χριστό και προσπαθώντας να τον μιμηθεί σε όλα.
Γι’ αυτό βλέπουμε σήμερα κάποιοι να προσπαθούν να εκλογικεύσουν  την Αγία μας πίστη, να αγωνίζονται να κάνουν την Ορθοδοξία «επιστημονική» και «ευρωπαϊκή»  και όχι την λιβανισμένη και «βλάχικη» που είχαμε έως τώρα. Ακόμη και Του Χριστού θέλουνε  να του δώσουμε πτυχίο να μην είναι  «αγράμματος» και «ξυπόλητος» αλλά και τους Πατέρες της Εκκλησίας μας τους θέλουνε επιστήμονας και προφέσσορες και όχι φανατικούς λιπόσαρκους ασκητάδες σαν τους αγράμματους ντερβίσηδες…
Στα χρόνια λοιπόν του Αντιχρίστου,  ο οποίος θα είναι πραγματικό πρόσωπο και όχι απλά μία κατάσταση, όπως  αναφέρει άλλωστε και η Αγ. Γραφή (Β’ Θεσσ. Β’ 3,4) αλλά και πολλοί παλαιοί και σύγχρονοι Άγιοι Πατέρες.
Τότε λοιπόν οι Χριστιανοί θα χωριστούν σε δύο κατηγορίες, σε εκείνους που θα πιστεύουν με την καρδιά και σε εκείνους που θα πιστεύουν με το μυαλό. Γι’ αυτό και όσοι Χριστιανοί ακολουθήσουν τον Αντίχριστο δεν θα νοιώθουν καμία αμφιβολία και αβεβαιότητα αλλά θα νομίζουν ότι κάμουνε και το χρέος τους κιόλας κινούμενοι στα γνωστά ήσυχα νερά τους.

Αναφέρει για το θέμα αυτό ο Άγιος Γαβριήλ ο νέος από την Γεωργία:
«Για τους πιστούς χριστιανούς η μεγαλύτερη θλίψη θα είναι ότι αυτοί θα φεύγουν στο δάσος, αλλά οι κοντινοί τους άνθρωποι θα δέχονται το χάραγμα του Αντιχρίστου. Στους εσχάτους καιρούς οι οπαδοί του Αντιχρίστου θα πηγαίνουν στην Εκκλησία, θα βαπτίζονται, θα κηρύττουν για τις ευαγγελικές εντολές. Όμως μην τους πιστεύετε. Αυτοί δεν θα έχουν τα καλά έργα. Μόνο με τα καλά έργα μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει τον αληθινό Χριστιανό».

Αλλά και τα Θεολογικά κηρύγματά  πλέον καταντήσανε συναισθηματικές αγαπολογίες με κοινωνικές και ψυχολογικές αναφορές και ζήτημα πλέον είναι να ακούσουμε σήμερα να μιλάνε για Παράδεισο ,Κόλαση, Δευτέρα Παρουσία και Κρίση.
Ας αναβαπτιστούμε λοιπόν στην αγία Ορθοδοξία μας που μυρίζει Αγιορείτικο μοσχολίβανο και όχι λεβαντίνικη κολόνια. Στην πίστη μας που μας έμαθαν οι αγράμματοι μεν πατεράδες και παππούδες μας,  μα μοσχομυρισμένοι από την ευωδία Του Παναγίου Πνεύματος. 

Ιερεύς π.Διονύσιος Ταμπάκης

Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: «ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»


Γέρων Γαβριήλ: Χρειάζεται μετάνοια για να βοηθήσει ο Θεός την Ελλάδα!

Ρώτησαν τον Γέροντα στη Θεσσαλονίκη, όταν βγήκε αναγκαστικά για λίγο για λόγους υγείας! Αλλοιωμένη, φωτεινή, μορφή, με πρόσωπο που φέγγει πνευματικά, και λόγους γεμάτους γλυκύτητα και πραότητα, αλλά και σθένος, ξαπλωμένος στην κλίνη της δοκιμασίας και αναβάσεως, δεν σταματά επί ώρες κάθε απόγευμα να μοιράζει την ευλογία και τις άμεσες και καίριες συμβουλές για κάθε πρόβλημα, όπως τον φωτίζει ο Θεός, γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα που δεν έχει τη λύση του!
Εκεί είχαν την ευκαιρία να πάρουν την ευχή του και να τον ρωτήσουν για την Ελλάδα:
-Τι θα γίνει Γέροντα με την Ελλάδα;
-Χρειάζεται μετάνοια για να βοηθήσει ο Θεός την Ελλάδα!
-Θα πάμε καλύτερα ή....
-Αν δεν υπάρξει μετάνοια; Ο Θεός θέλει να βοηθήσει, αλλά θέλει μετάνοια... Πηγαίνουμε, λέμε... αλλά μετάνοια χρειάζεται... Αν δεν μετανοήσουμε πώς θα γίνει; Λογικό δεν είναι;



Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

ΠΩΣ ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΑΘΗΜΑ

– Γέμισε ποντικούς το σπίτι! Αλωνίζουν στην κουζίνα τα βράδια…  Άσε που τους ακούω να ροκανίζουν τα σανίδια της οροφής, χρατς, χρουτς, με τρελαίνουν όλη νύχτα…
Ο κυρ Θόδωρος άκουγε την τρομαγμένη γυναίκα του μην ξέροντας τι να κάνει, μιας και οι ποντικοί του σπιτιού του ήταν τόσο πονηροί, που σε καμιά ποντικοπαγίδα, απ΄ αυτές που είχε στήσει, δεν πιανόντουσαν.
– Έννοια σου, χαμογέλασε πονηρά, βρήκα τον μάστορά τους!
Και ο κυρ Θόδωρος,  στ’ αλήθεια, είχε βρει τον κατάλληλο «κυνηγό- εξολοθρευτή»: έναν καλοθρεμμένο γάτο!
Πράγματι, με το που μπήκε μέσα στο σπίτι, τους τρέλανε τους ποντικούς στο κυνήγι! Οι περισσότεροι ποντικοί έγιναν λαχταριστός μεζές του ψιψινόγατου.
– Δεν πάει άλλο αδέλφια, είπε στο συμβούλιο των ποντικών ο πρόεδρος Ποντικίδης. Όποιος μυρίζεται πρώτος τον γάτο, θα κουνάει τρεις φορές την ουρά του. Κι όποιος τον  βλέπει, θα κάνει κι αυτός το ίδιο κι όλοι αμέσως θα χωνόμαστε στις φωλιές μας.
Και βέβαια, έπιασε το κόλπο του προέδρου Ποντικίδη.  Μόλις δινόταν το σύνθημα… της ουράς, όλοι οι ποντικοί εξαφανίζονταν στις φωλιές τους. Κι ο γάτος μας για αρκετές μέρες, έχασε τους «μεζέδες» του κι άρχισε να πεινάει.
– Κάτι πρέπει να σκεφτώ, δεν μπορεί, θα τους τσακώσω στο τέλος…
Και το σχέδιο της σύλληψης των ποντικών  ξεκίνησε: Ο γάτος μας μπήκε σ΄ ένα σακούλι – με χίλιους κόπους βέβαια – και  κρεμάστηκε από μια πόρτα  με το κεφάλι κάτω, κάνοντας τον ψόφιο. Ένας ποντικός όμως που τον είδε, καθώς έβγαλε το κεφάλι του από την τρυποφωλιά του, του είπε περιγελαστικά:
– Άκου φίλε, και σακούλι να ήσουνα, εγώ ποτέ δε θα σε πλησίαζα!

Καημένε γάτο, δεν την ξαναπατάνε οι ποντικοί! Γιατί είναι γνωστό πως, όποιος την πάθει μιά φορά, γίνεται δυο φορές πιο προσεκτικός στη συνέχεια! 

ΠΗΓΗ: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑ ΟΠΤΑΣΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΞΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ένας παντρεμένος άνθρωπος που είχε παιδιά και δούλους και άφθονο πλούτο, ήταν πολύ ελεήμων και φιλόξενος. Μία νύκτα, αφού εδείπνησε, κοιμήθηκε και το πρωί τον εβρήκαν ξαπλωμένο στη γη, ψυχρό, αναίσθητο, σαν να ήταν πεθαμένος. Οι συγγενείς του τον εσήκωσαν, τον έβαλαν στο στρώμα, κάνοντάς του διάφορες γιατρειές και ζεσταίνοντάς τον για να αναζήση, αλλά μάταια εκοπίαζαν. Μετά από πολλές ημέρες ήλθε στον εαυτό του και ερωτήθηκε από τους συγγενείς του να τους ειπεί τί έπαθε και πού βρισκόταν τόσες ημέρες νεκρός. Εκείνος δεν αποκρινόταν, μόνο έκλαιγε απαρηγόρητα και ακατάπαυστα και, μέχρι του θανάτου του, δεν είπε τίποτε σε κανέναν. Όταν πλησίαζε το τέλος, εκάλεσε τον μεγαλύτερο γιο του και του είπε τα εξής μπροστά σε όλους: 

«Αγαπητό μου παιδί, αυτή την τελευταία εντολή σου δίνω προστακτικά και σε διατάζω να την τηρής αυστηρά, όσο μπορείς. Να δίνεις ελεημοσύνη στους πτωχούς και να έχεις πολλή συμπάθεια στους ξένους και οδοιπόρους. Να τους περιποιείσαι στο σπίτι σου με πολλή αγάπη, να τους υπηρετής πρόθυμα και να τους δίνεις άφθονα, όσα χρειάζονται, καθώς είδες να κάνω και εγώ μέχρι τώρα. Διότι η φιλοξενία είναι η πιο ευπρόσδεκτη στον Θεό απ' όλες τις αρετές και όποιος την εκτελεί επιμελώς, για την αγάπη του Θεού, ευρίσκει πολύ μισθό στην ουράνια Βασιλεία Του. Και για να παρακινηθήτε όλοι οι συγγενείς μου σ' αυτή την φιλόθεη πράξη της καλωσύνης και συμπαθείας προς τους ξένους και πτωχούς, την τελευταία αυτή ημέρα μου θα σας διηγηθώ την φοβερή οπτασία που είδα, όταν με ευρήκατε ωσάν αποθαμμένον προ ετών, κάτω στο πάτωμα του σπιτιού μας. 

Γνωρίζετε ότι από την νεότητά μου είχα πολλή ευλάβεια στην Υπεραγία Θεοτόκο και κάθε ημέρα της εδιάβαζα εγκώμια και ευχές. Γι' αυτό μου τον πόθο και την αγάπη που είχα με όλη μου την ψυχή και την καρδιά, με αξίωσε ο Δεσπότης, με τις δικές της πρεσβείες, να απολαύσω πολλές δωρεές και χάριτες, μα προπαντός για τη συμπάθεια που είχα για τους πτωχούς και ξένους, καθώς εσείς το ξέρετε, υποδεχόμενος τον καθένα με αγάπη και παρέχοντας άφθονα, όλα τα χρειαζόμενα. 

Την νύκτα εκείνη που είδα την οπτασία, άκουσα φωνή που εφώναξε με το όνομά μου λέγοντας: «Σήκω από το κρεβάτι και ακολούθησέ με». «Όταν σηκώθηκα, μ' έπιασε βίαια εκείνος που με φώναξε από το χέρι και με ωδήγησε σ' ένα μεγάλο λιβάδι. Τότε αυτός έγινε άφαντος και εγώ μόνος μου, μη ξέροντας τι να κάνω, άκουσα πίσω μου ξαφνικά φοβερές φωνές και ταραχές. Γυρίζοντας πίσω βλέπω ένα άπειρο πλήθος δαιμόνων και ήρχοντο κατεπάνω μου να με αρπάξουν ως θηρία ανήμερα. Εγώ, καθώς τους είδα, όσο μπορούσα, έτρεχα με ασυγκράτητο φόβο έως ότου έφθασα σε ένα σπίτι και μπαίνοντας μέσα έκλεισα την πόρτα. Αλλά αυτοί την έσπασαν και μπήκαν μέσα να μ' αρπάσουν. Αλλά για να καταλάβεις καλλίτερα, άκουσε και αυτά. Είναι τώρα τρία χρόνια αφ' ότου επήρα ένα ξένο εδώ στο σπίτι μου, από το βράδυ της εορτής των Αγίων Πάντων για να τον φιλοξενήσω, κατά την συνήθειά μας. Φθάνοντας στο σπίτι, ευρήκα και άλλον ξένο, που είχε κρατήσει η μητέρα σου, κατά το πρόσταγμά μου που της είχα δώσει, να υποδέχεται και φιλοξενή τον καθένα ως άγγελο Κυρίου και σε λίγο έφερε άλλον έναν και ο αδελφός σου. Τότε εγώ εδοκίμασα μεγάλη χαρά που αξιώθηκα να υποδεχθώ και φιλοξενήσω στο σπίτι μου αυτούς τους τρεις ξένους κατά τον τύπο της Παναγίας Τριάδος. Τους εφίλευσα πλουσιοπάροχα, όσο μου ήταν δυνατόν, κατά την συνήθειά μου. 

Όταν λοιπόν, επανέρχομαι στην οπτασία, μπήκαν μέσα οι δαίμονες, άρχισα να φωνάζω στον Κύριο να μ' ελεήση με τις πρεσβείες της Παναχράντου Μητρός Του. Τότε βλέπω τρεις ωραίους άνδρες και μου λέγουν: «Μη φοβάσαι διότι εμείς ήλθαμε να σε βοηθήσουμε». Αφού έδιωξαν τους δαίμονες μ' ερώτησαν, εάν τους ήξερα. Εγώ τους είπα: «Όχι, Κύριοί μου, δεν σας γνωρίζω». Οι δε αποκρίθηκαν: «Εμείς είμεθα εκείνοι οι τρεις ξένοι που εφίλευσες στο σπίτι σου με πλούσια και αβραμιαία καρδιά και μας έστειλε ο Κύριος προς βοήθειά σου, να σε ανταμείψουμε για την πολλή αγάπη που μας έδειξες, και να οπού σε ελυτρώσαμε από τα χέρια των δαιμόνων». Αφού είπαν αυτά έγιναν άφαντοι. 

Εγώ ευχαρίστησα τον Θεό και φοβούμενος να βγω έξω μήπως με πειράξουν πάλι, έμεινα λίγη ώρα μέσα στο σπίτι. Μετά από λίγο έκανα το σημείο του Σταυρού και βγήκα έχοντας την ελπίδα μου στον Κύριο. Αφού εβάδισα λίγο, είδα να τρέχουν πίσω μου οι δαίμονες λέγοντας τα εξής: Ας τρέξουμε τώρα να τον πιάσουμε μήπως και μας φύγη». Εγώ φοβήθηκα και τρέχοντας περισσότερο, εφώναξα στην Θεοτόκο: «Παναγία Θεοτόκε, βοήθησέ με». Έτσι τρέχοντας έφθασα σ' ένα πύρινο ποτάμι, που ήταν γεμάτο φίδια και άλλα φοβερά θηρία του Άδου. Το σώμα τους ήταν όλο χωμένο μέσα στις φλόγες και μόνο το στόμα τους είχαν έξω ανοιχτό, ωσάν να πεινούσαν και ήθελαν να με φάγουν. Οι δαίμονες που με κυνηγούσαν, με φώναζαν να πέσω μέσα στο ποτάμι η θα με ρίξουν εκείνοι. Εγώ τότε εκύταζα τριγύρω, εάν υπάρχη κάποια άλλη διέξοδος, οπότε και βλέπω ένα πολύ στενό γεφύρι ως μια σπιθαμή και τόσο ψηλό, ώστε μου φαινόταν πως έφτανε στον ουρανό. Μη ξέροντας τι να κάνω απ' αυτά τα τρία, δηλαδή να πέσω στο ποτάμι, όπου φοβόμουν την φωτιά και τους δράκοντες, να μείνω στην εξουσία των δαιμόνων, που ήταν χειρότερο ή να ανέβω το γεφύρι; Προτίμησα το τρίτο. Έτσι ανέβαινα τα σκαλιά ένα-ένα με πολύ φόβο και κίνδυνο να πέσω κάτω στις φλόγες. Οι πονηροί δαίμονες με ακολουθούσαν με φωνές και απειλές. Όταν ήμουν στην κορυφή του γεφυριού, έφθασαν και οι δαίμονες και εγώ τότε με δάκρυα εβόησα προς την Θεοτόκο: «Υπεραγία Θεοτόκε βοήθησέ με». Τότε, ευρέθηκε ενώπιόν μου η φιλεύσπλαχνη Μητέρα της ελεημοσύνης και μου έδωσε το δεξί της χέρι λέγοντας: Μη φοβάσαι, αγαπημένε δούλε μου. Επειδή εσύ μου διάβαζες εγκώμια και προσευχές και αγαπούσες τους φτωχούς, τους ελαχίστους αδελφούς του Υιού και Δεσπότου μου, γι' αυτό ήλθα και εγώ να σε βοηθήσω στην ανάγκη σου». Αφού μου είπε αυτά με εκράτησε από το χέρι και, ώ του θαύματος! σε μια στιγμή μ' έφερε στο σπίτι μου και μπήκε η ψυχή μου στο σώμα μου, ενώ εσείς με θεωρούσατε ως πεθαμένο. 

Λοιπόν παιδί μου, να μη αμελήσης και εσύ την υπηρεσία αυτή προς την Μητέρα του Παντοδυνάμου Θεού, την Πανάχραντη Θεοτόκο, αλλά κάθε ώρα να την υμνολογής, να την δοξάζεις, όπως πρέπει και όπως μέχρι τώρα έκανα και εγώ ο πατέρας σου. Έτσι θα την έχεις βοήθεια σε κάθε σου ανάγκη. Αυτό είναι το πρώτο πρόσταγμά μου που σου παραγγέλλω. Το δεύτερο είναι, όπως σου προείπα, βίαζε τον εαυτό σου, όσο μπορείς να αγαπάς τους ξένους, τους πτωχούς, τις χήρες, τα ορφανά, να τους δίνεις όλα τα αναγκαία, εάν θέλεις ν' απολαύσης σ' αυτόν τον κόσμο κάθε αγαθό και να κληρονομήσης και την αιώνια Βασιλεία του Θεού!».

Αυτά, αφού είπε ο αοίδιμος σ' όλους τους παρευρισκομένους να ευλαβούνται την Θεομήτορα και να βοηθούν τους πτωχούς, παρέδωσε την αγία ψυχή του στα χέρια του Θεού. Ο γυιός του, ενθυμούμενος σ' όλη την ζωή του τις πατρικές συμβουλές, εξήσκησε ενάρετη πολιτεία και μετά το τέλος της επιγείου ζωής του, αξιώθηκε της ουρανίου μακαριότητος. 

Εκ του βιβλίου "Ψυχωφελείς οπτασίες και διηγήσεις γιάτην άλλη ζωή" 
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ: ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ...

Μία ευσεβής κοπέλα παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της.
Μετά από κάμποσο καιρό έμεινε έγκυος.
Ευτυχισμένοι και οι δύο περίμεναν με ανυπομονησία την ιερή μέρα του τοκετού με προσευχή με συχνή θεία κοινωνία και με εξομολόγηση.
Και ήρθε η ημέρα εκείνη του τοκετού. Πήγε στο νοσοκομείο όπου γέννησε ένα πανέμορφο κοριτσάκι.
Οι γιατροί πήραν το κοριτσάκι όμως δεν το έδειξαν στην μητέρα.
Της είπαν θα το πάμε να το εξετάσουμε μην ανησυχείς έχει ένα μικρό πρόβλημα, να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε.
Όταν επέστεψαν οι γιατροί της είπαν ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το μωρό είναι μεγάλο και δεν υπάρχει θεραπεία.
Τι έχει γιατρέ μου; ρώτησε ανήσυχη η μητέρα.
Ο γιατρός με σκυμμένο το κεφάλι της είπε ότι δεν βλέπει είναι δυστυχώς τυφλό.
Η μητέρα φώναξε: συμφορά μου! Τυφλό το κοριτσάκι μου… κακό που με βρήκε!
Ο γιατρός σιωπηλός έφυγε και η μητέρα άρχισε να κλαίει ασταμάτητα.
Μετά από λίγες μέρες πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο και πήγε στο σπίτι της.
Αμέσως φώναξε τον ιερέα της ενορίας για να της διαβάσει τις ευχές.
Η μητέρα στενοχωρημένη λέγει στον ιερέα το πρόβλημά της.
Ο ιερέας την καθησύχασε λέγοντάς της λόγια παρηγοριάς, και φεύγοντας της είπε ότι θα την περιμένει στον ναό για τον σαραντισμό.
Αφού πέρασαν οι μέρες πήρε το παιδάκι της και πήγε στο Ναό για τον σαραντισμό.
Περιμένοντας τον Ιερέα γονάτισε μπροστά στην εικόνα της παναγίας και ρωτούσε: παναγία μου πες μου πως θα μεγαλώσει; Πως θα ζήσει; Τι θα απογίνει;
- Μην απελπίζεσαι. Έχει ο Θεός, κυρά, της είπε ενθαρρυντικά ο γέροντας ψάλτης του χωριού.
- Πως έχει; Δεν καταλαβαίνω…
- Δεν το καταλαβαίνεις, γιατί ο Θεός δίνει, όπως γράφει ο απόστολος Παύλος, «υπερεκπερισού ων αιτούμεθα ή νοούμεν», δηλαδή πολύ πολύ περισσότερα από αυτά που ζητούμε ή βάζουμε με το νού μας, μας ανταποδίδει ο Θεός.
- Και τι μπορεί να γίνει το τυφλό κοριτσάκι μου;
- Δεν μπορώ να ξέρω από τώρα, γιατί, όπως άκουσες, δίδει περισσότερα από ότι μπορούμε να φανταστούμε. Ένα μονάχα ξέρω καλά. Εκείνο που είναι γραμμένο στην αγία μας Γραφή: «Κύριος σοφεί τυφλούς» δηλαδή ο Θεός σοφίζει τους τυφλούς.
- Ξέρεις κανέναν τυφλό σοφό; Τον ρώτησε η μητέρα.
- Τον Όμηρο, τον Δίδυμο το τυφλό και άλλους πατέρες της Εκκλησίας μας αλλά και ιστορικοί ακόμη και μουσικοί παράδειγμα ο Μπετόβεν, κυρά, απ’ τι λένε τυφλός ήταν.
- Λες να γίνει σοφό το κοριτσάκι μου;
- Δεν ξέρω τι ακριβώς θα γίνει. Ένα ξέρω θα γίνει ένα τέτοιο που δεν το βάζει καθόλου ο νους μας. Εσύ, κυρά μου,
 ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ, ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ. Το μόνο που θα κάνεις είναι να πας το παιδί, όταν είναι η ώρα του για σχολείο, στην Αθήνα, απ’ ότι ξέρω εκεί υπάρχει σχολείο για τυφλά παιδιά, και περίμενε με πίστη και με προσευχή την πρόνοια του ΘΕΟΥ και είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα τρίβεις τα μάτια σου σαν μεγαλώσει.
Ήρθε ο Ιερέας διάβασε τις ευχές και η μητέρα γύρισε με περισσότερη δύναμη και πίστη στο σπίτι της.
Πέρασε ο καιρός και το κοριτσάκι μεγάλωσε τελείωσε το δημοτικό, το γυμνάσιο, το λύκειο με άριστα.
Πήγε στην Ακαδημία, έδωσε εξετάσεις και απ’ τους χίλιους που έδωσαν για σαράντα θέσεις, μπήκε δέκατη και πήρε το πτυχίο της με άριστα.
Μπήκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σπούδασε Αγγλική φιλολογία πήρε το πτυχίο με άριστα, πήρε και πτυχίο Γαλλικής φιλολογίας.
Πήρε επίσης πτυχίο μεταφράστριας Γαλλικών έργων τέχνης, μετά από ανώτερες σπουδές.
Διορίστηκε καθηγήτρια Αγγλικών στο σχολείο για τυφλούς που πήγαινε η ίδια.
Έλαβε μέρος σε διάφορα Συνέδρια στην Αμερική, στην Φινλανδία, τη Γαλλία, στην Ιταλία.
Έχει τυφλούς μαθητές και μαθήτριες κατ’ οίκον.
Αγόρασε διαμέρισμα μαζί με την αδελφή της, και ανακαίνισε το πατρικό της σπίτι.
Κάποια μέρα η μητέρα πήγε στην Εκκλησία του χωριού. Ο ψάλτης σαν την είδε την πλησίασε και της είπε κυρά Κούλα:
- Το θυμάσαι που σου είπα «μην απελπίζεσαι, έχει ο Θεός;
- Το θυμάμαι.
- Θυμάσαι κι εκείνο που είπε ο απόστολος Παύλος; Το θυμάσαι;
- Πώς να το ξεχάσω.
- Είδες και έτριψες τα μάτια σου;
- Πολλές φορές.
- Τα είδε και το κοριτσάκι σου με κλειστά τα μάτια;
- Τα είδε, τα βλέπει, τα ζεί.
- Ε, τι λές τώρα;
- Είπα, λέω και θα λέω στον εαυτό μου και στον καθένα:


ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΕΣΑΙ, ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ.

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Ο ΑΣΠΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ - ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΣΕ ΠΑΠΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ


29/11/2014- "Ασπασμό της αγάπης" έδωσε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στον Πάπα Φραγκίσκο κατά τη διάρκεια Παπικής Λειτουργίας στον παπικό Ναό του Αγίου Πνεύματος Κωνσταντινούπολης.

ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΑΠΑ ΜΕ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑΣ: ΟΧΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ «ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΥΣ». Ο ΔΕΚΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ
Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2014
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

O ΔΕΚΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ
ΟΧΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ «ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΥΣ»

1. Στό σημερινό μου κήρυγμα, ἀδελφοί χριστιανοί, θά σᾶς ἑρμηνεύσω δύο ἱερούς Κανόνες. Τόν δέκατο καί τόν ἑνδέκατο Ἀποστολικό Κανόνα. Ὁ δέκατος Κανών λέει ὅτι ἄν ἕνας χριστιανός προσευχηθεῖ, ἔστω καί σέ ἕνα σπίτι, μέ κάποιον «ἀκοινώνητο», αὐτός νά ἀφορίζεται. «Ἀκοινώνητο» λέγουμε ἐκεῖνον πού ἡ Ἐκκλησία, γιά παιδαγωγικό λόγο, ἀπέκοψε ἀπό τήν σύναξη τῶν πιστῶν γιά τήν Θεία Κοινωνία. Εἶναι «ἀκοινώνητος» αὐτός, γιατί δέν μπορεῖ νά λάβει τήν Θεία Κοινωνία. Ὁ «ἀκοινώνητος» λέγεται καί «ἀφορισμένος», χωρισμένος δηλαδή ἀπό τό σῶμα τῶν πιστῶν, πού μετέχουν στήν Ἁγία Τράπεζα τοῦ Θεοῦ γιά τήν Θεία Κοινωνία. Μέ αὐτόν τόν «ἀκοινώνητο» δέν ἐπιτρέπεται κανείς χριστιανός νά προσευχηθεῖ μαζί του. Ἄν τό κάνει αὐτό, ὄχι μόνο σέ Ἱερό Ναό, ἀλλά καί σέ ἕνα ἰδιωτικό σπίτι, αὐτός πρέπει νά ἀφοριστεῖ, λέγει ὁ Κανόνας μας ἐδῶ.

2. Ἄς προσέχουμε, ἀδελφοί μου χριστιανοί, μήπως ἀπό καλή διάθεση γίνουμε παραβάτες τοῦ ἐδῶ Κανόνα μας. Γιατί μπορεῖ κάποιος νά πεῖ: Ἡ προσευχή εἶναι καλό πράγμα. Ἄς κάνω λοιπόν μιά προσευχή μέ αὐτόν τόν ἀφορισμένο, πού βρέθηκε στό σπίτι μου. Μπορεῖ ἔτσι νά τόν προσελκύσω καί νά μετανοήσει. Ὅποιος τό κάνει αὐτό εἶναι παραβάτης τοῦ Κανόνα μας ἐδῶ καί πρέπει νά ἀφοριστεῖ καί αὐτός, γιατί, ὅποιος προσευχηθεῖ μέ ἀφορισμένο – γνωρίζοντας ὅτι εἶναι ἀφορισμένος – καταφρονεῖ τήν Ἐκκλησία πού τόν ἀφόρισε, ὅτι δῆθεν ἄδικα ἔπραξε (ἡ Ἐκκλησία). Τό νόημα τοῦ Κανόνας μας, ἀδελφοί μου χριστιανοί, εἶναι ὅτι πρέπει νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στήν Ἐκκλησία καί κοινωνία μέ αὐτήν. Ἐάν ἡ Ἐκκλησία διακόπτει τήν κοινωνία της μέ κάποιον, πρέπει καί ὁ πιστός χριστιανός νά διακόπτει τήν κοινωνία του μ᾽ αὐτόν, γιατί ἔτσι ἔπραξε ἡ Μητέρα του Ἐκκλησία. Ὅταν ὅμως λέμε νά διακόπτουμε τήν κοινωνία μέ ἕναν «ἀκοινώτητο», μέ ἕναν δηλαδή ἀφορισμένο, ἐννοοῦμε νά διακόπτουμε τήν κοινωνία προσευχῆς μόνο μαζί του καί δέν ἐννοοῦμε ὅτι ἀπαγορεύεται νά συνομιλοῦμε ἤ νά ἐπικοινωνοῦμε ἐπαγγελματικά μαζί του.
3. Κατά τόν Κανόνα μας ἐδῶ καταδικάζεται καί ἡ συμπροσευχή μέ τούς αἱρετικούς, γιατί οἱ αἱρετικοί, ἀφοῦ προσεχώρησαν σέ αἵρεση, ἔπαυσαν νά ἔχουν κοινωνία μέ τήν πραγματική Ἐκκλησία, δηλαδή τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Οἱ αἱρετικοί εἶναι «ἀκοινώνητοι», γιατί δέν μπορεῖ νά λάβουν τήν Θεία Κοινωνία. Καί ὁ δέκατος λοιπόν Ἀποστολικός Κανόνας πού μελετᾶμε μᾶς ἀπαγορεύει νά συμπροσευχόμαστε μέ ἀκοινωνήτους, ἔστω καί σέ ἰδιωτικό σπίτι ἀκόμη, πολύ περισσότερο μᾶς τό ἀπαγορεύει αὐτό σέ Ἱερό Ναό. Πονοῦμε πραγματικά ὅταν ἀκοῦμε, ὄχι μόνο, ἀλλά καί βλέπουμε, συμπροσευχές μεγαλοσχήμων ρασοφόρων μέ τούς αἱρετικούς Παπικούς, ἀκόμη καί μέ αὐτόν τόν ἴδιο αἱρετικό Πάπα. Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Πατήρ Παΐσιος μᾶς λέγει ὅτι γιά νά προσευχηθοῦμε μέ κάποιον πρέπει νά ἔχουμε τήν ἴδια πίστη μέ αὐτόν. Ἀλλά ὁ Πάπας καί οἱ Παπικοί, ὅπως μᾶς τό λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί τόσοι ἄλλοι ἅγιοι Πατέρες καί Οἰκουμενικές Σύνοδοι, εἶναι αἱρετικοί. Ὅσοι κληρικοί καί λαϊκοί συμμετέχουν στίς συμπροσευχές μέ τούς ἀκοινωνήτους Παπικούς ἤ ἄλλους αἱρετικούς, πρέπει νά ἀφορίζονται κατά τόν δέκατο Ἀποστολικό Κανόνα. – Πῶς ἐγίναμε ἔτσι, ἀδελφοί χριστιανοί; Ἄς μᾶς ἐλεήσει ὁ Θεός γι᾽ αὐτές τίς ὠμές παραβάσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, πού βλέπουμε νά γίνονται στίς μέρες μας.
4. Στό ἴδιο πνεῦμα τοῦ δεκάτου Ἀποστολικοῦ Κανόνος εἶναι καί ἑπόμενος ἑνδέκατος Ἀποστολικός Κανόνας, ὁποῖος λέει ὅτι ὅποιος κληρικός, ἕνας ἱερέας, «συνεύξηται», προσευχηθεῖ δηλαδή μέ ἕναν ἄλλο καθηρημένο ἱερέα, νά καθαιρεθεῖ καί αὐτός. Ἀλλά γεννᾶται τό ἐρώτημα: Γιατί εἶναι ἁμαρτία νά συμπροσευχηθεῖ ἕνας κληρικός μέ ἕνα ἄλλο καθηρημένο κληρικό; Ὁ καθηρημένος κληρικός ἀνήκει πλέον στήν τάξη τῶν λαϊκῶν καί σάν λαϊκός – βιώνοντας τήν μετάνοια βέβαια γιά τήν ἁμαρτία πού διέπραξε καί καθαιρέθηκε – μπορεῖ, σάν λαϊκός, λέγω,νά συμμετέχει καί στήν Θεία Λειτουργία καί στήν Θεία Κοινωνία. Ἐπιτρέπεται λοιπόν ἕνας Ἱερεύς νά συμπροσευχηθεῖ με ἕναν καθηρημένο κληρικό στήν τάξη τῶν λαϊκῶν εὑρισκόμενο. Γι᾽ αὐτό, ἐκεῖνο τό «συνεύξηται» πού λέγει ὁ Κανόνας, δέν πρέπει νά τό ἑρμηνεύσουμε ὡς νά «συμπροσεύχεται», ἀλλά ὡς νά «συλλειτουργήσει». Ἕνας λοιπόν κληρικός ἀπαγορεύεται ὄχι νά προσευχηθεῖ μέ ἕναν καθηρημένο κληρικό, ἀλλά νά συλλειτουργήσει μαζί του. Ἄν ὅμως ἐπιμένουμε καί θέλουμε νά ἑρμηνεύσουμε τόν Κανόνα μας ὅτι ἀπαγορεύει στό κληρικό νά συμπροσευχηθεῖ μέ ἕνα καθηρημένο κληρικό, τότε πρέπει νά ὑποθέσουμε ὅτι ὁ κληρικός αὐτός εἶναι ὄχι μόνο καθηρημένος ἀλλά καί ἀφορισμένος ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἔτσι ἐρχόμαστε στήν περίπτωση τοῦ προηγουμένου δεκάτου Κανόνα. Ἐάν λοιπόν κατά τόν προηγούμενο δέκατο Ἀποστολικό Κανόνα ὁ λαϊκός ἀφορίζεται, ἄν συμπροσευχηθεῖ μέ ἀφορισμένο, τότε ὁ κληρικός ὄχι μόνο ἀφορίζεται, ἀλλά καί καθαιρεῖται, ἄν συμπροσευχηθεῖ μέ ἕναν καθηρημένο καί συνάμα ἀφορισμένο κληρικό. Οἱ παπικοί καί οἱ ἄλλοι αἱρετικοί εἶναι, ξαναλέγουμε, «ἀκοινώνητοι», ἀφοῦ δέν μποροῦμε νά τελέσουμε μαζί τους τήν Θεία Λειτουργία καί νά κοινωνήσουμε μαζί τους ἀπό τό Ἅγιο Ποτήριο. Γι᾽ αὐτό λέγονται «ἀκοινώνητοι»·ἐπειδή δέν μποροῦν νά μετέχουν στήν Τράπεζα τοῦ Θεοῦ καί νά κοινωνήσουν μαζί μας. Πῶς λοιπόν συμπροσεύχονται μέ τούς ἀκοινωνήτους παπικούς δικοί μας μεγαλοσχήμονες κληρικοί; Εἶναι δυνατόν νά ἀκουστεῖ ἀπό τόν Θεό μας αὐτή τους ἡ προσευχή; Συγχωρήσατέ μας ῞Αγιοι Πατέρες, γιατί εἴμαστε ἀδιάφοροι σέ τέτοιες ὠμές παραβάσεις τῶν Ἱερῶν σας Κανόνων καί ἱκετεύσατε τόν Κύριο νά μήν μᾶς τιμωρήσει καί μᾶς πάρει τήν Χάρη Του γιά τήν ἀδιαφορία μας αὐτή. Σεῖς ὅμως, ἀδελφοί χριστιανοί, μή βλέπετε τό δικό μας κακό παράδειγμα, ἀλλά νά εἶστε ἀγωνιστές καί θερμοί ὑπερασπιστές τῶν ἱερῶν Κανόνων τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης μας. Βλέποντας ἐμεῖς οἱ κληρικοί σας τόν δικό σας θερμό ζῆλο γιά τήν πίστη καί τήν διαμαρτυρία σας καί τόν ἀγώνα σας γιά τίς συμπροσευχές δικῶν μας μεγαλοσχήμων κληρικῶν μέ τούς ἀκοινωνήτους Παπικούς καί ἄλλους αἱρετικούς, ξυπνᾶμε ἀπό τήν ἀδιαφορία μας καί ξεχυνόμαστε καί ἐμεῖς μαζί σας σέ ἱερό ἀγώνα γιά τίς παρατηρούμενες καταπατήσεις τῶν ἱερῶν Κανόνων.
Κάτω ὁ Παπισμός καί ὁ Οἰκουμενισμός καί ψηλά τά λάβαρα, τῆς ἀμωμήτου πίστης μας τά λάβαρα!

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: ΑΚΤΙΝΕΣ

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟΥΣ

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΙΣ
ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΤΕΡΟΘΡΗΣΚΟΥΣ

Κυθήρων Σεραφείμ: Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, όποιος συμπροσεύχεται με παπικούς, θα πρέπει να αφορίζεται ή να καθαιρείται!
της Στέλλας Μεϊμάρη

Η επιστολή της Συνάξεως Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών, αναφορικά με την επικείμενη επίσκεψη του Πάπα στο Φανάρι, την οποία υπογράφουν ήδη έξι Μητροπολίτες, πολλοί Ηγούμενοι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, ήρθε, όπως φαίνεται, να ταράξει για τα καλά τα λιμνάζοντα νερά της Εκκλησίας.

Πρόκειται για μια μικρή κατάθεση ορθοδόξου ομολογίας, μέσω της οποίας μάλιστα καλείται οποιοσδήποτε από τους κληρικούς, μοναχούς ή λαϊκούς επιθυμεί να συμμετάσχει, προσυπογράφοντας απλά και δηλώνοντας: «Συμφωνώ με το κείμενο εναντίον της «Νέας Εκκλησιολογίας του Πατριάρχου Βαρθολομαίου».
Ο Μητροπολίτης Κυθήρων, κ. Σεραφείμ, ένας εκ των υπογραφόντων την επιστολή, μιλώντας αποκλειστικά στο «pentapostagma.gr”, εξηγεί γιατί, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, όποιος συμπροσεύχεται με παπικούς (τους οποίους η Ορθόδοξη Εκκλησία μας θεωρεί ως σχισματικούς και επομένως ακοινωνήτους) θα πρέπει να αφορίζεται ή να καθαιρείται.

Ακολουθούν αναλυτικά τα όσα μας δήλωσε ο Σεβασμιώτατος για το πολύ αυτό σοβαρό ζήτημα:
Γιά το πολύ σοβαρό αυτό θέμα των συμπροσευχών με τους ετεροδόξους και τους ετεροθρήσκους προστρέχουμε και αναζητούμε την θέσι της Αγίας μας Εκκλησίας, η οποία διατυπώνεται και εκφράζεται από τους Θείους και Ιερούς Κανόνας της Αγιωτάτης ημών Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Οι Άγιοι και Θεοφόροι Πατέρες μας απεφάνθησαν διά των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων, ως και διά των υπ’ αυτών αναγνωρισθεισών Τοπικών (Συνόδων) και Κανόνων Αγίων Πατέρων, διά τα σπουδαία αυτά κανονικά και εκκλησιολογικά θέματα και η συμμόρφωσις προς τις επιταγές των Ιερών αυτών Κανόνων είναι υποχρεωτική και ανυπέρθετη.
Κατά τους Θείους και Ιερούς Κανόνας οι ακοινώνητοι, οι αιρετικοί και οι εθνικοί θεωρούνται ότι είναι εκτός της Μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Με αυτούς δηλ. δεν επιτρέπεται η εκκλησιαστική κοινωνία.
Αυτό, βέβαια, δεν γίνεται από μίσος, βδελυρία ή απέχθεια, αλλά για λόγους παιδευτικούς και παιδαγωγικούς. Το μεν, διότι η αίρεσις, το σχίσμα και η ξένη θρησκεία στερούν ή αφαιρούν τις προϋποθέσεις και την δυνατότητα συμπροσευχής ή συλλειτουργίας, καθιστώσαι ανίκανο και αδύναμο γι’ αυτές τον αιρετικό, σχισματικό και αλλόθρησκο. Καί το δε, διότι εάν εκκλησιάζωνται με τους πιστούς οι τοιούτοι και υπάρχει εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς, χωρίς προηγουμένως να ανανήψουν και να αποπτύσουν την αίρεσι, την πλάνη και την κακοδοξίαν των, τότε, κατεχόμενοι από το πνεύμα της πλάνης, της αιρέσεως και της κακοδοξίας, δεν θα αφυπνισθούν ποτέ πνευματικά και ημείς οι Ορθόδοξοι πιστοί, λαικοί και κληρικοί, έχουμε μεγάλη ευθύνη γι’ αυτό και κοινωνούμε εν προκειμένω «αμαρτίαις αλλοτρίαις».
Οι παπικοί, για να απαντήσω στην ερώτησί σας, κατά τους Ιερούς Κανόνας, τις αποφάσεις Πατριαρχικών συνόδων της β’ χριστιανικής χιλιετίας και την διδασκαλία Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας (όπως του Μ.Φωτίου, του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού κ.λπ., θεωρούνται ακοινώνητοι και αιρετικοί (παρ’ ότι επισήμως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας τους θεωρεί ως σχισματικούς, και επομένως ακοινωνήτους, και όχι ως αιρετικούς).
Γιά τους ακοινωνήτους και αιρετικούς οι Ιεροί Κανόνες, ενδεικτικώς, ορίζουν τα εξής : Όποιος συμπροσεύχεται με ακοινώνητο, ακόμη και μέσα σε ένα σπίτι, ας αφορίζεται (10ος Αποστολικός). Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος ή Διάκονος εάν συμπροσευχήθηκε μόνο με αιρετικούς, ας αφορίζεται. Αν όμως επέτρεψε σ’ αυτούς να κάνουν κάτι (να ιερουργήσουν) ως κληρικοί, ας καθαιρείται (45ος Αποστολικός). Να μην επιτρέπεται στους αιρετικούς να εισέρχωνται στον οίκο του Θεού, εφ’ όσον επιμένουν στην αίρεσι (6ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).
Εκείνους που επιστρέφουν από τις αιρέσεις, είτε ήσαν κατηχούμενοι, είτε πιστοί κατ’ αυτούς, να μην τους προσδέχεσθε, πριν αναθεματίσουν κάθε αίρεσι, και κατ’ εξοχήν αυτήν (την αίρεσιν), στην οποία ήσαν αιχμάλωτοι (7ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Δεν πρέπει να παίρνουμε ευλογίες από τους αιρετικούς, οι οποίες είναι αλογίες μάλλον, παρά ευλογίες (32ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Καί ότι δεν πρέπει με αιρετικούς ή σχισματικούς να συμπροσευχόμαστε (33ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου).
Όσο για τις συμπροσευχές με τους αλλοθρήσκους οι Ιεροί Κανόνες διατάσσουν τα εξής : Όποιος Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, ή γενικά από τον κατάλογο των Κληρικών, νηστεύει με τους Ιουδαίους, ή εορτάζει μαζί τους, ή δέχεται από αυτούς τα της εορτής των (δηλ. άζυμα) ή κάτι παρόμοιο ας καθαιρείται. Αν δε είναι λαικός, ας αφορίζεται (7ος και 70ος Αποστολικός, 37ος και 38ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Δεν πρέπει με τους εθνικούς (ειδωλολάτρες) να συνεορτάζουμε και να κοινωνούμε με την αθεότητά τους (39ος Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου). Καί, αν κάποιος Χριστιανός μεταφέρη λάδι σε ιερό εθνών (μη χριστιανικό ναό), ή σε συναγωγή Ιουδαίων, στις γιορτές τους, ή ανάβει λυχνάρια, ας αφορίζεται (71ος Αποστολικός).
Μετά την δειγματοληπτική παράθεσι των ως άνω Ιερών Κανόνων είναι προφανές το τι πρέπει και τι δεν επιτρέπεται να γίνεται μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο. Οι συμπροσευχές και η είσοδος ακοινωνήτων και αιρετικών από την Ωραία Πύλη του Ορθοδόξου Ναού δεν συγχωρούνται, ούτε φυσικά κάτι το περισσότερο από αυτό π.χ. η ευλογία του ορθοδόξου ποιμνίου από αυτούς, η ανάγνωσις του Ιερού Ευαγγελίου εν ώρα Θ. Λατρείας από διάκονο των παπικών κ.λπ.). Ούτε πρέπει να γίνωνται συμπροσευχές με ετερόδοξους και ετεροθρήσκους, σαν κι αυτές που έγιναν στους κήπους του Βατικανού ανήμερα της Πεντηκοστής του λήγοντος έτους 2014 και που εκ των πραγμάτων εκρίθησαν ότι ήσαν πάντη ατελέσφορες. Καί βεβαίως η παρουσία Επισκόπων στις στιγμές της «χειροτονίας» ετεροδόξων, και η προσφορά τιάρας ή Αρχιερατικής Μίτρας και Ποιμαντορικής Ράβδου (όπως έγινε στην Αφρική) θεωρείται ως ανεπίτρεπτος.
Σχετικά με το θέμα αυτό η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος σε ανακοινωθέν της (Οκτώβριος 2014) σημειώνει επί λέξει : «Αναφορικά με τον θεολογικό διάλογο στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών τονίστηκε η ανάγκη αποφυγής κάθε μορφής συμπροσευχής».


Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ

Ὅσοι τυχὸν διατηροῦν ἔστω καὶ τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία γιὰ τὸ ποῦ ὁδηγεῖται ἡ Ὀρθοδοξία μας ἀπὸ τὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα μὲ τοὺς λεγόμενους Διαθρησκειακοὺς Διαλόγους ἢ μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὴν ἵδρυση τοῦ Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Θεσσαλονίκης, δὲν ἔχουν παρὰ νὰ διαβάσουν τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε πρὸς τοὺς Ἰνδουϊστὲς τὸ Παπικὸ Συμβούλιο γιὰ τὸν Διαθρησκειακὸ Διάλογο, ὅπως γίνεται ἐπὶ πολλὰ χρόνια τώρα.
Τὸ μήνυμα ἀπευθύνθηκε ἀπὸ τὸν πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου καρδινάλιο Jean-Louis Tauran μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως στὶς 23-10-2014 τῆς πενθήμερης ἰνδουϊστικῆς γιορτῆς τοῦ Diwali (ἢ Deepavali). Diwali σημαίνει «Ἑορτὴ τῶν Φώτων» καὶ θεωρεῖται ὅτι συμβολίζει τὴ νίκη τοῦ καλοῦ πάνω στὸ κακό. ­Λατρεύονται κατ᾿ αὐτὴν κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀμέτρητους ἰνδουϊστικοὺς «θεούς», ὅπως οἱ Σίτα καὶ Ράμα, Ράν­τα καὶ Κρίσνα, ἡ Lakshmi, θεὰ τοῦ πλούτου, καὶ ὁ Ganesh, θεὸς τῆς σοφίας.
Στὴν ἀρχὴ τοῦ μηνύματος ὁ καρδινάλιος δίνει στοὺς Ἰνδουϊστὲς τὴν ἑξῆς εὐχή: «Τὸ Ὑπερβατικὸ Φῶς νὰ φωτίσει τὶς καρδιές σας, τὰ σπίτια καὶ τὶς κοινωνίες».
Ἀλήθεια, ποιό ὑπερβατικὸ φῶς θὰ τοὺς φωτίσει, κύριε Καρδινάλιε; Τὸ φῶς τοῦ ἐλεφαντόμορφου «θεοῦ» Γκανές; Τὸ φῶς τῆς «θεᾶς τοῦ πλούτου» Lakshmi; Ἢ μήπως τὸ φῶς τῶν 16 χιλιάδων συζύγων τοῦ «θεοῦ» Κρίσνα; Τὸ φῶς τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ δὲν εἶναι παρὰ πυκνὸ σκοτάδι. Ἀλλὰ οἱ Παπικοὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ προσκυνήσουν ὅλους τοὺς ψευτοθεοὺς προκειμένου νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀφελεῖς μὲ τὴν ἰδέα μιᾶς Πανθρησκείας, ὅπου κορυφὴ θὰ εἶναι ὁ πάπας τους.
Μέσα στὸ ἴδιο κλίμα καὶ μὲ τὸ σωστὸ ἀναμφιβόλως αἴτημα εἰρηνι­κῆς συμβιώσεως τῶν διαφόρων θρησκευ­τικῶν κοινοτήτων ἔχει καθιερωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ συμμετοχὴ Ὀρ­θοδόξων στὴν πανηγυρικὴ λήξη τῆς μουσουλμανικῆς νηστείας τοῦ Ραμα­ζανίου. Προβάλλεται ὡς ἁπλὴ κοινωνικὴ ἐκδήλωση, καλλιεργεῖ ὅμως σταδιακὰ καὶ ἀνεπαίσθητα τὴν ἴδια ἀντίληψη τῆς θρησκευτικῆς ἑνοποιήσεως.
Τὸ καίριο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τοῦτο: Δὲν κατανοοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι οἰκουμενιστὲς θεολόγοι καὶ κληρικοὶ ποῦ τελικὰ ὁδηγεῖ ὅλο αὐτὸ τὸ ἰσοπεδωτικὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ καλλιεργεῖται ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό; Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι μὲ τὶς κινήσεις τους ὑποβοηθοῦν τὴ ραγδαία ἐξάπλωση τῆς συστηματικὰ προωθούμενης τερα­τώδους ἰδέας τῆς Πανθρησκείας;

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2100, 01.12.14

Π. ΑΡΣΕΝΙΟΣ ΒΛΙΑΓΚΟΦΤΗΣ: ΓΙΟΓΚΑ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΚΑΡΜΑ, ΚΑΣΤΕΣ

Γιόγκα και Εκπαίδευση, κάρμα, κάστες
(π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης)

Ο ειδικός επί των αιρέσεων και παραθρησκειών π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης ομιλεί στην ραδιοφωνική εκπομπή "Καταρτίζεσθε εν Κυρίω" του Δημοτικού Ραδιοφώνου Πολυγύρου και αναπτύσσει το φλέγον θέμα: "Η γιόγκα στην εκπαίδευση".


Χαίρετε, αγαπητοί ακροατές.

Σήμερα στο μικρόφωνο της εκπομπής είναι ο π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης, από τη Μονή του Αγίου Αρσενίου από τη Σιθωνία της Χαλκιδικής. Σκέφθηκα να ασχοληθούμε σήμερα με κάτι διαφορετικό και πήρα αφορμή από ένα θέμα που προέκυψε τον τελευταίο καιρό, τον τελευταίο μήνα θα έλεγα· πρόκειται για το ενδεχόμενο εισαγωγής της γιόγκα στα σχολεία.
 

Π.Α: Όσο κι αν φαίνεται σε πολλούς απίστευτο έχουμε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, υπάρχει μια τέτοια περίπτωση. Βεβαίως δεν εντάσσεται στο Αναλυτικό Πρόγραμμα αλλά η πρόθεση κάποιου Συμβούλου Φυσικής Αγωγής από την Αθήνα, του κ. Νικολάου Τριπόδη, να οργανώσει σεμινάρια εισαγωγής στη γιόγκα για εκπαιδευτικούς και μάλιστα και της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, μ’ άλλα λόγια απευθύνεται και σε δασκάλους και σε καθηγητές, μας δίνει λοιπόν το θέμα της σημερινής εκπομπής: γιόγκα και Εκπαίδευση. Τι είναι όμως η γιόγκα; 
Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, αυτός ο όρος πηγαινοέρχεται στα Μ.Μ.Ε. και σε περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας, σε εκπομπές και λίγο πολύ όλοι τον έχουν ακούσει και κάτι ξέρουν. Αλλά μάλλον όχι αυτό που πραγματικά είναι! Έτσι λοιπόν σήμερα θα ασχοληθούμε με τη γιόγκα και το Διαλογισμό έτσι όπως πραγματικά είναι και όχι έτσι όπως συνήθως παρουσιάζεται από αυτούς που πωλούν αυτό το προϊόν. 
Συνήθως λοιπόν στην πατρίδα μας στην Ελλάδα, αλλά και στη Δύση γενικότερα, στην Ευρώπη και στην Αμερική παρουσιάζεται η γιόγκα ως μία γυμναστική, ως μία τέχνη, ακόμη και ως μία επιστήμη. Και θα ήθελα να εξετάσουμε το καθένα από αυτά χωριστά, για να δούμε αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και επαναλαμβάνω ότι την αφορμή μάς τη δίνει η κίνηση του Συμβούλου Φυσικής Αγωγής από την Αθήνα, του κ. Τριπόδη, να οργανώσει σεμινάριο εκμάθησης γιόγκα για δασκάλους και για καθηγητές. Απ’ τη μια μεριά ο κ. Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής παρουσιάζει τη γιόγκα ως μία γυμναστική, έτσι εντάσσεται και στο αντικείμενό του υποτίθεται, μας λέει ότι είναι γυμναστική· από την άλλη μεριά όμως βλέπω ότι στο πρόγραμμά του έχει και θέμα «Φιλοσοφία της γιόγκα». Άρα λοιπόν δεν είναι μόνο γυμναστική, είναι και κάτι άλλο. 
Επίσης από τα θέματα του σεμιναρίου βλέπει κανείς ότι έρχεται σε επαφή με κάποιους όρους σανσκριτικούς· μιλούν για ασάνες. Ασάνες είναι οι στάσεις στη γιόγκα. Μια δασκάλα, επίσης, της νίντρα γιόγκα θα διδάξει· η νίντρα γιόγκα είναι μια από τις διάφορες τάσεις και σχολές της γιόγκα. Και εν πάση περιπτώσει αυτό, το οποίο θα δούμε, είναι αν πρόκειται για μία γυμναστική ή αν πρόκειται μόνο για γυμναστική. 
Στο σημείο αυτό, αγαπητοί φίλοι, μας ξεκαθαρίζει τα πράγματα ένας γκουρού. Γκουρού στον Ινδουισμό λέγονται οι –υποτίθεται- φωτισμένοι δάσκαλοι, οι οποίοι είναι σε θέση –υποτίθεται- να οδηγήσουν και τους μαθητές τους στη φώτιση· τώρα τι είδους είναι αυτή φώτιση, θα το δούμε. Αλλά ένας γκουρού, ένας φωτισμένος δάσκαλος δηλαδή, σύμφωνα με τη  δική τους πάντοτε αντίληψη, είναι μια αυθεντία στα θέματα τα πνευματικά και αξίζει να δούμε τι μας λέει επάνω σ’ αυτό το θέμα, παρότι ο ίδιος δεν το εφαρμόζει, δηλαδή είναι και αυτός από τους βασικούς καλλιεργητές της σύγχυσης που παρουσιάζουν τη γιόγκα ως γυμναστική. Σε μία στιγμή ειλικρίνειας, απευθυνόμενος σε στελέχη της κίνησής του, ο γκουρού Σατυανάντα, πέθανε πριν από είκοσι χρόνια περίπου, λέει τα εξής, και τα διαβάζω από το περιοδικό τους που ονομάζεται «Γιόγκα»· είναι από το τεύχος 1, του 1980, σελίδα 6. Λέει λοιπόν ο γκουρού Σατυανάντα:
«Ποιος είναι ο αληθινός σκοπός της γιόγκα; Αυτούς που ζητούν στην κίνηση την ομορφιά, τους παραπέμπουμε στα κέντρα ομορφιάς. Εκείνους που θέλουν με τη γιόγκα να φορμάρουν το σώμα τους, τους συνιστούμε να παν στα κέντρα φυσιοθεραπευτικής αγωγής. Γιατί», προσέξτε, «γιατί», λέγει ο γκουρού Σατυανάντα, «στα κέντρα της γιόγκα θα πρέπει μόνον ο σκοπός της αναπτύξεως της συνειδητότητάς σου να σε φέρει. Με αυτό το πνεύμα»,συνεχίζει ο γκουρού, «και μόνον, έχουμε θέσει σε λειτουργία αρκετά ανά τον κόσμο άσραμ».

Άσραμ είναι τα ινδουιστικά κοινόβια στα οποία καλλιεργείται η γίογκα. Άρα λοιπόν μας λέει εδώ ξεκάθαρα ο Ινδός γκουρού -και τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων;- ότι η γιόγκα δεν είναι μία γυμναστική. Εάν κάποιος θέλει να κάνει γυμναστική συνιστά ο γκουρού να πάει σ’ ένα γυμναστήριο. Στη γιόγκα, λέει, πρέπει να σας φέρνει ο σκοπός της ανάπτυξης της συνειδητότητας. 
Όπως είπα όμως και νωρίτερα αυτό που εδώ, σε μία στιγμή ειλικρίνειας, το ομολογεί μιλώντας σε στελέχη της κίνησής του δεν το εφαρμόζει προς τα έξω, διότι η επικοινωνιακή γραμμή και της συγκεκριμένης ομάδας αλλά και όλων των ομάδων γιόγκα που δραστηριοποιούνται στη Δύση είναι αυτή: ότι δηλαδή η γιόγκα είναι ανεξάρτητη από θρησκεία, δεν έχει θρησκευτικό χαρακτήρα, είναι μία γυμναστική, είναι μία τέχνη, είναι μία επιστήμη. Λοιπόν, άρα σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του γκουρού Σατυανάντα, δεν είναι γυμναστική· ή τουλάχιστον δεν είναι κυρίως γυμναστική. Διότι, όπως λέγει και ένας Γερμανός μελετητής των σεκτών και του ινδουισμού, ο Φρήντριχ Χάακ (F. W. Haack), μπορεί στο στρατό κάποιος να πει ότι ωφελήθηκε σωματικά διότι έκανε και ασκήσεις γυμναστικής, αλλά ο στρατός δεν έχει αυτόν τον σκοπό, δεν είναι ένα γυμναστήριο, έχει άλλο σκοπό ο στρατός· στο στρατό όμως κάποιος μπορεί να ωφεληθεί από το τρέξιμο κι από τις σωματικές ασκήσεις.
Κατά τον ίδιο τρόπο  η γιόγκα μπορεί να έχει σωματικές ασκήσεις αλλά δεν είναι αυτό η ουσία της, δεν είναι αυτό κυρίως. Η γιόγκα, όπως λέει ο Σατυανάντα, είναι ένας δρόμος για ανάπτυξη της συνειδητότητας, σύμφωνα βέβαια  με την δική τους την αντίληψη, και θα δούμε ποια είναι αυτή. Είναι ένας δρόμος, όπως λένε, προς τη φώτιση, ένα μονοπάτι προς τη φώτιση. Άρα λοιπόν δεν είναι γυμναστική, είναι ψέμα να παρουσιάζεται η γιόγκα ως γυμναστική. 

Το άλλο ψέμα ή παραπλάνηση, η οποία είναι ευρέως διαδεδομένη σχετικά με τη γιόγκα, είναι ότι πρόκειται για μία επιστήμη. Και σ’ αυτό το θέμα διαψεύδονται από τα δικά τους τα κείμενα, κι αυτό έχει σημασία ότι εδώ δηλαδή δεν μιλάει κάποιος άλλος, κάποιος ο οποίος απορρίπτει τη γιόγκα ή τη βλέπει με μάτι κριτικό, αλλά τα δικά τους τα κείμενα τα ινδουιστικά, λένε ότι η γιόγκα δεν είναι επιστήμη. Στον Ινδουισμό υπάρχει το κείμενο, το πιο ιερό, ας το πούμε έτσι, το δικό τους, που λέγεται Μπαγκαβάτ Γκιτά· στα ελληνικά μεταφραζόμενο σημαίνει «θεϊκό τραγούδι». Εκεί λοιπόν στη Μπαγκαβάτ Γκιτά, στο Θεϊκό Τραγούδι, ο θεός του Ινδουισμού Κρίσνα –βέβαια για μας ψεύτικος θεός- λέει ότι η γιόγκα είναι μία δική του αποκάλυψη στους ανθρώπους. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Εάν λοιπόν είναι, σύμφωνα με τα ιερά κείμενα των ινδουιστών, εάν είναι η γιόγκα μία αποκάλυψη του θεού Κρίσνα στον άνθρωπο, πάει να πει πως δεν είναι επιστήμη! Και πάντως δεν είναι επιστήμη με τον τρόπο που ο δυτικός άνθρωπος εννοεί τον όρο επιστήμη. 
Άρα λοιπόν ούτε γυμναστική ούτε επιστήμη. 
Τι γίνεται όμως; Γιατί επέλεξαν οι Ινδοί γκουρού να παρουσιάζουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τη γιόγκα στη Δύση; Διαπίστωσαν, αγαπητοί φίλοι, ότι οι δυτικοί άνθρωποι έχουν σε μεγάλη υπόληψη την επιστήμη, τον ορθό λόγο, τον ορθολογισμό. Διαπίστωσαν επίσης ότι η μεγάλη πλειοψηφία των δυτικών δεν θα ήταν πρόθυμοι ν’ αλλάξουν τη θρησκεία τους και να ασπασθούν, ας πούμε, τον Ινδουισμό ή το Βουδισμό, διότι και στον Βουδισμό υπάρχει η γιόγκα· ο Βουδισμός είναι μια εξέλιξη, αν θέλετε, του Ινδουισμού, έτσι να το πούμε πολύ απλά, κι εκεί υπάρχει γιόγκα. Δεν είναι πρόθυμοι οι δυτικοί, εκ πρώτης όψεως, να αφήσουν τα δικά τους τα πιστεύω και να γίνουν βουδιστές ή ινδουιστές, γι’ αυτό λοιπόν και δεν τους λένε ότι είναι η γιόγκα αναπόσπαστο τμήμα μιας θρησκείας, συγκεκριμένα του Ινδουισμού ή του Βουδισμού, αλλά τους λένε ότι είναι ουδέτερο θρησκευτικά, ότι είναι μια επιστήμη, ότι είναι μια γυμναστική. Άρα λοιπόν ψέμα και το ένα και το άλλο· παραπλάνηση.  
Και μου ‘λεγε κάποιος, ο οποίος για πολλά χρόνια έκανε γιόγκα, μου έλεγε ότι «Αυτό, πάτερ, είναι το παράπονό μου. Με παραπλάνησαν, δεν μου ‘παν από την αρχή ότι με αυτό που κάνω απομακρύνομαι από τον Χριστιανισμό και εντάσσομαι σε μία άλλη θρησκεία· σιγά-σιγά γίνομαι ινδουιστής». Αυτό λοιπόν το αποκρύπτουν και πρόκειται για μία μεγάλη ανεντιμότητα. Εάν κάποιος θα ήθελε να γίνει ινδουιστής, βεβαίως δικαίωμά του είναι, εμείς ως Ορθόδοξοι ποιμένες είμαστε υποχρεωμένοι, βέβαια, να πούμε ότι ο δρόμος αυτός, του Ινδουισμού, του Βουδισμού, είναι ένας δρόμος μακριά από τον αληθινό δρόμο της Θεογνωσίας και της Θεοκοινωνίας, ο οποίος διασώζεται μόνον μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να το πούμε ξεκάθαρα, αλλά και η Εκκλησία δεν υποχρεώνει κανένα να ακολουθήσει το δικό της δρόμο. Ο Χριστός ελεύθερα μας καλεί και ζητεί να λειτουργήσει το φιλότιμό μας. Άρα λοιπόν εάν κάποιος θέλει να γίνει ινδουιστής ή βουδιστής και γι’ αυτό το λόγο κάνει γιόγκα είναι δικό του δικαίωμα. Αλλά είναι απαράδεκτο να παραπλανώνται ανύποπτοι άνθρωποι, και κυρίως νέοι, στους οποίους παρουσιάζεται η γιόγκα ως μία δήθεν γυμναστική ή ως μία επιστήμη.  
Επίσης ο τρόπος, με τον οποίο παρουσιάζεται στη Δύση η γιόγκα, είναι η φωτεινή, λένε, πλευρά της ζωής. Είναι ένας τρόπος, λένε στους ανθρώπους, να βελτιώσετε τη μνήμη σας, τις επιδόσεις σας στις σπουδές σας, στην εργασία σας, να βελτιώσετε τις σχέσεις σας μέσα στην οικογένεια, να διώξετε το άγχος… Έχουνε πιάσει, πρέπει να ομολογήσουμε, πολύ καλά οι έμποροι αυτού του πνευματικού προϊόντος, έχουνε πιάσει πολύ καλά το τι θέλει ο δυτικός άνθρωπος· ότι είναι αγχωμένος, ότι ψάχνει για νόημα ζωής, ότι θέλει τα πράγματα εύκολα και γρήγορα. Κι έτσι λοιπόν του τα παρουσιάζουν! Όμως, σύμφωνα με τα κείμενα πάντα, η γιόγκα δεν είναι η φωτεινή πλευρά της ζωής, όπως λέγει ένας σπουδαίος θρησκειολόγος και καθηγητής συγχρόνως της ιεραποστολικής, προτεστάντης αλλά δεν έχει σημασία, εδώ μιλάει ως επιστήμων, ο Γιοχάνες Άαγκααρντ (Johannes Aagaard)στο Πανεπιστήμιο  Άαρχους (Aarhus) της Δανίας, λέγει ότι η γιόγκα, σύμφωνα με τα κείμενα πάντα, δεν είναι τέχνη ζωής αλλά είναι τέχνη θανάτου.
Αναπτύχθηκε συγκεκριμένα η γιόγκα ως μία τεχνική, αν θέλετε, αν μπορεί να το πει κανείς αυτό, για να πεθαίνουν ανώδυνα οι ηλικιωμένοι Ινδοί αποσυρόμενοι από το χωριό τους στο δάσος. Η γιόγκα λοιπόν είναι μία τέχνη θανάτου κι όχι μία τέχνη ζωής. Ξεκαθαρίζουμε λοιπόν άλλη μία παραπλάνηση πολύ διαδεδομένη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και στην Αμερική: δεν είναι η γιόγκα η φωτεινή πλευρά της ζωής αλλά είναι μία τέχνη θανάτου.  
Θα πρέπει εδώ να κάνουμε μία παρένθεση, την οποία θεωρώ σημαντική, και να μιλήσουμε για κάποιες κοσμοθεωριακές προϋποθέσεις των Ανατολικών θρησκειών, όπως είναι το κάρμα και η μετενσάρκωση, η αντίληψη που έχουν για τον Θεό και τον άνθρωπο, για τον κόσμο, προκειμένου αυτά που λέμε για τη γιόγκα να γίνουν ευκολότερα κατανοητά. Σύμφωνα λοιπόν με την αντίληψη που έχει ο Ινδουισμός και ο Βουδισμός για τον Θεό και για τον άνθρωπο και για τον κόσμο πρέπει να πούμε ότι θεωρούν πως ο άνθρωπος, η ψυχή μάλλον του ανθρώπου είναι σαν μία σταγόνα, η οποία θα πρέπει να σβήσει στον ωκεανό της παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας που, ας την ονομάσουμε Θεό, παρόλο που αυτοί δεν έχουν, επαναλαμβάνω, την αντίληψη για τον Θεό που έχουμε εμείς οι Χριστιανοί· δηλαδή γι’ αυτούς ο Θεός δεν είναι ένα πρόσωπο, αλλά είναι μία απρόσωπη συμπαντική υπερσυνειδητότητα, είναι μία ενέργεια. Η ενέργεια, η λέξη αυτή, ενέργεια, είναι ίσως η βασικότερη στον Ινδουισμό-Βουδισμό και από κει την έχει πάρει και η λεγομένη Νέα Εποχή με τις πολλές ομάδες της. Όλα λοιπόν είναι ενέργεια. Η ψυχή, το άτμα, θα πρέπει να σβήσει όπως μια σταγόνα στον ωκεανό του Μπράχμαν, της παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας, αυτής της ενέργειας που, μιλώντας τη γλώσσα, ας πούμε, την Δυτική, θα την ονομάζαμε «θεό».
Άρα λοιπόν η ύπαρξη, το είναι, νοηματοδοτείται στον Ινδουισμό αρνητικά· δεν είναι κάτι καλό, δεν είναι μία ευλογία, δεν είναι ένα δώρο του Θεού, αλλά είναι μία πτώση, είναι μία κατάρα. Αυτό μας θυμίζει βέβαια τον Πλάτωνα, σύμφωνα με τον οποίο ακριβώς οι ψυχές πέφτοντας από τον κόσμο της μακαριότητας, στον οποίον ζούσαν, ήταν ο κόσμος των ιδεών, πέφτοντας λοιπόν, εκεί ήταν ευτυχισμένες, πέφτοντας η τιμωρία τους ήταν να ενωθούν με τα σώματα. Έτσι λοιπόν, όπως και ο Πλάτων δεχόταν την μετενσάρκωση, δέχονται και οι ινδουιστές και οι βουδιστές αυτή τη μεγάλη πλάνη της μετενσάρκωσης, ότι δηλαδή μετά τον θάνατο της ψυχής, μετά τον θάνατο του σώματος –συγγνώμη- η ψυχή μπαίνει μέσα σε ένα άλλο σώμα και ότι υπάρχει ένας ατέλειωτος κύκλος γεννήσεων και θανάτων –αυτό ονομάζεται στον Ινδουισμό «σαμσάρα»- και ο στόχος είναι να βγει κανείς από αυτό τον κύκλο των επαναγεννήσεων. Ο τρόπος για να βγει, λένε πάντοτε οι ίδιοι, οι ινδουιστές και οι βουδιστές και οι ομάδες της Νέας Εποχής, είναι να μη συσσωρεύει «κάρμα». Κάρμα είναι η ενέργεια, την οποία συσσωρεύει κάποιος εφόσον ζει και δρα. Άρα λοιπόν για να μη συσσωρεύει κάρμα δεν θα πρέπει να δρα, δεν θα πρέπει να ζει. Είναι, αυτό που λέγω τώρα, επιβεβαίωση αυτού που είπαμε νωρίτερα ότι η γιόγκα είναι μία τέχνη θανάτου και όχι μία τέχνη ζωής. Άρα λοιπόν θα πρέπει να απαλλαγούμε από τη ζωή· για να απαλλαγούμε δεν θα πρέπει να δρούμε. Αλλά επειδή αυτό τώρα είναι τολμηρό να βγουν και να το πουν, ότι θα πρέπει κανείς να φτάσει σε μία πλήρη απραξία, λένε κάτι άλλο: ότι θα πρέπει κανείς να δρα χωρίς προσκόλληση, δηλαδή σαν να παίζει τον ρόλο του στη σκηνή ενός θεάτρου χωρίς να ταυτίζεται με αυτόν. Τότε και μόνον τότε δεν συσσωρεύει κάρμα. Τότε και μόνον τότε συντομεύει τον κύκλο των επαναγεννήσεων, από τον οποίον πρέπει να βγει, επαναλαμβάνω, διότι η ζωή είναι κάτι το κακό.
Άρα λοιπόν η γιόγκα είναι ένας φόβος μπροστά και στη ζωή αλλά μπροστά και στο θάνατο.
 

Τώρα, τι σημαίνει «δρω χωρίς προσκόλληση»; Διηγείται πάλι ο Γερμανός μελετητής του Ινδουισμού ο Φριτς Χάακ: Ήμουνα, λέει, στην Ινδία σε ένα χωριό και περπατούσα συνοδευόμενος από έναν Ινδό και χιλιάδες ζητιάνοι στους δρόμους. Έβαλα το χέρι μου στην τσέπη να βγάλω κάτι να του δώσω. Και χαμογέλασε ο Ινδός και μου λέει, «Αχ, εσείς οι δυτικοί είστε αδιόρθωτοι! Γιατί», λέει, «να τον βοηθήσεις; Αυτός εκεί πέρα που βρίσκεται και ζητιανεύει, ξεπληρώνει το κάρμα από προηγούμενες ζωές. Θα πρέπει να τον αφήσεις να το ξεπληρώσει. Διότι αν εσύ τον βοηθήσεις, ουσιαστικά δεν τον βοηθάς· θα ξαναγεννηθεί για να ξεπληρώσει αυτό το κάρμα που χρωστά. Άρα λοιπόν θα πρέπει να τον αφήσεις εκεί πέρα να τηγανιστεί». Βλέπετε την αντίληψη; 
Άρα λοιπόν το να κάνεις μια καλή πράξη, που εμείς την βλέπουμε καλή, με συμμετοχή, με συμπόνια, αυτό θεωρείται κακό, θεωρείται αρνητικό συσσωρεύεις κάρμα. Εάν αντίθετα κάνεις κάτι που για μας τους Χριστιανούς, που θεωρούμαστε από αυτούς αφώτιστοι, εάν κάνεις κάτι που το λέμε κακό, αν κάνεις ,ας πούμε, μια ληστεία χωρίς όμως συμμετοχή, σαν ψυχρός εκτελεστής που λέμε, σαν να παίζεις το ρόλο σου στη σκηνή του θεάτρου χωρίς να ταυτίζεσαι με το ρόλο σου, εάν λοιπόν κάνεις μία ληστεία χωρίς προσκόλληση, αυτή η πράξη αξιολογείται θετικά διότι δεν συσσωρεύεις κάρμα και άρα ευκολύνεσαι να βγεις από τον κύκλο των επαναγεννήσεων, από την σαμσάρα. Βλέπει κανείς μία πλήρη αντιστροφή δηλαδή της αντιλήψεως περί καλού και κακού, περί ηθικού και ανήθικου, που έχουμε όχι μόνο εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι αλλά και γενικότερα θα έλεγα ο δυτικός άνθρωπος, του οποίου, όπως και να το κάνουμε, τα δεδομένα βασίζονται σε θεμέλια χριστιανικά. Δεν υπάρχει λοιπόν σύμφωνα με τους οπαδούς της γιόγκα, σύμφωνα με τον Ινδουισμό και το Βουδισμό, δεν υπάρχει καλό και κακό σε απόλυτη έννοια. Το καλό και το κακό είναι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Αυτό που έχει σημασία είναι να δρα κανείς χωρίς προσκόλληση, δηλαδή με τον τρόπο που αναφέραμε. 

Έτσι λοιπόν, για να συνεχίσουμε μιλώντας εποπτικά και με παραδείγματα, εάν κάποιος ξαφνικά, είναι και καλοκαίρι τώρα και κοιμάται κανείς με ανοιχτό το παράθυρο, μπαίνει κάποιος στο σπίτι του τον ληστεύει, τον βιάζει, τον σκοτώνει· το θύμα εξεπλήρωσε το κάρμα του! Ο θύτης; Ο θύτης κι αυτός εξεπλήρωσε το κάρμα του. Δεν έχει ευθύνη ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Μάλιστα το θύμα θα πρέπει να είναι και ευγνώμον απέναντι στο θύτη, θα πρέπει να του χρωστάει ευχαριστίες διότι χωρίς τον θύτη δεν θα μπορούσε να ξεπληρώσει το κάρμα του.  
Και ρωτώ τώρα εγώ: υπάρχει πιο οπισθοδρομική, σκοταδιστική, μεσαιωνική, αντιδραστική ή όπως αλλιώς θέλετε να την ονομάσετε θεωρία από αυτήν τη θεωρία; Και την παρουσιάζουν ως τη φωτεινή πλευρά της ζωής και ως κάτι το πολύ μοντέρνο, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση “in”. Πού είναι; Αυτός είναι ο πιο σκοτεινός μεσαίωνας! Και είναι, προσέξτε, και τα δεκανίκια για την οποιαδήποτε απολυταρχία. Γιατί λοιπόν όποιος έχει την εξουσία είναι πάνω; Γιατί έχει καλό κάρμα από προηγούμενες ζωές. Γιατί άλλοι είναι δυστυχείς, είναι υποταγμένοι, είναι υπόδουλοι, είναι, είναι, είναι; Γιατί έχουν αρνητικό κάρμα. Άρα λοιπόν τα καλύτερα δεκανίκια, όπως λέει και μια Αμερικανίδα μελετήτρια του Ινδουισμού, τα καλύτερα δεκανίκια για την οποιαδήποτε εξουσία είναι η θεωρία του κάρμα και της μετενσάρκωσης. 
Και βέβαια δεν θα μπούμε να μιλήσουμε και για τις κάστες· άλλο αυτό σκάνδαλο, ας πούμε, κι άλλος σκοτεινός μεσαίωνας σ’ όλο το μεγαλείο του· οι κάστες, οι ευγενείς, οι οποίοι είναι, ας πούμε, που έχουν το καλό κάρμα, οι άλλοι είναι οι έμποροι, και είναι  και η μεγάλη κάστα του πολλού όχλου, ας πούμε, οι οποίοι είναι καταδικασμένοι. Γιατί; Γιατί δεν έχουν καλό κάρμα. Φταίει το κάρμα λοιπόν. 
Τα λέγω αυτά για να φανεί ότι εδώ δεν πρόκειται ούτε για γυμναστική ούτε για επιστήμη ούτε, πολύ περισσότερο, για τη φωτεινή πλευρά της ζωής, αλλά πρόκειται, αγαπητοί ακροατές, και αυτό το λέμε χωρίς φόβο και πάθος, αλλά πρέπει κάποια στιγμή τα πράγματα να τα βάλουμε στη θέση τους, για να μην ψαρεύουν, ας πούμε, σε θολά νερά κάποιοι επιτήδειοι και παρασύρουν ανθρώπους  και νέους και μεγαλύτερους στην ηλικία. Αυτό λοιπόν είναι στην πραγματικότητα, πρόκειται για τον σκοτεινό μεσαίωνα σε όλο του το μεγαλείο, που επιστρέφει με τη μορφή του μοντέρνου και αυτού του οποίου θα μας βοηθήσει τάχα. Και διερωτάται κανείς: καλά, γιατί δεν βοηθήθηκαν οι καημένοι οι Ινδοί, οι οποίοι τα ξέρουν αυτά και τα εφαρμόζουν εδώ και εκατοντάδες και χιλιάδες χρόνια; Το φενγκ-σούι π.χ. λέει ότι θα βοηθήσει τους ανθρώπους να διαμορφώσουν το χώρο τους, την ενέργεια μέσα στο χώρο τους, για να είναι ευτυχισμένοι. Και διερωτάται κανείς: οι Ινδοί, οι οποίοι εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια τα ξέρουν αυτά, έκαναν το χώρο τους τέτοιο, έτσι τον ερύθμισαν ενεργειακά σωστά για να είναι επιτυχημένοι στις σχέσεις τους και στις δουλειές τους κ.λ.π.; Ακριβώς το αντίθετο βλέπει κανείς να συμβαίνει! 
Το άλλο θεμέλιο αυτών των θεωριών, το πνευματικό θεμέλιο Βουδισμού-Ινδουισμού και η γιόγκα είναι τεχνική, επαναλαμβάνω, αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τις θρησκείες αυτές· η γιόγκα είναι ο τρόπος, αγαπητοί φίλοι, ο τρόπος με τον οποίο υποτίθεται ότι φτάνει κανείς στη φώτιση. Δηλαδή με τη γιόγκα θα βγει από τον κύκλο των επαναγεννήσεων, με το διαλογισμό. Γιόγκα είναι κυρίως οι σωματικές ασκήσεις και διαλογισμός είναι κυρίως το πνευματικό μέρος, αλλά αυτά είναι αναπόσπαστα. Με τη γιόγκα λοιπόν θα βγει κανείς από τον κύκλο των επαναγεννήσεων και γι’ αυτό αναφέρθηκα εκτενώς σ’ αυτό το θέμα. 
Το θέμα λοιπόν, στο οποίο ήρθαμε με τρόπο φυσικό και συνδέεται άμεσα με τη θεωρία του κάρμα, είναι η
 μετενσάρκωση. Μετά το θάνατο, λένε αυτοί, του σώματος η ψυχή μπαίνει σε ένα άλλο σώμα. Μπορεί να είναι σώμα ανθρώπου, να είναι σώμα ζώου, μερικές σχολές λένε ότι μπορεί να είναι ακόμα και ένα άψυχο, μία πέτρα ή ένα δέντρο κ.ο.κ. Και αυτό επίσης, αυτή η θεωρία, περνάει ως κάτι το πολύ μοντέρνο. Για να δούμε λοιπόν είναι έτσι; Είναι; Είναι κάτι το οποίο μας βοηθάει;  
Έχω μπροστά μου το κείμενο ενός βουδιστού λάμα· οι λάμα είναι στο Βουδισμό το αντίστοιχο των γκουρού του Ινδουισμού, είναι οι φωτισμένοι δάσκαλοι, είναι απόλυτες αυθεντίες, δηλαδή ό,τι πούνε στους μαθητές τους είναι νόμος, δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ένας τέτοιος λοιπόν σπουδαίος λάμα του Βουδισμού ο Κά-λουρίν Μποτσί, πέθανε κι αυτός πριν από 20 χρόνια περίπου, γράφει σε βιβλίο του τα εξής χαρακτηριστικά. Ακούστε: «ο Βούδας είδε, σε μία προηγούμενη ζωή του, μια μητέρα να θηλάζει ένα παιδί και να τρώει ψάρι, πετώντας τα κόκαλα του ψαριού με πολύ απότομο τρόπο σ’ ένα φτωχό σκυλί, που είχε συρθεί στην πόρτα της. Η σκηνή του φάνηκε πολύ θλιβερή, του Βούδα, γιατί μπορούσε να διακρίνει ότι στην προηγούμενη ζωή του το παιδί ήταν ο χειρότερος εχθρός της μητέρας του και ότι κάποτε στο μέλλον θα την έβλαπτε, ενώ το ψάρι ήταν η μητέρα της και το σκυλί ήταν ο πατέρας της». Αυτά γράφει ο βουδιστής λάμα, σπουδαίος, μεγάλος και τρανός, αμέσως μετά το Δαλάι λάμα, τόσο σπουδαίος, στο βιβλίο του «Διδασκαλίες», το οποίο έχει εκδοθεί και στα ελληνικά. Λοιπόν αυτό που παρουσιάζεται ως μία μη επιδεχόμενη αμφισβήτηση, αλήθεια, ερωτώ, εάν το έγραφε κάποιος άνθρωπος και ερχόταν στα χέρια ενός ψυχιάτρου, είμαι σίγουρος ότι ο ψυχίατρος θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι αυτός ο άνθρωπος, που γράφει τέτοια πράγματα και πιστεύει τέτοια πράγματα, έχει μία σοβαρότατη ψυχοδιανοητική διαταραχή.
Είναι δυνατόν, αγαπητοί φίλοι, να πιστεύει κανείς, για όνομα του Θεού, ότι το παιδί, το οποίο κρατάει η μάνα στην αγκαλιά της και το θηλάζει, το σπλάχνο της, σε προηγούμενη ζωή ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός της; Και ότι κάποτε στο μέλλον, σ’ αυτή τη ζωή, τώρα, θα τη βλάψει; Κι ότι το ψάρι που τρώει, σε προηγούμενη ζωή ήταν η μητέρα της; Και το σκυλί, στο οποίο πετάει τα κόκαλα, σε προηγούμενη ζωή ήταν ο πατέρας της; Αυτό δυστυχώς, να πω δυστυχώς, δεν είναι κάτι που έγραψε σ’ ένα χαρτί κάποιος ψυχοπαθής, αλλά είναι μία θεϊκή –υποτίθεται- διδασκαλία, την οποία μας δίνει ένας κορυφαίος λάμα, ένας δάσκαλος μέγας και τρανός του Βουδισμού, και θα πρέπει να την πιστέψουν οι οπαδοί, χωρίς καμία αντίρρηση. Ερωτά κανείς, είναι δυνατόν; Με αυτά τα πράγματα, τα οποία παρουσιάζονται, επαναλαμβάνω, ως πολύ μοντέρνα και βοηθητικά για τον σύγχρονο άνθρωπο, είναι δυνατόν να θεμελιωθούν σχέσεις υγιείς μέσα στην οικογένεια; Μέσα στην κοινωνία, μέσα στα εργασιακά περιβάλλοντα; Είναι δυνατόν η μάνα να βλέπει το παιδί της και να πιστεύει ότι σε προηγούμενη ζωή ήταν ο μεγαλύτερος εχθρός της; Ο άντρας να βλέπει στο πρόσωπο της γυναίκας του ότι ενδεχομένως σε προηγούμενες ζωές ήτανε, ξέρω ‘γω, οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς, ότι ήταν ο πατέρας του, η μάνα του, η πεθερά του, ο μεγαλύτερος εχθρός του; Για όνομα του Θεού! Σήμερα οι άνθρωποι είναι οι περισσότεροι σε τόσο δυσκολεμένη κατάσταση, ακόμα αυτά λοιπόν να πιστέψουν για να, ας μου συγχωρεθεί η έκφραση, για να σαλτάρουν οι άνθρωποι τελείως! Άρα λοιπόν δεν είναι όχι μόνο μοντέρνο και βοηθητικό αλλά είναι επικίνδυνο, πολύ επικίνδυνα πράγματα για την ψυχοδιανοητική ισορροπία των ανθρώπων αυτά, οι θεωρίες περί κάρμα και μετενσαρκώσεων.
Και πρέπει να σας πω ότι στο εξωτερικό και ιδιαίτερα στη Γερμανία και στην Αμερική έχουν γίνει εδώ και χρόνια μελέτες και από ψυχιάτρους και ψυχολόγους κι επιστήμονες, που εντοπίζουν και επισημαίνουν αυτούς τους κινδύνους. Εδώ δυστυχώς στην Ελλάδα, όπως ξέρουμε, είσαι ό,τι δηλώσεις και παρουσιάζονται αυτά και ακόμα δυστυχώς έχουν πέραση αυτά τα πράγματα. Και η τελευταία μόδα, των τελευταίων χρόνων, είναι ότι έχει μπει η γιόγκα σ’ όλα τα γυμναστήρια. Μα, λες, δεν είναι γυμναστική. Όχι, λέει, είναι, είναι μόδα. Μα, σιγά βρε παιδιά! Και μετά, το ότι κάποιοι λένε ότι ωφελούνται σωματικά κάνοντας γιόγκα, μου ‘λεγε κάποιος φίλος –και είναι πολύ λογικό- μου ‘λέει, κοίταξε, εάν κόψεις κακές συνήθειες που είχες, ας πούμε τσιγάρο. Εάν κάποιος κάπνιζε δύο πακέτα την ημέρα και έπινε και πέντε καφέδες κάθε μέρα και τα κόψει αυτά κι αρχίσει στοιχειωδώς να αθλείται, αυτό το γεγονός από μόνο του θα του βελτιώσει την υγεία.
Δεν είναι λοιπόν οι στάσεις της γιόγκα που του βελτιώνουν την υγεία. Και να πούμε το εξής, που είναι πολύ σημαντικό. Σε πρώτη φάση νιώθει κανείς μία βελτίωση, η οποία οφείλεται στο ότι έκοψε τις συνήθειες τις κακές, τσιγάρο, πολλούς καφέδες ή δεν ξέρω τι άλλο κι άρχισε να κινείται ο άνθρωπος και να αθλείται· ωραία. Σε επόμενη φάση όμως, και αυτό είναι το σημαντικό, με τις άκρως αφύσικες στάσεις, τις ασάνες που τις λένε στον Ινδουισμό, που παίρνει ο μαθητής της γιόγκα, φτάνει στο αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή έχουμε μία ανατροπή του ορμονικού συστήματος του οργανισμού διότι πιέζονται οι ενδοκρινείς αδένες· αυτά τα λένε οι επιστήμονες και τα λένε και άνθρωποι, οι οποίοι πέρασαν από το δρόμο της γιόγκα, μπορεί κανείς να τα βρει όλα αυτά που σας λέγω και στο σπουδαίο, στο εξαιρετικό βιβλίο του Διονυσίου Φαρασιώτη, «Ο γκουρού, ο νέος και ο γέροντας Παΐσιος», που έχει εκδοθεί στη Θεσσαλονίκη το 2002. Λέει λοιπόν και ο Φαρασιώτης και άλλοι σοβαροί μελετητές ότι όχι μόνο δεν βοηθάει την υγεία αλλά αντίθετα εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους και για τη σωματική υγεία. Διότι όταν πιέζονται οι ενδοκρινείς αδένες και ανατρέπεται η ορμονική ισορροπία του οργανισμού, τότε μπαίνουμε σ’ έναν πολύ επικίνδυνο δρόμο. Οι Ινδοί γκουρού βέβαια μας εκπλήσσουν πολλές φορές με την κυνικότητά τους, όπως π.χ. ο Σατυανάντα, που αναφέραμε, λέει κάπου ότι, παρόμοια, λέει και πιο κυνικά και ο γκουρού Ραζνίς, ο οποίος είχε συλληφθεί στη δεκαετία του ’80 στην Αμερική για ναρκωτικά και για άλλες παράνομες δραστηριότητες και του είχε απαγορευτεί η είσοδος και είχε απελαθεί κ.λ.π.
Λοιπόν λένε κυνικά ότι, τι να κάνουμε, λένε, για να ενεργοποιήσει κανείς αυτή την ενέργεια, που λέγαμε, που είναι η βασική έννοια με την οποία δουλεύουν και θα πρέπει, η γιόγκα εκεί στοχεύει, στο να ενεργοποιήσει αυτήν την ενέργεια, έχει, λέει, ένα ρίσκο! Κάποιοι, λέει, θα αρρωστήσουν, θα τρελαθούν, αλλά τι να κάνουμε, λέει, κάποτε θα ενεργοποιήσουμε αυτή την ενέργεια! Μα εδώ τίθεται ένα θέμα, και για τις δημόσιες αρχές δεν μπορούν να λειτουργούν κέντρα, στα οποία να πηγαίνουν ανύποπτοι άνθρωποι και οι τεχνικές, τις οποίες διδάσκονται εκεί πέρα να εγκυμονούν σοβαρότατους κινδύνους, όχι μόνο για την ψυχοδιανοητική αλλά και για τη σωματική τους υπόσταση. Για να δούμε, θα ιδρώσει κανενός το αυτί, να ενδιαφερθεί και γι’ αυτά τα πράγματα;

Καθώς λοιπόν βαδίζουμε προς το τέλος της εκπομπής, επειδή πιέζει και ο χρόνος, εξάλλου το θέμα αυτό είναι τεράστιο και δεν εξαντλείται, απλώς εμείς θίγουμε κάποια βασικά, κατά την αντίληψή μας, κάποιες βασικές παραμέτρους του θέματος.
 
Τι είναι τελικά η γιόγκα και ο διαλογισμός; Είπαμε τι δεν είναι: δεν είναι γυμναστική, δεν είναι επιστήμη, δεν είναι η φωτεινή πλευρά της ζωής· τι είναι; Λένε ότι είναι ο δρόμος για τη φώτιση. Λένε. Τι είδους φώτιση όμως είναι αυτή; Στην πραγματικότητα, αγαπητοί φίλοι, όπως φαίνεται κι απ’ τις μελέτες που ανέφερα -Γερμανών ψυχιάτρων κυρίως, και Αμερικανών κατά δεύτερο λόγο- η γιόγκα, ο διαλογισμός, είναι μία διαδικασία σταδιακής αυτο-ύπνωσης μέσω της φαντασίας. Στη γιόγκα και στο διαλογισμό καλπάζει αχαλίνωτα η φαντασία· κι αυτό είναι μία μεγάλη, μία τεράστια διαφορά από τη Χριστιανική προσευχή! Και πρέπει να το πούμε αυτό διότι αυτοί, που καλλιεργούν τη σύγχυση, μας λένε ότι τάχα ο διαλογισμός είναι κάτι πολύ όμοιο, είναι σχεδόν το ίδιο με τη Χριστιανική προσευχή: διαλογισμός εκεί, προσευχή εδώ, δηλαδή σ’ εμάς. Στον Χριστιανισμό προσευχή, στον Ινδουισμό διαλογισμός, ε, δηλαδή το ίδιο είναι. Μα, πώς είναι το ίδιο; Εμείς διδασκόμαστε απ’ τους Αγίους μας, στην προσευχή να κλείνουμε την πόρτα σε οποιαδήποτε εικόνα και φαντασία· αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αντιθέτως αυτοί ανοίγουν διάπλατα την πόρτα τους, της ψυχής τους, στη φαντασία· πραγματικά καλπάζει αχαλίνωτα.
Εάν θα διαβάσει κανείς κείμενα θα δει του λόγου το αληθές. Άρα λοιπόν μία αυτο-ύπνωση μέσω της αχαλίνωτης φαντασίας. Και στις συνεδρίες, ας το πω, όταν ένας δάσκαλος ή μία δασκάλα καθοδηγεί τους μαθητές, πώς να χαλαρώνουν υποτίθεται και πώς να φτάνουν σ’ αυτή την κατάσταση, ουσιαστικά της μεταλλαγμένης συνείδησης, εάν θα τα δει κανείς είναι μία διαδικασία αυτο-ύπνωσης. Βέβαια, πολλές φορές χρησιμοποιούνται και φυσικά ναρκωτικά. Βρίσκεται κανείς, ας πούμε, σε μία ομάδα τέτοια, με μια απαλή μουσική, η οποία σε χαλαρώνει· ξαφνικά παρουσιάζονται δύο, δίνουν κι ένα τσάι, παίρνουν όλοι, ε, εσύ να μην πάρεις; Δοκιμάζεις, έχει και μια βαριά γεύση και μυρουδιά, ε, λες είναι εξωτικό, απ’ την Ινδία κ.λ.π. Και εκεί μέσα έχουνε βάλει και ναρκωτικό… Άρα λοιπόν πέφτεις σαν ώριμο φρούτο στα δίχτυα που έχουνε στηθεί για σένα. 
Αυτο-ύπνωση λοιπόν, μέσω της οποίας περνούν τα μηνύματα από τον δάσκαλο, κι από την άλλη μεριά –πρέπει να το πούμε κι αυτό χωρίς φόβο και πάθος- είναι, αγαπητοί φίλοι, άνοιγμα της καρδιάς στα πονηρά πνεύματα. Διότι τα μάντραμς, οι διαλογιστικές, όπως λέγονται, λέξεις ή φράσεις στον Ινδουισμό, ουσιαστικά οι περισσότερες είναι ονόματα θεοτήτων του Ινδουισμού ή του Βουδισμού αντίστοιχα. Υπάρχουν και στον Ινδουισμό και στο Βουδισμό χιλιάδες αρσενικές και θηλυκές θεότητες. Στην πραγματικότητα αυτές οι θρησκείες είναι χοντροκομμένη ειδωλολατρία!
Βέβαια στη Δύση παρουσιάζεται ως κάτι το εξευγενισμένο και τάχα το φιλοσοφικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια χοντροκομμένη ειδωλολατρία. Τα μάντραμς λοιπόν είναι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ονόματα θεοτήτων ψεύτικων, κι όπως λέει κι ο προφήτης Δαβίδ, πίσω από τους θεούς των εθνών είναι δαιμόνια. Άρα λοιπόν λέγοντας τα μάντραμς κάποιος για να προχωρήσει στο διαλογισμό, ουσιαστικά επικαλείται δαίμονες και άρα λοιπόν ανοίγει την ψυχή του διάπλατα σε δαιμονικές επιρροές. Αυτό είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.  
Αυτό λοιπόν είναι στην πραγματικότητα η γιόγκα και ο διαλογισμός και γι’ αυτό, επαναλαμβάνω, χρειάζεται ενημέρωση, χρειάζεται προσοχή. Τώρα, εάν κάποιος θέλει συνειδητά να τα ακολουθήσει αυτά, η Εκκλησία τού λέει τι γίνεται και την ευθύνη την έχει ο ίδιος· αλλά πρέπει να ξέρει ότι βαδίζει σ’ έναν επικίνδυνο δρόμο και επίσης πρέπει να ξέρει ξεκάθαρα ότι με το δρόμο αυτό φεύγει, ξεκάθαρα φεύγει, από το δρόμο του Χριστού και της Εκκλησίας. Δεν μπορεί κανείς, και αυτό είναι πολύ σημαντικό, δεν μπορεί κανείς να κάνει γιόγκα και διαλογισμό, με την έννοια που τα είπαμε, και συγχρόνως να νομίζει ότι είναι και Χριστιανός Ορθόδοξος· είναι αυτά τα πράγματα ασυμβίβαστα. 
Άρα λοιπόν -και εδώ τώρα είναι ένα σημείο για να κλείσει η ανάπτυξη του θέματός μας, όσο μπορεί να γίνει αυτό- όταν ο Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής από την Αθήνα στέλνει την ενημέρωση για το Σεμινάριο, που προσφέρει σε δασκάλους και καθηγητές παρακαλώ, στη γιόγκα και λέει κανείς: γιατί; Γιατί να μορφωθούν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές στη γιόγκα; Προφανώς, στο πίσω μέρος, όπως το λένε πολλοί, στο πίσω μέρος του μυαλού έχετε, κύριοι, αύριο μεθαύριο με κάποιο τρόπο να βάλετε τη γιόγκα στα σχολεία, ή όχι; Για ποιον άλλο λόγο το κάνετε αυτό; Άρα λοιπόν, προσέξτε, εδώ, και πρέπει να το τονίσουμε αυτό, και να διεκδικήσουμε ως Χριστιανοί, γονείς, πολίτες κ.ο.κ. τα δικαιώματά μας, εσείς, κύριοι, πηγαίνοντας να διδάξετε στα παιδιά μας γιόγκα, ουσιαστικά τους προσηλυτίζετε σε μία άλλη θρησκεία. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Ουσιαστικά λοιπόν πάτε να προσηλυτίσετε τα παιδάκια μας, τα παιδιά του κοσμάκη, σε μία άλλη θρησκεία! Διότι σταδιακώς, δεν υπάρχει περίπτωση, ο ασχολούμενος συστηματικά με τη γιόγκα και μπαίνοντας στα βαθιά της νερά, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάει στον Ινδουισμό ή στο Βουδισμό. Λοιπόν, προσηλυτισμός σε μία άλλη θρησκεία· πράγμα που ρητώς απαγορεύεται από το Σύνταγμα. 
Λοιπόν, αυτά νομίζω ότι είναι τα βασικά στοιχεία της υποθέσεως και γι’ αυτό το λόγο έκρινα καλό να τα πω, να ενημερωθείτε, όχι για να στερήσουμε, όπως έλεγε ωραία και ο καθηγητής ο Δανός, ο Άαγκααρτ, όχι για να στερήσουμε, λέει, το ψωμί -το οποίο όχι ψωμί, χρυσό ψωμί, παντεσπάνι, διότι τα σεμινάρια της γιόγκα συνήθως είναι και ακριβοπληρωμένα- αυτά, λέει ο καθηγητής, τα λέμε όχι για να στερήσουμε το ψωμί των δασκάλων της γιόγκα ή να τους πάρουμε τους μαθητές, αλλά, αλλά για να κάνει κανείς συνειδητές επιλογές. Να ξέρει τι είναι στην πραγματικότητα και αν μεν θέλει να παύσει να είναι Χριστιανός και να γίνει Ινδουιστής ή Βουδιστής τότε η γιόγκα είναι ο δρόμος, τον οποίον πρέπει να ακολουθήσει. Αν όμως θέλει να κάνει γυμναστική ή, δεν ξέρω, θέλει να θεωρεί ότι αυτό που κάνει είναι επιστήμη ή οτιδήποτε άλλο, τότε έχει λάθος, τον έχουν παραπλανήσει και φυσικά έχουν μεγάλη ευθύνη αυτοί που τον παρεπλάνησαν. 
Και είπα και για ακριβοπληρωμένα σεμινάρια. Λοιπόν, παρουσιάζονται όλες αυτές οι ομάδες, αγαπητοί φίλοι, ως σύλλογοι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρος. Μη κερδοσκοπικός σύλλογος σημαίνει ότι δεν έχει σχέση με τα χρήματα. Αυτοί, αντιθέτως, βλέπουμε ότι στα σεμινάριά τους οι τιμές που χτυπάνε είναι για πολύ φουσκωμένα πορτοφόλια. Τι γίνεται λοιπόν εδώ; Δεν θα έπρεπε να έχει και η εφορία και το Υπουργείο Οικονομικών ν’ ασχοληθεί με το θέμα αυτό; Αλλά εμείς κυρίως θίγουμε την πλευρά την πνευματική. Αυτή κυρίως μας ενδιαφέρει, μας ενδιαφέρει δηλαδή ότι ψυχές, για τις οποίες ο Χριστός έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε, χάνονται, παραπλανώνται κι όπως έλεγε κάποιος χαρακτηριστικά, αρχίζει κάποιος να ενδιαφέρεται για τη γιόγκα, συγχρόνως θ’ αρχίσει να ενδιαφέρεται και για την ινδική κουζίνα και για την ινδική μουσική και για τα ινδικά φορέματα κ.λ.π. κ.λ.π., και για την ινδική θρησκεία. Αυτός ο δρόμος είναι αναπόφευκτος. Κι αυτά δεν τα λέω εγώ, τα λέει ο καθηγητής Άαγκααρντ, τα λεν όλοι οι σοβαροί μελετητές και ας ληφθούν υπόψιν. Και αν οι υπεύθυνοι του Υπουργείου Εθνικής –και επίτηδες το λέω το «Εθνικής»- διότι οι στόχοι της Εκπαίδευσης, αγαπητοί φίλοι, καθορίζονται από το Σύνταγμα και είναι η μόρφωση των παιδιών μας με τρόπο σύμφωνο με την παράδοσή μας και η παράδοσή μας είναι Χριστιανική Ορθόδοξη και Ελληνική.

Εάν λοιπόν αυτοί, οι οποίοι είχαν τις εμπνεύσεις για τα σεμινάρια της γιόγκα, δεν τα ξέρουν αυτά ας τα μάθουν, ας καθίσουν, ας τα μελετήσουν και ας αλλάξουν αποφάσεις. Αλλά και εμείς, ως ενεργοί πολίτες, να ασκήσουμε και τις πιέσεις μας· για ελάτε κύριοι, εμείς δεν σας δώσαμε το δικαίωμα να διδάξετε στα παιδιά μας γιόγκα, λοιπόν, να τους αλλάξετε τα φώτα, να τους προσηλυτίσετε σε μία άλλη θρησκεία!  
Αυτά λοιπόν και σας ευχαριστώ πολύ που ήσασταν σήμερα μαζί μας. Στο μικρόφωνο ήταν ο π. Αρσένιος Βλιαγκόφτης από τη Μονή του Αγίου Αρσενίου Χαλκιδικής.

Απομαγνητοφώνηση: 
Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου