ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΝΕΟΣ ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ: Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ ΚΑΙ ΚΕΡΙΑ!

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ!

ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ: ΝΑ ΓΙΝΕΣΑΙ ΣΑΝ ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ!

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: Να γίνεσαι σαν το αηδόνι! Το αηδόνι, τραγουδάει μέσα στο δάσος! Μπορεί κανείς να μην το ακούει... Μπορεί κανείς να μην το επαινεί... Αλλά αυτό, συνεχίζει να βγάζει τον γλυκό του σκοπό... Γιατί, αυτή είναι η φύση του! Έτσι κι εσύ, να σκορπάς την αγάπη και την καλοσύνη σου... Χωρίς να περιμένεις τίποτα! Χωρίς να σε νοιάζει... Αν σε κρίνουν ή αν σε καταλαβαίνουν!

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΠΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ!

Π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ: ΟΤΙ ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΗ ΦΥΣΗ ΜΑΣ ΑΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΝΑΓΚΗ!

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ: Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΟΠΟ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΥΣΚΟΛΙΑ!

Γέρων Εφραίμ Αριζόνας: Η συγγνώμη δεν έχει κόπο, δεν έχει δυσκολία. Τι χρειάζεται; Χρειάζεται ταπείνωση.
Δίνοντας την συγγνώμη στον άλλο, θα πάρουμε την συγχώρηση των αναριθμήτων αμαρτημάτων μας και θα έχουμε όλο το δικαίωμα να πούμε στον Θεό:
«Κύριε, ό,τι μου έκαναν οι άνθρωποι τους συγχώρησα. Τώρα ζητώ κι εγώ να εκφράσεις την αγάπη Σου επάνω μου και να συγχωρήσεις τα δικά μου αμαρτήματα».

Το μέγα Γεροντικόν

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΜΠΡΙΑΝΤΣΙΑΝΙΝΩΦ: Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ: Ο δί­καιος άν­θρω­πος, ένα πράγ­μα μόνο τον απα­σχο­λεί.

Φέρ­νει στο νου του, την δρα­στη­ριό­τη­τα της ημέ­ρας του και την συγ­κρί­νει με το θέ­λη­μα του Θεού δηλ. με την Αγία Γρα­φή.

Τα ελατ­τώ­μα­τα στην συμ­πε­ρι­φο­ρά του, στους λο­γι­σμούς του και στις κι­νή­σεις της καρ­διάς του, τα θε­ρα­πεύ­ει με την με­τά­νοια και τα ξε­πλέ­νει με τα δά­κρυά του. Για την ανα­καί­νι­σή του και για την ενί­σχυ­ση του αγώ­να του, ζη­τά­ει από τον ου­ρα­νό νέα δύ­να­μη, νέο φω­τι­σμό. Και ο Θεός στην ψυχή που προ­σεύ­χε­ται, με την έμ­πο­νη συ­ναί­σθη­ση της μη­δα­μι­νό­τη­τσς, της αδυ­να­μί­ας και των πτώ­σε­ών της, χα­ρί­ζει αγιο­πνευ­μα­τι­κό φω­τι­σμό και δύ­να­μη υπερ­φυ­σι­κή.

Μια τέ­τοια ζωή είν­αι διαρ­κής πρό­ο­δος και έχει συ­νε­χή κέρ­δη, κέρ­δη αιώ­νια. Έτσι ζει ο μα­κά­ριος (και δί­καιος) άν­θρω­πος.