ΑΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΣΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Εἶναι φανερὸ ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται στὴν Πατρίδα μας ἕνα ἀντιχριστιανικὸ καὶ ἀντιεκκλησιαστικὸ ρεῦμα. Ψηφίζονται ἀντορθόδοξοι νόμοι ποὺ ἀντιβαίνουν κατὰ τρόπο κραυγαλέο πρὸς τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας, τὰ χριστιανικὰ ἤθη τοῦ λαοῦ μας καὶ τὴν ἱστορία τοῦ Γένους μας. Παράλληλα Ἐπίσκοποι ἐκδιώκονται ἀπὸ τὰ σχολεῖα μὲ ἕνα ἁπλὸ τηλεφώνημα ὑπαλλήλου τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, τὸ ὁποῖο ἔχει ἐπιδοθεῖ μὲ αὐξανόμενο ζῆλο στὴν ὑποβάθμιση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν,

ἀφαιρώντας ἔτσι ἀπὸ τὰ παιδιά μας τὸ δικαίωμα νὰ διδαχθοῦν τὴν πίστη τῶν πατέρων τους. Μιὰ πίστη, χάρη στὴν ὁποία τὸ ἔθνος μας μεγαλούργησε, δημιούργησε πολιτισμό, ἔγραψε ἱστορία, ἀφοῦ αὐτὴ τοῦ εἶχε ἤδη ἐμπνεύσει τὸ ἡρωικὸ φρόνημα, χάρη στὸ ὁποῖο ἀποτίναξε βάρβαρο ζυγὸ 500 ἐτῶν.

Ἂς μάθουν ὅμως οἱ ἐπίδοξοι σύγχρονοι πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὅτι «δέρουν εἰς ἀέρα» (Α΄ Κορ. θ΄ 26), ὅσους ἀντιεκκλησιαστικοὺς νόμους καὶ ἂν νομοθετήσουν. Διότι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσι» (Ματθ. ις΄ [16] 18)· οὔτε ὁ θάνατος οὔτε οἱ ὀργανωμένες δυνάμεις τοῦ κακοῦ θὰ μπορέσουν νὰ ὑπερισχύσουν καὶ νὰ νικήσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία εἶναι αἰώνια καὶ ἀθάνατη.

Ἂς ρίξουν μιὰ ματιὰ στὴν ἱστορία οἱ σημερινοὶ πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ μάθουν ὅτι «κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέπεσον» στὸ οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας «καὶ οὐκ ἔπεσε», διότι ἔχει θεμέλιο τὸν Χριστό (Ματθ. ζ΄ 25).

Βροχή, καταιγίδα φοβερή, ἦταν ὁ φθόνος τῶν Ἰουδαίων, τῶν σταυρωτῶν τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι μὲ συκοφαντίες, διωγμοὺς καὶ πολέμους ἐναντιώθηκαν στὸ κήρυγμα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν πρώτων Χριστιανῶν. Ἡ πίστη ὅμως ἁπλωνόταν μέχρις ὅτου ἦλθαν οἱ Ρωμαῖοι καὶ καταστρέφοντας τὴν Ἱερουσαλὴμ ἔπαυσε ἡ καταιγίδα.

Ποταμοὶ ἦσαν βασιλικοί, μεγάλοι, ὁρ­μητικοί, στοὺς ὁποίους δὲν ἔτρεχαν νερὰ ἀλλὰ αἵματα Χριστιανῶν Μαρτύρων, τὰ ὁποῖα θὰ μποροῦσαν νὰ σχηματίσουν μιά ἄλλη Ἐρυθρὰ Θάλασσα. Ἀλλὰ οἱ τύραννοι ἔπεσαν, χάθηκαν, «ἀπώλετο τὸ μνημόσυνον αὐτῶν μετ’ ἤχου» (Ψαλ. θ΄ 7).

Ἔπνευσαν καὶ οἱ ἄνεμοι τῶν αἱρέσεων, αἱρετικοὶ πολέμιοι τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀντίθετοι πολλὲς φορὲς καὶ μεταξύ τους στὴν αἵρεση, ἄπειροι στὸν ἀριθμό, ἀπὸ τοὺς Γνωστικοὺς ὣς τοὺς σημερινοὺς Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες, ἀλλὰ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ζεῖ καὶ καταισχύνει τοὺς ἐχθρούς της.

Τίποτε δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία, διότι τὴν ἔχει στερεώσει ἡ δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου. «Δεξιὰ Κυρίου ἐποίησε δύναμιν» (Ψαλ. ριζ΄ [117] 16). Ἂς φοβοῦνται ὅσοι τὴν πολεμοῦν. Τὸ τέλος τους θὰ εἶναι ὅχι ἁπλῶς ἄδοξο, ἀλλὰ καὶ τραγικό· ἔστω καὶ ἂν σήμερα ψηφίζουν ἀντιεκκλησιαστικοὺς νόμους καὶ διώκουν ἱερεῖς καὶ Ἀρχιερεῖς.

Ο ΣΩΤΗΡ

ΧΡΙΣΤΟΣ Ή ΧΡΗΣΤΟΣ: ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ;

Χρίστος ή Χρήστος; Μπορεί τα ονόματα αυτά ηχητικά να είναι ακριβώς ίδια, αλλά ορθογραφικά έχουν μία πολύ μεγάλη διαφορά. Ποια θα επικρατήσει τελικά ως η σωστότερη ορθογραφικά γραφή; Η γραφή με -ι, δηλαδή Χρίστος παράγεται από την λέξη Χριστός και θεωρείται βλασφημία να χρησιμοποιείται για οποιονδήποτε πέραν του Κυρίου Ιησού Χριστού. Προφανώς έχει υπάρξει αυτή η σύγχυση λόγω του γεγονότος πως το όνομα αυτό εορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου, γενέθλια ημέρα του Ιησού.

Αντίθετα, η γραφή Χρήστος παράγεται από το «χρηστός» που σημασιολογικά αναφέρεται σε αυτόν που είναι ηθικός.

Ωστόσο, καθιερώθηκαν να γιορτάζονται παράλληλα στις 25 Δεκεμβρίου και τα δυο παραπάνω ονόματα. Το προαναφερθέν φαινόμενο αποτελεί μια έξωθεν μαρτυρία (όχι γλωσσολογική) για το πως γίνεται αισθητό ένα όνομα στη συνείδηση των ανθρώπων.

ΠΗΓΗ:dogma.gr

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΝΑ ΛΕΣ ΤΗΝ ΕΥΧΗ "ΚΥΡΙΕ, ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ"!

Μην ξεχνάς κάθε μέρα να λες την ευχή.

Την ευχή που σε σώζει από κάθε κακό…

ΚΥΡΙΕ, ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ!

ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ- Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

Η διδασκαλία του Ιησού για την προσευχή

(Λουκάς 11,1-13)

1 Και συνέβηκε, ενώ προσευχόταν σε κάποιον τόπο, μόλις έπαψε, να πει κάποιος από τους μαθητές του προς αυτόν: «Κύριε, δίδαξέ μας να προσευχόμαστε, καθώς και ο Ιωάννης δίδαξε στους μαθητές του». 

2 Τους είπε τότε: «Όταν προσεύχεστε, λέγετε: “Πατέρα, ας αγιαστεί το όνομά σου. ας έρθει η βασιλεία σου. 

3 Τον άρτο μας της ερχόμενης ημέρας δίνε μας κάθε ημέρα. 

4 Και άφησε από εμάς τις αμαρτίες μας, γιατί και εμείς οι ίδιοι αφήνουμε από καθέναν που μας οφείλει. Και μη μας φέρεις μέσα σε πειρασμό”». 

5 Και είπε προς αυτούς: «Ποιος από εσάς θα έχει ένα φίλο και αν θα πορευτεί προς αυτόν μεσάνυχτα και του πει: “Φίλε, δάνεισέ μου τρεις άρτους, 

6 επειδή ένας φίλος μου παρουσιάστηκε από το δρόμο προς εμένα και δεν έχω τι να του παραθέσω για φαγητό”, 7 τότε εκείνος από μέσα θα αποκριθεί και θα του πει: “Μη με ενοχλείς. Ήδη η θύρα είναι κλεισμένη και τα παιδιά μου μαζί μου είναι στο κρεβάτι. Δε δύναμαι να σηκωθώ και να σου δώσω”. 

8 Σας λέω, αν και δεν του δώσει, αφού σηκωθεί, επειδή είναι φίλος του, βεβαίως όμως για την αναίδειά του θα σηκωθεί και θα του δώσει όσα χρειάζεται. 

9 Κι εγώ σας λέω: ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρείτε, κρούετε και θα σας ανοιχτεί. 

10 Γιατί καθένας που ζητά λαβαίνει και όποιος ερευνά βρίσκει και σ’ όποιον κρούει θα του ανοιχτεί. 

11 Και σε ποιον από εσάς ο γιος θα ζητήσει από τον πατέρα του ψάρι, και αντί για ψάρι θα του δώσει φίδι; 

12 Ή και αν ζητήσει αυγό, θα του δώσει σκορπιό; 

13 Αν λοιπόν εσείς που είστε κακοί, ξέρετε να δίνετε στα παιδιά σας δοσίματα αγαθά, πόσο μάλλον ο Πατέρας που είναι από τον ουρανό θα δώσει Πνεύμα Άγιο σε όσους του ζητούν!»

ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ: ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΑΜΠΕΛΟΣ Η ΑΛΗΘΙΝΗ!

Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι.

(Κατά Ιωάννη 15,1-8)

 
Εγώ είμαι η αληθινή άμπελος και ο Πατήρ μου είναι ο αμπελουργός. Καθε κλήμα, που είναι ενωμένο με εμέ, αλλά δεν φέρει καρπόν, το κόβει και το αφαιρεί ο Πατήρ. Καθε κλήμα, το οποίον φέρει καρπόν, το καθαρίζει και το περιποιείται, δια να φέρη περισσότερον καρπόν. Και σεις χάρις εις την διδασκαλίαν που σας έχω διδάξει, είσθε καθαροί, είσθε σαν πνευματικά κλήματα περιποιημένα και καρποφόρα. Μείνετε, λοιπόν, ενωμένοι με εμέ και εγώ με σας. Οπως το κλήμα δεν ημπορεί από τον εαυτόν του να φέρη καρπόν, εάν δεν μείνη ενωμένον με την κληματαριά, έτσι και σεις δεν ημπορείτε να πράττετε έργα αρετής, εάν δεν μείνετε ενωμένοι με εμέ. Εγώ είμαι η κληματαριά και σεις είσθε τα κλήματα. Εκείνος που μένει ενσωματωμένος εις εμέ και εγώ εις αυτόν, αυτός και μόνον φέρνει πολύν καρπόν. Διότι χωρίς εμέ, χωρίς την σωτήριον χάριν μου και την ζωτικήν ενέργειάν μου, δεν ημπορείτε να κάνετε τίποτε το αγαθόν. Οποιος δεν μείνει ενωμένος μαζή μου, έχει ήδη πεταχθή έξω, όπως το άχρηστο κλήμα και θα ξηραθή και όπως οι άνθρωποι μαζεύουν τα κομμένα κλήματα, τα ρίπτουν στο πυρ και τα καίουν, έτσι και εκείνοι, που χωρισμένοι από εμέ μένουν άκαρποι και άχρηστοι, θα ριφθούν από τους αγγέλους στο πυρ της αιωνίου κολάσεως. Εάν μείνετε ενωμένοι μαζή μου και τα λόγια μου μείνουν ως θησαυρός της καρδιάς σας και κατεύθυνσις εις την ζωήν σας, κάθε τι αγαθόν που θέλετε, ζητήσατέ το και θα γίνη προς χάριν σας. Αυτή είναι η δόξα του Πατρός μου, να φέρετε σεις πολλούς καρπούς αρετής και να γίνετε άξιοι μαθηταί μου. 

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ: Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗ ΘΕΟΤΟΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ!

Ο καθένας μας κοντά στην Θεοτόκο γίνεται σαν παιδί, σε αυτή την Μητέρα βρίσκουμε παρηγοριά, αγάπη και προστασία, μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροντες, άνδρες και γυναίκες.

Φώτης Κόντογλου

ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΚΑΚΑΒΙΩΤΙΣΣΑ: ΣΤΗ ΛΗΜΝΟ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΣΚΕΠΗ

Στην κορυφή ενός βουνού στη Λήμνο βρίσκεται ένα γραφικό ξωκλήσι, που είναι μοναδικό στον κόσμο για την αρχιτεκτονική του και βρίσκεται κάτω από μια σπηλιά και δεν έχει στέγη.

Εξωκκλήσι κοντά στο χωριό Ζεματά (περιοχή Θάνος, περ. 4. χλμ. από τη Μύρινα). Κατάλοιπο ενός από τα πολλά μετόχια του νησιού, είναι γνωστό από το 1305, έτος που περιήλθε στην ιδιοκτησία της μονής Μεγίστης Λαύρας, όταν μοναχοί από τον Άγ. Ευστράτιο που ανήκαν στη μονή, εγκαταστάθηκαν στο εξωκκλήσι για να προστατευθούν από επιδρομές Τούρκων.  Εντυπωσιακή είναι η θέση του σε δυσπρόσιτη σπηλιά, στην κορυφή του βουνού, ανάμεσα σε επιβλητικά βράχια, θέση που πιθανότατα φιλοξένησε παλαιοχριστιανικό ναό και ερημίτες στη βυζαντινή περίοδο.

Το εξωκκλήσι λειτουργείται κάθε Λαμπροτρίτη, οπότε και μεταφέρεται σ' αυτό η εικόνα της Παναγίας Κακαβιώτισσας, την οποία διατηρεί μια οικογένεια στον Κοντιά. Σύμφωνα με την παράδοση, η εικόνα δόθηκε από τον τελευταίο μοναχό του μετοχίου σε κάποιον ξωμάχο, απόγονοι του οποίου είναι η συγκεκριμένη οικογένεια.

Η ιστορία του

Η Παναγιά, ονομάστηκε Κακαβιώτισσα από το βουνό Κάκαβο στο οποίο βρίσκεται το ξωκλήσι της. Πρόκειται για τη μοναδική παγκοσμίως άσκεπη εκκλησία, η οποία είναι χτισμένη μέσα σε μια σπηλιά. Δε είναι ακριβώς σπηλιά αλλά μια εσοχή που σχηματίζουν τα βράχια. Κάτω από το βραχώδες αυτό μπαλκόνι ασκητές ήδη από τα 1305 επέλεξαν το τόπο του Κάκαβου, για να ασκητέψουν και να δοξολογήσουν την Παναγία. Έχτισαν το ναΐσκο για να λειτουργούνται οι μοναχοί, που ασκήτευαν στις γύρω σπηλιές του βουνού. Κάποτε οι μοναχοί πέθαναν, καινούργιοι ασκητές δεν ήρθαν και ο τελευταίος που έμεινε, αποφάσισε, να εγκαταλείψει τη Λήμνο και να πάει στο Άγιο Όρος.

Πριν φύγει για το όρος, βρήκε ένα Λημνιό από την οικογένεια Μουμτζή, από το Κοντιά, που' χε τη μάντρα του εκεί κοντά και του εμπιστεύτηκε την εικόνα της Παναγίας, το «Ρόδον το αμάραντον». Ο μοχαχός ζήτησε από το βοσκό να ανεβάζει την εικόνα στο ναό κάθε Λαμπροτρίτη για να λειτουργείται. Έπειτα ο ασκητής μπήκε στη θάλασσα, άνοιξε το ράσο του, το οποίο έγινε βάρκα και έφυγε για το Άγιο Όρος. To μετόχι της Παναγίας της Κακαβιώτισσας βρίσκεται κοντά στο ερειπωμένο πια χωριό Ζεματά ή Ζυματά στη περιοχή του Κοντιά, 4 μόλις χιλιόμετρα από τη Μύρινα.

Η Παναγία η Κακαβιώτισσα είναι ένα από τα πολλά παλαιά αγιορείτικα μετόχια της Λήμνου. Το μετόχι είναι γνωστό ήδη από το 1305, έτος που περιήλθε στην ιδιοκτησία της μονής Μεγίστης Λαύρας. Μοναχοί τότε από τον Άγιο Ευστράτιο που ανήκαν στη μονή της Μεγίστης Λαύρας, εγκαταστάθηκαν στη σπηλιά, για να προστατευθούν από τις επιδρομές των Τούρκων.

Εντυπωσιακή είναι η θέση του ναΐσκου. Βρίσκεται μέσα σε δυσπρόσιτη σπηλιά, στις παρυφές του βουνού. Η σπηλιά βρίσκεται σε ιδανική θέση για ερημίτες. Ακόμα και σήμερα σε μια διπλανή μικρή σπηλιά συναντάμε ίχνη ανθρώπων, που πηγαίνουν στη σπηλιά, για να απομονωθούν και να προσευχηθούν. Υπάρχουν κονσέρβες, πνευματικά χριστιανικά βιβλία και στρωσίδια. Το ξωκλήσι λειτουργεί και εορτάζει κάθε Λαμπροτρίτη, όταν οι κάτοχοι της εικόνας την ανεβάζουν στο ναό, για να λειτουργηθεί.

Πηγή: melymnos

ΔΥΟ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΒΛΩΣΗ!

 Δύο γυναίκες μας μιλούν για την άμβλωση

 

«Η ψυχική μου κατάσταση και πριν, και μετά την έκτρωση φαινόταν πολύ καλή. Όπως όμως κατάλαβα αργότερα, στην πραγματικότητα είχα νεκρώσει κάποιες ψυχικές λειτουργίες για να μην αισθάνομαι πόνο. Χρη­σιμοποίησα την εκλογίκευση για ναι πείσω τον εαυτό μου ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο πού ναι μπορώ ναι κάνω, κι έπρεπε ναι φανώ ψύχραιμη…;
Από τότε που έκανα την έκτρωση είχα αλλάξει τρο­μερά. Είχα γίνει σκληρή και κυνική. Δεν είχα εμπιστο­σύνη στους άντρες, ούτε καν στον εαυτό μου. Η σχέση μου με το φίλο μου είχε διαλυθεί, κι εμείς δεν καταλάβα­με καλά-καλά πώς συνέβη αυτό. Παρουσίασα και διάφο­ρα άλλα από αυτά που γράφετε στή σελίδα με το μετεκτρωτικό σύνδρομο. Έχασα την άνεση που είχα με τα παιδιά, που κάποτε τα λάτρευα και με λάτρευαν. Απέφευ­γα ναι κάθομαι κοντά τους γιατί πια δεν ήξερα τι να τους πω, φοβόμουν ναι κρατήσω μωρά στα χέρια μου, μήπως πάθουν κάτι.
Τελικά μπήκα στην εκκλησία για άλλους λόγους, αλλά στην εξομολόγησή μου είπα και για την άμβλωση. Σιγά-σιγά άρχισα να μαλακώνω και να μετανιώνω πραγ­ματικά για το γεγονός. Βλέπετε πάντα το ήξερα ότι ήταν κάτι αφύσικο, κάτι κακό, απλά δεν ήθελα τότε να το πα­ραδεχτώ για να μην καταρρεύσει αυτός ο ψεύτικος κό­σμος που ζούσα. Έχω κλάψει πολύ για το παιδάκι μου …; Κάθε φορά που βλέπω μία ανύπαντρη μάνα να μεγαλώ­νει το παιδί της ξέρω ότι κι εγώ θα μπορούσα να το κά­νω.
Τελικά μπήκα στην εκκλησία για άλλους λόγους, αλλά στην εξομολόγησή μου είπα και για την άμβλωση. Σιγά-σιγά άρχισα να μαλακώνω και να μετανιώνω πραγ­ματικά για το γεγονός. Βλέπετε πάντα το ήξερα ότι ήταν κάτι αφύσικο, κάτι κακό, απλά δεν ήθελα τότε να το πα­ραδεχτώ για να μην καταρρεύσει αυτός ο ψεύτικος κό­σμος που ζούσα. Έχω κλάψει πολύ για το παιδάκι μου …; Κάθε φορά που βλέπω μία ανύπαντρη μάνα να μεγαλώ­νει το παιδί της ξέρω ότι κι εγώ θα μπορούσα να το κά­νω. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να στρέψω τις προ­σπάθειες μου σ’ αυτή την κατεύθυνση…;
Ξεπέρασα όλα τα προβλήματα μόνο με την εξομολό­γηση, χωρίς καμιά ψυχοθεραπεία. Αντίθετα, φίλες μου που έχουν κάνει έκτρωση και επιμένουν ότι καλά έκα­ναν και είναι δικαίωμα τους να κάνουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους, έχουν πάθει κατάθλιψη και παίρνουν φάρμα­κα. Στην πραγματικότητα δεν έχουν συγχωρήσει τον ε­αυτό τους, γιατί για να συγχωρήσεις τον εαυτό σου πρέ­πει να παραδεχτείς ότι έχεις κάνει κάτι λάθος, κι αυτές δεν τολμάνε να το παραδεχτούν. Ούτε και ζητάνε συγχώ­ρεση από το Θεό. Πιστεύουν ότι η εκκλησία θα τις κα­ταδικάσει, αν πάνε να εξομολογηθούν, και έχουν γίνει πολύ εχθρικές με την εκκλησία, ενώ πρώτα δεν ήταν. Δεν καταλαβαίνουν, ότι η παραδοχή του σφάλματος δεν σημαίνει καταδίκη, κι ότι η παραδοχή του σφάλματος είναι ο μόνος δρόμος για να ελευθερωθούμε από τις συ­νέπειές του.
Θα σας παρακαλούσα να βάλετε αυτή την εξομολό­γηση και στο περιοδικό σας γιατί πιστεύω ότι κάποιες κοπέλες ίσως ωφεληθούν, να μην πάνε στην έκτρωση με τα μάτια κλειστά όπως πήγα εγώ, ή τουλάχιστον να ε­λευθερωθούν από τα προβλήματα μετά…;
Ευανθία Α.»*.

* Απόσπασμα επιστολής που λάβαμε στις 22.04.2006 και δη­μοσιεύσαμε στο 8ο τεύχος του περιοδικού μας «Μερικά παιδιά σε χρειάζονται» του Συλλόγου Προστασίας Αγέννητου Παιδιού.

* * * * * * * *

«Όταν πλησιάζεις το χειρουργείο κάνεις την αδιά­φορη αλλά νοιώθεις τα μέλη σου να παγώνουν από το φόβο. Το αίμα σταματάει να κυκλοφορεί στις φλέβες σου. Παραλύεις. Σταματάς ν’ ακούς τους εξωτερικούς ή­χους, μόνο την καρδιά σου ακούς να χτυπά πολύ δυνατά. Θέλεις να κλάψεις ή να το βάλεις στα πόδια αλλά πιέ­ζεις τον εαυτό σου και προχωράς γιατί έχεις πάρει την απόφαση να το κάνεις. Έχω ακούσει να λένε ότι είναι ευκολότερο από την εξαγωγή δοντιού. Σαχλαμάρες! Μό­νο όσες το έκαναν ξέρουν! Νοιώθεις περιφρόνηση για το χειρούργο που χαμογελάει συγκαταβατικά απέναντι σου και σε καθησυχάζει. Το θεωρείς υποκριτικό από κά­ποιον που σε λίγα λεπτά θα αδειάσει τα σπλάχνα σου μέ­σα σ’ ένα κουβά. Όταν σε σπρώχνουν να ξυπνήσεις εί­ναι σαν να γυρίζεις απ’ τον Άδη. Έχεις μία πικρή γεύ­ση στο στόμα. Πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να φύγεις: χρειάζονται το κρεβάτι για την επόμενη. Θλί­ψη και μελαγχολία σε συνοδεύουν για πολλές μέρες. Αν είσαι τυχερή και σε περιμένει έξω κάποια φίλη συνήθως προσπαθεί να σε καθησυχάσει: «Πάει, πέρασε» σου λέει. «Το ξεφορτώθηκες, τώρα θα συνεχίσεις όπως πριν τη ζωή σου». Μόνο που «αυτό» που ξεφορτώθηκες θα ανα­ρωτιέσαι πάντα πώς θα ήταν αν το γεννούσες και η ζωή σου δεν θα είναι ποτέ πια όπως πριν».

* Μαρτυρία από το άρθρο της Αναστασίας Αρπατζή «Η έγ­κυος μπροστά στα διλήμματα της έκτρωσης», που δημοσιεύθηκε στο 1ο τεύχος του περιοδικού μας.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ
Αντικειμενική ενημέρωση για όσα πρέπει να γνωρίζουμε
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”

Πηγή: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

ΨΑΛΜΟΙ: ΕΑΝ ΜΗ ΚΥΡΙΟΣ ΦΥΛΑΞΗ ΠΟΛΙΝ!

ΨΑΛΜΟΣ 126 1,2

Ψαλ. 126,1         Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες· ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων.
Ψαλ. 126,2         εἰς μάτην ὑμῖν ἐστι τὸ ὀρθρίζειν, ἐγείρεσθαι μετὰ τὸ καθῆσθαι, οἱ ἐσθίοντες ἄρτον ὀδύνης, ὅταν δῷ τοῖς ἀγαπητοῖς αὐτοῦ ὕπνον.
 

Ψαλ. 126,1                Εάν ο ίδιος ο Κυριος δεν οικοδομήση και δεν ευδοκήση εις την ανοικοδόμησιν ενός οίκου, ματαίως εκοπίασαν οι οικοδομούντες αυτόν. Εάν ο ίδιος ο Κυριος δεν φυλάξη μίαν πόλιν, ματαίως ηγρύπνησαν οι φρουροί της.
Ψαλ. 126,2               Εάν δεν έχετε βοηθόν τον Θεόν, ματαίως εξυπνάτε από τον βαθύν όρθρον, δια να μεταβήτε εις τας εργασίας σας. Ματαίως, μόλις σηκωθήτε από την κλίνην σας η από την τράπεζαν του φαγητού, σπεύδετε προς την εργασίαν σας· και έτσι τρώγετε τον άρτον σας με πολύν κόπον και πόνον εις στιγμήν, κατά την οποίαν ο Κυριος δίδει στους αγαπητούς του πιστούς ανθρώπους ήρεμον ύπνον· 

ΚΥΡΙΕ, ΕΥΛΟΓΗΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!

Κύριε, ευλόγησε τα παιδιά μας!

ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΖΗΤΑΜΕ ΤΑΠΕΙΝΑ ΣΥΓΝΩΜΗ!

Στην εξομολόγηση ζητάμε ταπεινά συγνώμη… Χωρίς ντροπή, χωρίς δικαιολογίες. 

Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΤΩΡΑ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ!

π. Ιωάννης Ρωμανίδης: Τώρα ο διάβολος κάνει διακοπές, γιατί το έργον του το έχουν αναλάβει οι επίσκοποι.

ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ: ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!

Μοναχός Χριστόφορος Παπουλάκος: Είναι ντροπή μας, ένα γένος που με το αίμα του πύργωσε τη λευτεριά του, που περπάτησε τη δύσκολη ανηφοριά, να παραδεχτή πως δεν μπορεί να πορπατήσει στον ίσιο δρόμο άμα ειρήνεψε, κι ότι δεν ξέρουμε εμείς να συγυρίσουμε το σπίτι, που με το αίμα μας λευτερώσαμε, αλλά ξέρουν να το συγυρίσουν εκείνοι που δεν πολέμησαν, εκείνοι που δεν πίστευαν στον αγώνα, εκείνοι που πάνε να μας αποκόψουνε από τον Χριστό, και πασχίζουνε να μας ρίξουνε στη σκλαβιά άλλων αφεντικών, που’ ναι πιο δαιμονισμένοι από τους Τούρκους. 

ΟΣΙΟΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΣΟ ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΠΛΗΣΙΑΖΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ!

Όσιος Δωρόθεος: Οι άνθρωποι όσο πλησιάζουν τον Θεό, πλησιάζουν ο ένας τον άλλον. Και πάλιν όσο πλησιάζουν ο ένας τον άλλον, τόσο πλησιάζουν τον Θεό. 

ΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΣΟΥ;

Αν ο Θεός είναι μαζί σου, ποιος μπορεί να είναι εναντίον σου; 

ΕΧΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ, Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ!

Έχε εμπιστοσύνη, ο Θεός θα φροντίσει για όλα! 

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΤΕΣΤ!

Όταν περνάς μια μεγάλη δυσκολία και αναρωτιέσαι «που είναι ο Θεός;», θυμήσου: ο δάσκαλος είναι πάντα σιωπηλός κατά τη διάρκεια του τεστ! 

Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ: ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΘΕΪΚΟΥ ΦΩΤΟΣ (ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ)

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Στην πολύμορφη αυτή πολεμική του διαβόλου πρέπει να μάθει ο άνθρωπος να διακρίνει τους απλούς λογισμούς από τους σύνθετους λογισμούς, την ενέργεια του Θεού από τις δαιμονικές ενέργειες, την εμφάνιση του Φωτός του Θεού από το φως του διαβόλου.

«Ένα πράγμα, το οποίο μπορεί κανείς από Ορθοδόξου απόψεως να το θεωρεί δαιμονικό, από μιας άλλης απόψεως μπορεί να θεωρείται ότι είναι υγιεινό. Αυτό το οποίο, για την Ορθόδοξη θεολογία, μπορεί να θεωρείται ότι είναι από τον διάβολο, για την «Απογευματινή», «Ελευθεροτυπία» μπορεί να θεωρείται ότι είναι για το καλό του ανθρώπου.

Το πρόβλημα για τον Ορθόδοξο είναι το κριτήριο, τι θα είναι;».

«Και κυρίως, πρέπει να μάθει κανείς να διακρίνει από τις ενέργειες του διαβόλου, για να μπορεί να διακρίνει ποια ενέργεια που τον επηρεάζει είναι από τον Θεό και ποια ενέργεια είναι από τα λοιπά κτίσματα και, κυρίως, από τον διάβολο.

Και αυτή η ικανότητα της διακρίσεως μεταξύ κτιστών και άκτιστων ενεργειών είναι το θεμέλιο του χαρίσματος της διακρίσεως των πνευμάτων. Να διακρίνει κανείς μεταξύ των ενεργειών του πονηρού πνεύματος και του Αγίου Πνεύματος».

Μερικές φορές ο διάβολος «μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β΄ Κορινθίους ια’, 14). Το δαιμονικό φως είναι διαφορετικό από το Φως του Θεού.

«Το άκτιστο Φως ποτέ δεν είναι έξωθεν. Είναι πάντοτε έσωθεν. Το δαιμόνιο είναι έξωθεν, το φως του διαβόλου είναι έξωθεν. Όταν ο διάβολος αποκαλύπτει φως στον άνθρωπο, είναι έξωθεν».

«Όταν εμφανίζεται ο διάβολος στον άνθρωπο, εμφανίζεται δια της συζυγίας, ποτέ δια της κράσεως. Δεν μπορεί να υπάρξει κράση μεταξύ του κτιστού φωτός του διαβόλου και του ανθρώπου.

Γι’ αυτό και ο διάβολος όταν εμφανίζεται, εμφανίζεται πάντοτε και με σχήμα και με χρώμα και πάντοτε είναι έξω από τον άνθρωπο. Είναι φως παρυφιστάμενο, λένε οι Πατέρες. Παρυφίσταται, δηλαδή, το φως του διαβόλου. Ενώ όταν είναι το άκτιστο Φως, είναι ασχημάτιστο, ανείδεο, χωρίς χρώμα, χωρίς μορφή κλπ. Και θεάται δια της κράσεως.

Οπότε, ο θεούμενος βρίσκεται μέσα στο Φως και όλο το περιβάλλον του είναι μέσα στο Φως. Και το Φως φέγγει από παντού και είναι διαβρωτικό το Φως. Ενώ το φως του διαβόλου είναι περιορισμένο σε τόπο και έχει και χρώμα».

Όποιος έχει το χάρισμα της διακρίσεως, μπορεί αμέσως να αντιληφθεί την πλάνη και να μη πλανηθεί. Γι’ αυτό στην πατερική γλώσσα οι Θεούμενοι χαρακτηρίζονται απλανείς, που σημαίνει δεν παραπλανώνται.

Στην πνευματική αυτή πορεία σημαντικό ρόλο παίζει ο διακριτικός Πνευματικός Πατέρας. Άλλωστε, ο Πνευματικός Πατέρας πρέπει να είναι θεολόγος, με την χαρισματική έννοια του όρου, αφού θεολογία είναι η γνώση του Θεού και, οποίος αποκτά αυτήν την γνώση, μπορεί να διακρίνει «τα πνεύματα ει εκ του Θεού εστίν» (Α’ Ιω. δ’, 1).

«Ο Πνευματικός Πατέρας, για να έχει νοερά προσευχή σημαίνει ότι έχει το χάρισμα της διακρίσεως των πνευμάτων και ξέρει ακριβώς τις μεθοδείες του διαβόλου χωρίς καμία αμφιβολία, τις ενέργειες του διαβόλου με καταπληκτική ακρίβεια. Αυτός είναι ο Πνευματικός Πατέρας. Άλλα αυτή είναι η Ορθόδοξη θεολογία. Επομένως, αυτό σημαίνει ότι ο Πνευματικός Πατέρας αναποφεύκτως είναι Ορθόδοξος, δεν μπορεί παρά να είναι Ορθόδοξος.

Βέβαια, πρέπει να είναι ο Πνευματικός οδηγός, όχι στοχαστής γύρω από αυτά τα θέματα, αλλά να ξέρει με ακρίβεια τα θέματα αυτά, με ακρίβεια να οδηγεί τα πνευματικά τέκνα. Εάν στοχάζεται, τότε και ο ίδιος είναι χαμένος, θα χαθούν και οι οπαδοί του. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Εξ επόψεως πατερικής αυτή είναι η αρετή, γι’ αυτό και η αίρεση οδηγεί τον άνθρωπο στην Κόλαση».

Από: «Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη» Τόμος Β΄. Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου».

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ Ή ΥΠΟΜΟΝΗ;

Διεκδίκηση ή υπομονή;

π. Δημητρίου Μπόκου

Πώς πρέπει να ενεργεί ο Χριστιανός; Να διεκδικεί το δίκιο του ή όχι; Να πατάει πόδι ή να υπομένει την αδικία;

Μερικές σκέψεις ίσως μας βοηθήσουν.

α. Ο Ιησούς Χριστός υπέμεινε τα πάντα. Την πιο ολοκληρωτική αδικία. Ενώ ήταν εντελώς αθώος. Αυτό είναι η τελειότητα. Αυτό πρέπει να επιδιώκουμε κι εμείς, γιατί ό,τι έκαμε ο Χριστός, το έκαμε για δικό μας παραδειγματισμό, όπως λέγει ο απόστ. Πέτρος: «Υμίν υπολιμπάνων υπογραμμόν, ίνα επακολουθήσητε τοις ίχνεσιν αυτού» (Α΄ Πέτρ.  2, 21).

β. Οι άγιοι μιμήθηκαν τον Χριστό και κατάφεραν να υπομείνουν τις αδικίες. Στο Γεροντικό έχουμε πολλά παραδείγματα ασκητών που, ενώ τους λήστευαν, όχι μόνο δεν αντιδρούσαν, αλλά και βοηθούσαν τους ληστές στο φόρτωμα και τους παρέδιδαν μόνοι τους ό,τι εκείνοι ξεχνούσαν πίσω τους.

Και ο Χριστός και οι άγιοι υπέμειναν την αδικία από δική τους ελεύθερη επιλογή. Όχι από αδυναμία να αντιδράσουν διαφορετικά.

γ. Για μας όμως δεν είναι τόσο εύκολο να φτάσουμε στο μέτρο του Χριστού και των αγίων. Τί πρέπει να κάνουμε;

Φυσικά και θα πρέπει να προσπαθούμε να φτάσουμε στο τέλειο, στην πλήρη δηλαδή υπομονή της αδικίας, από δική μας ελεύθερη επιλογή και όχι από αδυναμία αντίδρασης. Αν όμως δεν έχουμε τόση δύναμη;

Στην περίπτωση αυτή δεν απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουμε κάποια νόμιμα (και μόνο) μέτρα, για να μετριάσουμε τη ζημία από την αδικία ή για να προφυλαχθούμε από κακοήθεις ενέργειες των ανθρώπων. Αλλά υπό μία αναγκαία πρϋπόθεση:  ότι η οποιαδήποτε ενέργειά μας  θα γίνεται χωρίς καθόλου εμπάθεια, έχθρα, μίσος, θυμό κ. λ. π. εκ μέρους μας. Η εμπλοκή σε έναν εμπαθή και ψυχοφθόρο αγώνα διεκδίκησης δεν έχει για τον Χριστιανό κανένα νόημα. Η πνευματική ζημία από τις αντιδικίες δεν αντισταθμίζεται από κανένα υλικό όφελος.

Όταν κάποιος δεν μπορεί να ενεργήσει με τέτοιο τρόπο, χωρίς εμπάθεια, καλύτερα να απέχει από κάθε προσπάθεια διεκδίκησης. Οι Χριστιανοί πρέπει να ασκούμεθα στην υπομονή της αδικίας και στη συγχώρηση. Αλλιώς δεν πιάνουμε ούτε τη βάση, δεν θεωρούμαστε καν Χριστιανοί. Κάνουμε ό,τι και οι μη Χριστιανοί, όπως λέει ο Χριστός στο Λουκ. 6, 31-36. 

δ. Ώστε λοιπόν το τέλειο είναι να μη διεκδικεί τίποτε κανείς. Η πλήρης παραίτηση. Κατά συγκατάβαση, επειδή αυτό για μας είναι σχεδόν ανέφικτο, μπορούμε να προβούμε σε αυστηρώς μετριοπαθή χρήση νόμιμων (και μόνο) μέσων. Χωρίς εμπάθεια μέσα μας και χωρίς να προκαλούμε κακό σε τρίτον. Αλλιώς προτιμητέα η αποχή από κάθε, έστω και νόμιμη, ενέργεια. Και οπωσδήποτε πρέπει να πιάνουμε το κατώτατο όριο, τη βάση που βάζει ο Χριστός για να είμαστε Χριστιανοί: Τη συγχώρηση του άλλου. Για να έχουμε την ελπίδα ότι θα φτάσουμε κάποτε και στο άριστα, την αγάπη (και όχι απλώς τη συγχώρηση) προς τον εχθρό μας.

Πολύ διαφωτιστικό επί του προκειμένου είναι και το κείμενο του αγίου Παϊσίου που ακολουθεί:

Γέροντος Παϊσίου τοῦ ῾Αγιορείτου:

Πότε ὁ θυμός εἶναι "δικαιότατος" (θεῖος ζῆλος) ῾Η ὑπεράσπιση τοῦ δικαίου

- Γέροντα, λέει σε ένα τροπάριο: «Θυµόν κινήσαντες τον δικαιότατον» (Αίνοι της εορτής των Αγίων Πατέρων).

- Ποιος θυµός είναι δικαιότατος;

- Όταν αδικούνται άλλοι και φωνάζει κανείς και θυµώνει από πόνο πραγµατικό, τότε είναι «δικαιότατος ο θυµός». Όταν αδικείται ο ίδιος και θυµώνει, τότε δεν είναι καθαρός ο θυµός.

Όταν βλέπεις έναν να υποφέρει για ιερά πράγµατα, αυτός έχει θείο ζήλο. Από αυτό µπορείς να καταλάβεις και τον διά Χριστόν σαλό. Αν πάρεις λ.χ. µια εικόνα και την βάλεις µπροστά του ανάποδα, θα τιναχθεί επάνω ο διά Χριστόν σαλός· έτσι τού κάνεις τεστ. Υπάρχει δηλαδή και δικαία, θεία αγανάκτηση, και µόνο αυτή η αγανάκτηση δικαιολογείται στον άνθρωπο. Ο Μωυσής, όταν είδε τον λαό να θυσιάζει στο χρυσό µοσχάρι, αγανάκτησε και πέταξε κάτω τις πλάκες µε τις εντολές που τού έδωσε ο Θεός, και έσπασαν (Εξ. 32, 1-20).

Ο Φινεές, ο εγγονός του αρχιερέα Ααρών, δύο φόνους έκανε και ο Θεός έδωσε εντολή από την γενιά του να βγαίνουν οι ιερείς του Ισραήλ! Όταν είδε τον Ισραηλίτη Ζαµβρί να αµαρτάνει µε την Μαδιανίτιδα Χασβί µπροστά στον Μωυσή και σε όλους τους Ισραηλίτες, δεν κρατήθηκε· σηκώθηκε από τη συναγωγή και τους φόνευσε, και έτσι σταµάτησε η οργή του Θεού. Αν δεν τους σκότωνε και τους δύο, θα έπεφτε οργή Θεού σε όλον τον λαό του Ισραήλ (Αριθµ. 25, 1-15). Φοβερό!

Εγώ, όταν διαβάζω στο Ψαλτήρι τον στίχο «και έστη Φινεές και εξιλάσατο, και εκόπασεν η θραύσις» (Ψαλµ. 105, 30), ασπάζοµαι πολλές φορές το όνοµά του. Αλλά και ο Χριστός, όταν είδε να πουλούν µέσα στον περίβολο του Ναού βόδια, πρόβατα, περιστέρια, και τους κερµατιστές να ανταλλάσσουν χρήµατα, πήρε το φραγγέλιο και τους έδιωξε (Ιω. 2, 14-15).

Ένας πνευµατικός άνθρωπος, όταν πάει µε αγανάκτηση να υπερασπίσει τον εαυτό του για ένα ατοµικό του θέµα, αυτό είναι καθαρά εγωιστικό, είναι ενέργεια του πειρασµού. ∆έχεται επιδράσεις δαιµονικές εξωτερικές. Αν κάποιον τον αδικούν ή τον κοροϊδεύουν, αυτόν πρέπει οι άλλοι να τον υπερασπίζονται, για το δίκιο, όχι για προσωπικό τους συµφέρον. Δεν ταιριάζει να µαλώνεις για τον εαυτό σου.

Άλλο το να αντιδράσεις για να υπερασπισθείς σοβαρά πνευµατικά θέµατα, θέµατα πού αφορούν την πίστη µας, την Ορθοδοξία. Αυτό είναι καθήκον σου. Όταν σκέφτεσαι τους άλλους και αντιδράς για να τους βοηθήσεις, τότε αυτό είναι καθαρό, γιατί γίνεται από αγάπη. Όταν πήγα στο Σινά, κατέβαινα στο µοναστήρι κάθε εβδοµάδα, κάθε δεκαπέντε µέρες, για να κοινωνήσω. Μία φορά µου λέει ένας πολύ απλός δικαίος [=επί κεφαλής σκήτης ή κοινοβίου, επί θητεία ή ισόβιος] που ήταν εκεί: «Α, όχι κάθε εβδοµάδα - τέσσερις φορές τον χρόνο πρέπει να κοινωνούν οι καλόγεροι». Τότε είχαν τυπικό να µην κοινωνούν συχνά. Φορούσα και το επανωκαλύµµαυχο. «Ούτε επανωκαλύµµαυχο», λέει. Αυτοί το έβαζαν µόνο στις τελετές. «Να ’ναι ευλογηµένο», λέω. Και το είχα και εγώ ριγµένο στον ώµο σαν κασκόλ και δεν µε απασχόλησε ξανά. Τί; Να µαλώσω;

Ετοιµαζόµουν εν τω µεταξύ κάθε φορά για τη Θεία Κοινωνία και πήγαινα στην Εκκλησία. Την ώρα που ο παπάς έλεγε «Μετά φόβου Θεού...», έσκυβα το κεφάλι και έλεγα: «Εσύ γνωρίζεις, Χριστέ µου, πόση ανάγκη έχω», και ένιωθα τέτοια αλλοίωση, που δεν ξέρω αν θα την ένιωθα, αν κοινωνούσα.

Αφού πέρασαν κάµποσοι µήνες, ήρθαν στο µοναστήρι τέσσερα-πέντε παιδιά, που από µένα παρακινήθηκαν να έρθουν στο Σινά. Είπαν λοιπόν και σ' αυτά να µην κοινωνούν.

Ε, τότε µίλησα και τακτοποιήθηκε το θέµα [για τον εαυτό του δηλ. ο άγιος Παΐσιος δεν μίλησε, ενώ τους άλλους τους υπερασπίσθηκε].

[Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, ΛΟΓΟΙ,  Πνευματική αφύπνιση, σσ. 51- 53.

Πηγή: http://gpaisioskappadokis.blogspot.gr/2014/02/blog-post_727.html] 

Ἀ ν τ ι ύ λ η

Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Π. ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ; ΤΟ ΛΑΔΑΚΙ ΣΤΑ ΝΗΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ Ή ΣΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ;

 Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο καντήλι της Παναγίας;

 

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα. Η ξένη κατοχή ήταν Βουλγάρικη.Oι στερήσεις, οι αρρώστιες και η πείνα είχαν πάρει τρο­μακτικές διαστάσεις και ο θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και με­γάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.
Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μια μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές στις 29 Σεπτεμβρίου του 1941. Από τρό­φιμα της είχαν απομείνει ένα δάχτυλο ελαιόλαδο και μια "χούφτα" κα­λαμποκάλευρο. Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, σκέφτηκε ότι αύριο, του Ευαγγε­λισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάχτυλο λαδάκι.
Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο καντήλι, που ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι και τότε μπήκε στο δί­λημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού; Αποφασιστικά όμως έκανε τον Σταυρό της και είπε στην Παναγία: "Παναγία μου! Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί η μέρα που ξημε­ρώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Συ όμως ανάλαβε να μου Θρέψεις τα παιδιά".
Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ' αυτό άναψε το καντήλι της Πανα­γίας. Το ιλαρό του φως φώτισε το φτωχικό σπίτι και η καρδιά της γέμι­σε από γαλήνη. Αυτό τους συνόδευσε στη βραδινή τους προσευχή και στον ύπνο τους όλο εκείνο το αξέχαστο βράδυ.
Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, η θεία μου άνοιξε το ντου­λάπι, για να πάρει το λιγοστό αλεύρι, και έμεινε άφωνη. Τι βλέπει; Το "λαδερό" γεμάτο λάδι μέχρι πάνω, και δυο σακούλες γεμάτες αλεύρι και μακαρόνια!!!Σ ταυροκοπήθηκε η γυναίκα πολλές φορές, δοξάζοντας και ευχαρι­στώντας τον Θεό και την Παναγία για το μεγάλο Θαύμα, αλλά δεν είπε σε κανένα τίποτα. Για δυο χρόνια ούτε το λάδι άδειαζε από το μπουκάλι, ούτε και το αλεύρι "σώθηκε" ποτέ, παρά την καθημερινή τους χρήση για έξι στό­ματα, για ανταλλαγή με άλλα τρόφιμα και για κρυφή ελεημοσύνη. Αλλά και το καντήλι παρέμεινε από τότε μέρα - νύχτα αναμμένο, μαρτυ­ρώντας με το άσβεστο φως του τη ζωντανή πίστη αυτής της ευλο­γημένης γυναίκας.
 
Από το βιβλίο "Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία" του Πρ. Στέφανου Αναγνωστόπουλου.