ΑΝ ΒΙΑΖΕΣΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΑΡΧΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ. ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΝΤΟΜΟΤΕΡΟΣ ΔΡΟΜΟΣ.
Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2017
ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ
ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΤΗΡΩΝ
Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων
Ο
Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων καταγόταν από το χωριό Αμάσεια στη Μαύρη Θάλασσα, που
ονομαζόταν Χουμιαλά, και έζησε κατά τους χρόνους των αυτοκρατόρων Μαξιμιανού
(286 - 305 μ.Χ.), Γαλερίου (305 - 311 μ.Χ.) και Μαξιμίνου (305 - 312 μ.Χ.).
Ονομάζεται Τήρων, διότι κατετάγη στο στράτευμα των Τηρώνων, δηλαδή των
νεοσυλλέκτων, διοικούμενο υπό του πραιπόσιτου Βρίγκα.
Διαβλήθηκε στον πραιπόσιτο ως Χριστιανός και εκλήθηκε σε εξέταση. Εκεί
ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό χωρίς δισταγμό. Ο διοικητής Βρίγκας δεν
θέλησε να προχωρήσει στην σύλληψη και τιμωρία του Αγίου Θεοδώρου, αλλά τον
άφησε να σκεφτεί και να του απαντήσει λίγο αργότερα. Πίστευε ότι ο Θεόδωρος θα
άλλαζε και θα θυσίαζε στα είδωλα. Ο Μεγαλομάρτυς όχι μόνο παρέμεινε αδιάσειστος
στην πίστη του, αλλά έκαψε και το ναό της μητέρας των θεών Ρέας μετά του
ειδώλου αυτής. Αμέσως τότε συνελήφθη και ρίχτηκε από τους ειδωλολάτρες σε
πυρακτωμένη κάμινο, όπου και ετελειώθηκε μαρτυρικά.
Η Σύναξη του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Θεοδώρου του Τήρωνος ετελείτο στο αγιότατο
Μαρτύριό του, το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Φωρακίου ή Σφωρακίου, το
Σάββατο της Α' εβδομάδος των Νηστειών, δηλαδή την ημέρα που ο Άγιος έκανε το
θαύμα των κολλύβων σώζοντας τον ορθόδοξο λαό από τα μιασμένα ειδωλόθυτα, τα
οποία επρόκειτο από άγνοια να φάει.
Στην Αγιογραφία, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων εμφανίζεται σε τεσσάρων ειδών μορφές.
Είτε μόνος με στρατιωτική στολή, είτε αντιμετωπίζοντας ένα φίδι-δράκο και μαζί
με τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη όρθιοι ή πάνω σε άλογα. Πάντα φέρει
στρατιωτική στολή. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του Αγίου στις 17 Φεβρουαρίου.
Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου 2017
ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΙΝΑ ΜΗ ΚΡΙΘΗΤΕ!
ΜΗ ΚΡΙΝΕΤΕ ΙΝΑ ΜΗ
ΚΡΙΘΗΤΕ
(Ματθαίος 7,1-5)
Μεγάλη και φοβερή
είναι αυτή η εντολή του Χριστού. Ξεχνάμε ότι αν εμείς κρίνουμε τους άλλους θα
μάς κρίνει και εμάς ο Θεός. Ξεχνάμε ότι δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε
τον πλησίον διότι αυτό δεν είναι δική μας υπόθεση αλλά του Θεού, ο οποίος είναι
Υπέρτατος Κριτής, ο οποίος μόνος γνωρίζει την καρδιά του ανθρώπου και μπορεί να
αποδώσει δικαία κρίση. Εμείς όμως κατακρίνουμε τον πλησίον και πολλές φορές με
πολύ βαριά λόγια.
ΜΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΑΣ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ!
Με
τον Ιησού ας είμαι πάντοτε.
Με τον Ιησού όταν
αγρυπνώ.
Με τον Ιησού όταν
κοιμώμαι.
Με τον Ιησού όταν
προσεύχομαι.
Με τον Ιησού όταν
εργάζομαι.
Με τον Ιησού όταν αγαπώ
και αγαπώμαι.
Με τον Ιησού εις την
χαράν.
Με τον Ιησού εις την
θλίψην.
Με τον Ιησού εις την ζωήν.
Με τον Ιησού εις τον θάνατον.
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ!
Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2017
ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΓΑΠΙΟΥΝΤΑΙ
Αυτοί που πραγματικά
αγαπιούνται, δεν φοβούνται να δεσμευτούν ενώπιον Θεού και ανθρώπων! Πιστεύουν
στο μυστήριο του γάμου. Δεν αρκούνται στην συγκατοίκηση...
Πάνε σε μια Ορθόδοξη
Εκκλησία και στο όνομα του Τριαδικού Θεού της Αγάπης υπόσχονται αιώνια αγάπη, υπομονή,
συμπόρευση στον αγώνα της ζωής τους για την σωτηρία της ψυχής τους!
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ
ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ
(Ματθαίος 17,14-21)
Και όταν ήλθαν εις το
πλήθος του λαού, τον επλησίασε κάποιος άνθρωπος, που εγονάτισεν εμπρός του, και
έλεγε∙
Κύριε, δείξε έλεος και ευσπλαχνίαν εις το παιδί μου, διότι σεληνιάζεται και
υποφέρει άσχημα, αλλά και κινδυνεύει τον έσχατον κίνδυνον∙ διότι πολλές φορές
και εις την φωτιά πίπτει και πολλές φορές εις το νερό και κινδυνεύει έτσι να
καή ή να πνιγή.
Και τον έφερα εις τους μαθητάς σου και δεν ημπόρεσαν να τον θεραπεύσουν. Απεκρίθη
δε ο Ιησούς και είπεν∙ Ω γενεά, που τόσα θαύματα είδες και είσαι ακόμη άπιστος,
και από την κακίαν σου είσαι διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε
θα σας ανέχωμαι; Φέρτε τον μου εδώ.
Και επέπληξεν αυτόν ο Ιησούς και εβγήκεν απ’ αυτόν το δαιμόνιον και εθεραπεύθη
το παιδίον από την ώραν εκείνην. Τότε αφού οι μαθηταί επλησίασαν ιδιαιτέρως τον
Ιησούν, είπον∙ Διατί δεν ημπορέσαμεν να βγάλωμεν το δαιμόνιον αυτό;
Ο δε Κύριος τους είπε∙ Επειδή σας λείπει η πίστις. Διότι αληθώς σας λέγω, εάν
έχετε πίστιν θερμήν και σφοδράν σαν τον μκρόν σπόρον του σιναπιού, θα είπητε
εις το βουνόν αυτό πήγαινε απ’ εδώ εκεί, και θα μετακινηθή. Και τίποτε δεν θα είναι
αδύνατον εις σας. Αυτό το είδος των δαιμονίων δεν βγαίνει από τον άνθρωπον, που
έχει καταληφθή από αυτό, παρά με προσευχήν συνοδευομένην και με νηστείαν, ώστε
η προσευχή να γίνεται με διάνοιαν, όσον το δυνατόν ελαφροτέραν και περισσότερον
προσηλωμένην εις τον Θεόν.
ΜΕΤΑ ΣΥΝΤΟΜΟΥ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ
ΥΠΟ ΠΑΝ. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΟΡΦΑΝΟΥ ΣΥΜΕΩΝ
Η ιστορία του ορφανού Συμεών
Το 1922 ήρθε από την Μικρασία με τους πρόσφυγες ένα ορφανό Ελληνόπουλο,
ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στο Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί
μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας
πράγματα στο λιμάνι. Γράμματα δεν ήξερε ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας.
Είχε την μακάρια απλότητα και πίστη απλή και απερίεργη. Όταν ήλθε σε ηλικία
γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δυό παιδιά και μετακόμισε με την οικογένειά του στη
Νίκαια.
Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του. Περνούσε όμως κάθε μέρα, το πρωί, από το ναό του αγίου Σπυρίδωνος, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο, έβγαζε το καπελάκι του και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησέ με να βγάλω το ψωμάκι μου».
Το βράδυ που τελείωνε τη δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία,
πήγαινε πάλι μπροστά στο τέμπλο και έλεγε:
«Καλησπέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα». Και έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών. Περίπου το έτος 1950 όλα τα μέλη της οικογενείας του αρρώστησαν από φυματίωση και κοιμήθηκαν εν Κυρίω. Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα τη δουλειά του αλλά και δεν παρέλειπε να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα να καλημερίζει και να καλησπερίζει τον Χριστό, ζητώντας τη βοήθεια Του και ευχαριστώντας Τον.
Όταν γέρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε
περίπου για ένα μήνα. Μια προϊσταμένη από την Πάτρα τον ρώτησε κάποτε:
-Παππού, τόσες μέρες εδώ μέσα δεν ήρθε κανείς να σε δει. Δεν έχεις κανένα δικό σου στον κόσμο; -Έρχεται, παιδί μου, κάθε πρωί και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί. –Και τί σου λέει, παππού; «Καλησπέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». Η Προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον Πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθει να δει τον Συμεών μήπως πλανήθηκε. Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε κουβέντα, του έκανε την ερώτηση της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση. Τις ίδιες ώρες πρωί και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στο ναό και χαιρετούσε τον Χριστό, τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών.
Τον ρώτησε ο Πνευματικός:
-Μήπως είναι φαντασία σου; – Όχι, πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο
Χριστός είναι.
-Ήρθε και σήμερα; – Ήρθε. –Και τί σου είπε; -Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή, σε τρείς ημέρες θα σε πάρω κοντά μου πρωί-πρωί.
Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έμαθε για τη ζωή του. Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. Την τρίτη ημέρα πρωί-πρωί πάλι πήγε να δει τον Συμεών και να διαπιστώσει αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση ότι θα πεθάνει. Πράγματι εκεί που κουβέντιαζαν, ο Συμεών φώναξε ξαφνικά: «Ήρθε ο Χριστός», και εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου…
(Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο», εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον Άγιος
Ιωάννης ο Πρόδρομος, Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής 2008).
























