Π. ΣΥΜΕΩΝ ΚΡΑΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΧΡΟΝΟΥ!

 π. Συμεών Κραγιόπουλος
Ο Θεός μάς δίνει περιθώρια χρόνου

Ποιος θα μπορούσε σ’ αυτόν τον κόσμο να είναι χειρότερα από τον φτωχό Λάζαρο της ευαγγελικής περικοπής (Λουκ. 16:19-31); Πάντως, όσο άσχημα κι αν είναι κανείς, κάποια στιγμή θα τελειώσει η ζωή. Από την άλλη πλευρά, όσο κι αν απολαμβάνει ο πλούσιος, ο οποίος δεν συναισθάνεται την προσωρινότητα της ζωής, τελικά θα έρθει και γι’ αυτόν το τέλος της ζωής του. Η ζωή εδώ είναι προσωρινή. Δεν χρειάζεται να μας το διδάξει ή να μας το τονίσει κανείς. Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έμεινε κανείς εδώ. Το θέμα είναι αν πιστεύουμε.

Άνθρωποι που έχουν κοινό νου, και θα μπορούσαν πολύ απλά να δουν την αλήθεια, δεν τη βλέπουν. Τι να πούμε! Όσο μυαλό, όσα άλλα δεδομένα κι αν έχεις, αν δεν θέλεις να δεις την αλήθεια, δεν θα καταλάβεις τίποτε από το νόημα της ζωής και τον αληθινό σκοπό της παρούσης ζωής. Θα ματαιοπονείς. Και είναι κρίμα!

Ο Θεός μάς δίνει περιθώρια χρόνου και τη δυνατότητα σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο να δούμε την απανθρωπιά μας, την αμαρτία μας, να συντριβούμε μέσα μας, να μετανοήσουμε, και να μας συγχωρήσει. Ο Χριστός ήρθε, λέει, όχι για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σώσει τον κόσμο. Όμως θα έρθει και η ώρα που θα κριθεί ο καθένας. Επομένως, στον άλλο κόσμο ό,τι είναι κανείς είναι· δεν μπορεί να αλλάξει.

Βλέπετε, και ο πλούσιος της σημερινής παραβολής, που ζούσε δίπλα στον φτωχό Λάζαρο, δεν λέει τίποτε άλλο, απλώς διαλαλεί την κατάσταση που αισθάνεται, λέει ότι καίγεται στη φωτιά. Δεν δείχνει να μετανοεί, να κλαίει και να οδύρεται: «Αχ, πώς το έκανα αυτό! Να με συγχωρήσει ο Θεός, να με συγχωρήσεις, πατέρα μου Αβραάμ. Πάρε με και εμένα κοντά σου».

Δεν λέει τίποτε τέτοιο· λέει μόνο ότι υποφέρει. Και όταν υποφέρει κανείς, απλώς ζητάει λίγο να ανακουφιστεί. Τι νόημα έχει αυτό;

Από τα βιβλία: π. Συμεών Κραγιοπούλου (†), “Πνευματικά Μηνύματα 2019”, σελ. 332, και “Πνευματικά Μηνύματα 2020”, σελ. 328.