ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΕΛΕΗΜΟΝΟΣ!

Από τον βίο του αγίου Ιωάννου του ελεήμονος 

Ποιος θα μπορούσε να περιγράψει στην εντέλεια τη λιτότητα της διατροφής και την ευτέλεια και απλότητα της ενδυμασίας και της στρωμνής του αξιοθαύμαστου πατριάρχη Ιωάννη; Γιατί μαζί με τις άλλες, φρόντιζε και για τούτη την αρετή, ώστε και από αυτά τα πράγματα να μην έχει τίποτε περισσότερο από ό,τι οι πολλοί και ευκαταφρόνητοι. Κάποιος όμως από τους κατοίκους της πόλης, πολύ γνωστός του, όταν το έμαθε, αγόρασε ένα μακρύ επανωφόρι (*) αξίας τριάντα έξι νομισμάτων και το έστειλε στον μακάριο, παρακαλώντας τον πάρα πολύ να μην το αρνηθεί, αλλά να το πάρει και να σκεπάζεται με αυτό.

Επειδή ο δωρητής και καλή διάθεση είχε, και παρακάλεσε επίμονα και θερμά, ο άγιος θέλησε να του κάνει τη χάρη· δεν έπαψε όμως όλη τη νύχτα να ελεεινολογεί τον εαυτό του, όπως διηγήθηκαν μετά εκείνοι που έμεναν μαζί του.

«Και ποιος δεν θα με καταδικάσει», έλεγε, «τον ταλαίπωρο Ιωάννη, που σκεπάζομαι με σκέπασμα αξίας τριάντα έξι νομισμάτων, ενώ, αλίμονο, οι εν Χριστώ αδελφοί μου υποφέρουν παγώνοντας άστεγοι στο κρύο, χωρίς να έχουν ούτε ένα μικρό, φτηνό κουρέλι! Και οι πιο πολλοί από αυτούς ξάπλωσαν με άδειο στομάχι, χωρίς να φάνε το βράδυ, και λαχταρούν –αλίμονό μου!– ακόμη και τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι μου, σαν τον φτωχό Λάζαρο!

»Αχ, πόσοι ξένοι και περιπλανώμενοι έχουν έρθει τώρα σε αυτή την πόλη! Αυτοί, χωρίς να έχουν πού να γείρουν το κεφάλι, νηστικοί, διψασμένοι, είναι ξαπλωμένοι στη μέση της αγοράς, ενώ εγώ, που καλοπερνώ μέσα σε όλα τα καλά, κοντά στις άλλες ανέσεις, σκεπάζομαι τώρα και με αυτό το πανάκριβο σκέπασμα. Τι περιμένω λοιπόν να ακούσω την ημέρα της κρίσεως; Τι άλλο από το: “Εσύ απόλαυσες την ευτυχία στη ζωή σου, ενώ οι φτωχοί τη δυστυχία· γι’ αυτό τώρα αυτοί χαίρονται, ενώ εσύ δίκαια υποφέρεις” (Λουκ. 16:25). Όμως ας έχει δόξα ο Θεός: άλλο πια δεν θα σκεπαστεί με αυτό ο ταλαίπωρος Ιωάννης, αλλά με την αξία του θα ντυθούν φτωχοί».

Μόλις λοιπόν έφεξε, έστειλε το επανωφόρι στην αγορά για να πουληθεί. Όταν το είδε ο δωρητής, το ξαναγόρασε και του το ξαναχάρισε. Εκείνος το δέχτηκε, το ξανάστειλε όμως στην αγορά.

Αυτό έγινε και δύο και περισσότερες φορές, οπότε ο μέγας Ιωάννης μήνυσε στον δωρητή: «Να δούμε ποιος από τους δυο μας θα βαρεθεί πρώτος· εγώ να το πουλώ ή εσύ να το αγοράζεις και να μου το προσφέρεις;» Γιατί βέβαια εκείνος ήταν από τους πολύ πλούσιους, και γι’ αυτόν τον λόγο ο μέγας Ιωάννης ήθελε επίτηδες να κερδίζει από αυτόν, ώστε τα χρήματά του να καταλήγουν στους φτωχούς. 

(*) Η σισύρα, όπως λέγεται στο κείμενο, ήταν πολυτελής γούνινος μανδύας που χρησίμευε την ημέρα ως επανωφόρι και τη νύχτα ως σκέπασμα. 

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Α’, Υπόθεση ΜΘ’ (49), σελ. 463. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2001.