ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΖΩΝΑΚΗΣ: Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΕ ΚΡΑΤΗΣΕ!

 Γιώργος Μαζωνάκης: «Η πίστη μου στον Χριστό είναι αυτή που με κράτησε» – Η άγνωστη σχέση του με το Άγιον Όρος

Ο Θεός, το Άγιον Όρος, η εξομολόγηση και οι στιγμές προσευχής. Όσα είχε πει ο Γιώργος Μαζωνάκης για την πίστη, τη συγχώρεση και τη δύναμη που αντλούσε από τον Χριστό.

Στις αρχές Μαΐου του 2026 ο Γιώργος Μαζωνάκης βρίσκεται στον Αρσανά της Μονής Ζωγράφου, στο Άγιον Όρος. Φορά μαύρη ποδιά, κρατά μια κουτάλα και μαγειρεύει. Κάπου ανάμεσα στις κατσαρόλες κάνει αυτό που έκανε σχεδόν παντού: τραγουδά.

Ανοίγει την κάμερα του κινητού και μιλά στους ανθρώπους που τον ακολουθούν στα social media. Λέει ότι βρίσκεται στο Άγιον Όρος, πως μαγειρεύει στο κελί μαζί με τον Αρτέμιο και τον Γιώργο που τον έφερε εκεί. Αναφέρεται στη γιορτή του Αγίου Γεωργίου με το παλαιό ημερολόγιο, στέλνει τις ευχές του και κλείνει με ένα απλό: «Φιλιά από την κουζίνα του Αρσανά».

Τότε το βίντεο πέρασε σαν ένα ακόμη στιγμιότυπο από τη ζωή ενός πολύ γνωστού τραγουδιστή. Σήμερα, μετά τον αιφνίδιο θάνατό του στις 9 Σεπτεμβρίου 2026, στα 54 του χρόνια, η ίδια εικόνα έχει αναπόφευκτα άλλο βάρος. Όχι επειδή προμήνυε κάτι, αλλά επειδή καταγράφει μια σχέση που ο Μαζωνάκης δεν ανακάλυψε στο τέλος της ζωής του: τη σχέση του με την πίστη.

Ο Θεός υπήρχε εδώ και χρόνια στις κουβέντες του. Στον τρόπο που μιλούσε για την επιτυχία, στις δύσκολες περιόδους, στη ρήξη με την οικογένειά του, ακόμη και όταν η συζήτηση έφτανε σε κάτι τόσο δύσκολο όσο η συγχώρεση. Το Άγιον Όρος, από την άλλη, ήταν ένας τόπος στον οποίο επέστρεφε.

«Η πίστη μου στον Χριστό είναι αυτή που με κράτησε»

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ντρεπόταν να μιλήσει για τον Θεό και την πίστη. Σε συνέντευξή του το 2021 είχε αναφερθεί στην επιτυχία που ήρθε νωρίς, στον θόρυβο που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά του και στο πώς κατάφερε να διαχειριστεί μια πραγματικότητα που θα μπορούσε εύκολα να τον παρασύρει. Το απέδιδε και στον Θεό. «Η πίστη μου στον Χριστό είναι αυτή που με κράτησε και δεν έχασα τα μυαλά μου», είχε πει.

Στην ίδια συνέντευξη θυμήθηκε την περίοδο της στρατιωτικής του θητείας και τις εννέα ημέρες που πέρασε στο 414 της Πεντέλης. Τότε αντιμετώπιζε, όπως είχε αποκαλύψει ο ίδιος, αγοραφοβία και δεν μπορούσε να συνυπάρξει με ανθρώπους που δεν γνώριζε. Δεν έκρυβε ότι είχε περάσει δύσκολα. Και όταν χρόνια αργότερα αναζητούσε μια εξήγηση για το πώς δεν χάθηκε μέσα στην επιτυχία, έβαζε στην απάντηση τον Χριστό. Η πίστη, όπως την περιέγραφε, δεν σήμαινε ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Σήμαινε ότι υπήρχε κάπου να κρατηθεί όταν δεν πήγαιναν.

«Επιστροφή με ταπείνωση»

Το Άγιον Όρος είχε εμφανιστεί δημόσια στη ζωή του τουλάχιστον μία δεκαετία πριν από την τελευταία επίσκεψη. Τον Απρίλιο του 2016 ο Μαζωνάκης είχε βρεθεί στον Άθω. Στην επιστροφή ανέβασε στο Instagram μια selfie. Η λεζάντα ήταν ολόκληρη μια πρόταση: «Επιστροφή με ταπείνωση από Άγιον Όρος...».

Και είναι, πράγματι, εντυπωσιακό ότι αυτή η λιτότητα ερχόταν από έναν καλλιτέχνη, ο οποίος στη δουλειά του δεν φοβήθηκε την υπερβολή. Ο Μαζωνάκης έπαιζε με τα ρούχα, με τη μόδα, με την εικόνα του λαϊκού τραγουδιστή, με το χιούμορ και με τις συμβάσεις. Μπορούσε να γίνει θεατρικός, προκλητικός, ακραίος. Όταν μιλούσε για την πίστη, συνήθως χαμήλωνε τον τόνο.

Η οικογενειακή ρήξη και η λέξη «δοκιμασία»

Η σχέση με την οικογένειά του δεν μπορεί να μην ειπωθεί. Ήταν μια ανοιχτή πληγή για τον αντισυμβατικό καλλιτέχνη. Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε μεγαλώσει μαζί με τις αδελφές του, Βάσω και Μαρία. Η Βάσω ήταν για πολλά χρόνια στενή επαγγελματική του συνεργάτιδα. Ο ίδιος ξεκαθάριζε αργότερα ότι δεν τη θεωρούσε μάνατζέρ του αλλά συνεργάτιδα και πως τις τελικές αποφάσεις για τη δουλειά του τις έπαιρνε ο ίδιος.

Μια σχέση που γνώρισε ρωγμές, αποστάσεις και επιστροφές… Ακολούθησαν διαφωνίες γύρω από εταιρικά και περιουσιακά ζητήματα και το 2024 η υπόθεση πέρασε στις δικαστικές αίθουσες. Ο Μαζωνάκης υποστήριξε ότι είχαν γίνει εν αγνοία του μεταβιβάσεις μετοχών εταιρείας του. Παράλληλα, παραδεχόταν ότι οι σχέσεις του με τους γονείς και τις αδελφές του δεν ήταν πια όπως παλιά.

Το καλοκαίρι του 2025 η κατάσταση έγινε ακόμη πιο σκληρή. Κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας, ύστερα από αίτημα μελών της οικογένειάς του, οδηγήθηκε για ακούσια ψυχιατρική εξέταση και νοσηλεία στο Δρομοκαΐτειο. Ο ίδιος αμφισβήτησε δημόσια την αναγκαιότητά της και μέσω των δικηγόρων του κινήθηκε νομικά.

Όταν αργότερα μίλησε για εκείνες τις ημέρες, χρησιμοποίησε δύο βαριές λέξεις: τρόμος και προδοσία. Ωστόσο, ακόμη και στην κορύφωση της σύγκρουσης, δεν έλεγε ότι είχε πάψει να αγαπά την οικογένειά του. Στην τελευταία τηλεοπτική συνέντευξή του παραδεχόταν ότι ήταν πικραμένος, ότι δεν θα απαντούσε σε ένα τηλεφώνημά τους όπως ήταν τότε τα πράγματα, αλλά ταυτόχρονα άφηνε ανοιχτή μια μικρή ελπίδα. Και εδώ ο Θεός δεν τον εγκατέλειψε αλλά ούτε και ο κόσμος. Ο καλλιτέχνης είχε αποκαλέσει την οικογενειακή περιπέτεια «δοκιμασία». Έλεγε ότι ο Θεός τον δοκίμαζε «για να δει αν θα αλλαξοπιστήσω». Η πίστη ήταν ο τρόπος που είχε για να προσπαθήσει να καταλάβει όσα του συνέβαιναν.

Μέσα σε εκείνη τη δύσκολη περίοδο, ο Μαζωνάκης αναζήτησε ξανά το Άγιον Όρος. Τον Σεπτέμβριο του 2025, μαρτυρία ηγουμένου φώτισε διακριτικά τις ημέρες του εκεί: εξομολόγηση σε γέροντα, συμμετοχή στις ακολουθίες και, σε μία από αυτές, η δική του φωνή να διαβάζει το «Πάτερ Ημών».

Οι «Επιπτώσεις» και ο Άγιος με τα βέλη

Στις 26 Μαΐου κυκλοφόρησε το βίντεο κλιπ των «Επιπτώσεων», σε σκηνοθεσία της Εύης Καλογηροπούλου, με την οποία ο Μαζωνάκης είχε αναπτύξει στενή φιλική και καλλιτεχνική σχέση. Είχαν ήδη συνεργαστεί στην ταινία μικρού μήκους «Στον Θρόνο του Ξέρξη».

Ο Μαζωνάκης «μίλησε» για κάτι προσωπικό: για τη σκέψη που παλεύει, παραδίδεται, πονά, κόβεται και στο τέλος «ράβεται». Η Εύη Καλογηροπούλου, περιγράφοντας τη φιλία τους, έκανε λόγο για τους ανθρώπους που μαθαίνουν καθημερινά να συμφιλιώνονται με τα τραύματά τους. Στη χρονική στιγμή που βρισκόταν ο Μαζωνάκης, η λέξη «τραύματα» δύσκολα περνούσε απαρατήρητη.

Στο Άγιον Όρος... «όχι σαν τουρίστας»

Τον Ιούλιο του 2026, ο Μαζωνάκης μίλησε ξανά για τον Άθω. Εξήγησε ότι δεν πήγαινε εκεί σαν τουρίστας. Τον τραβούσαν η φύση, η απλότητα, οι σκοτεινές εκκλησίες. Κυρίως, όμως, έβρισκε τη δυνατότητα να απομονωθεί και να προσευχηθεί.

Αυτή η δική του εξήγηση έχει μεγαλύτερη αξία από οποιαδήποτε προσπάθεια να ψυχαναλύσουμε τις επισκέψεις του. Ένας άνθρωπος που πέρασε δεκαετίες σε χώρους γεμάτους μουσική, κόσμο, κάμερες, καμαρίνια και χειροκροτήματα έβρισκε στον Άθω κάτι που η συνηθισμένη του ζωή δεν του πρόσφερε εύκολα: ησυχία. Δεν πήγαινε, όμως, εκεί για να αρνηθεί την πίστα. Δεν φαίνεται να αισθανόταν ότι οι δύο κόσμοι συγκρούονταν.

«Ο Θεός μου δίνει δύναμη»

Όταν ο Τάσος Τρύφωνος τον ρώτησε από πού αντλεί τη δύναμή του, ο Μαζωνάκης απάντησε απλά: «Ο Θεός μου δίνει δύναμη». Ακόμη και τη φωνή και τη λάμψη που του έδωσαν μια καριέρα τριών δεκαετιών δεν τις αντιμετώπιζε ως κτήμα του. Πίστευε ότι το χάρισμα δίνεται και μπορεί κάποτε να αφαιρεθεί.

Υπήρχε, όμως, ένα σημείο στο οποίο η βεβαιότητά του σταματούσε: η συγχώρεση. «Μόνο ο Θεός συγχωρεί, όχι εγώ», είχε παραδεχθεί. Αναγνώριζε ότι πάλευε ακόμη για να μπορέσει κάποτε να συγχωρήσει. Κάπου μέσα σε εκείνη τη συνέντευξη ήρθε η φράση που σήμερα μοιάζει να συμπυκνώνει ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής του: «Η πίστη και η πίστα με έσωσαν». Ο Μαζωνάκης δεν χώριζε εύκολα τη ζωή του σε κουτάκια. Αγαπούσε τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα μιλούσε για ταπείνωση. Αυτό που ο ίδιος διεκδικούσε πάντα ήταν το δικαίωμα να ορίζει τη ζωή του με τους δικούς του όρους. Και κάπως έτσι, ένας στίχος του ακούγεται σήμερα σαν προσωπική εξομολόγηση: «Ανήκω σε εμένα και στα όνειρά μου».

skai.gr

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΓΟΝΙΔΗΣ: ΕΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΤΕΦΑΝΟ!

 Σταμάτης Γονίδης: 
Είδα μπροστά μου τον Άγιο Στέφανο 

Στο The 2night Show ο Σταμάτης Γονίδης είπε: 

«Μια φορά μάλωσα για το θέμα της θρησκείας κι είπα γιατί βρίζεις την Παναγία. Πετάς πέτρες στον ουρανό και θα σου έρθουν στο κεφάλι. Βρίζεις την Παναγία γιατί είσαι δειλός και δεν μπορείς να βρίσεις αυτόν που έχεις απέναντί σου. Έχω κάνει τατουάζ τον Άγιο Στέφανο. Τον είχα δει μπροστά μου όταν ξάπλωσα και τον φοβήθηκα. Φώναξα και όταν ήρθαν οι γονείς μου, έφυγε και τους το έδειξα στα εικονίσματα. Έχω δύο εξαρτήσεις, το τσιγάρο και την προσευχή. Αυτά δεν κόβονται».

Βήμα Ορθοδοξίας

ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΣΤΑΝΙΣΗ: ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΙΔΙ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ!

Κατερίνα Στανίση: «Όταν ήμουν παιδί είχα δει την Παναγία

Η Κατερίνα Στανίση παραχώρησε τηλεοπτική συνέντευξη και μίλησε για τη βαθιά πίστη της στον Θεό, σημειώνοντας πως αυτή την ηρεμεί και της δίνει δύναμη.
Μάλιστα, μίλησε για ένα περιστατικό από τα παιδικά της χρόνια, όπου, όπως υποστήριξε, είχε δει την Παναγία.

Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε: «Η πίστη με ηρεμεί και μου δίνει δύναμη. Όταν ήμουν παιδί, είχα δει την Παναγία».  Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Κατερίνα Στανίση αναφέρεται στην πίστη της στον Θεό. Τον Νοέμβριο του 2023, μιλώντας στην κάμερα της εκπομπής Πάμε Δανάη», είχε δηλώσει πως δεν προσποιείται τη θεούσα, αλλά πιστεύει βαθιά μέσα της. «Δεν κάνω τη θεούσα, πιστεύω όμως βαθιά μέσα μου χωρίς να πηγαίνω κάθε μέρα στην εκκλησία.  Έχω διαλέξει έναν άλλον δρόμο, χωρίς να ακουστεί ότι το παίζω θρήσκια. Ο Χριστός είναι μέσα μας. Εγώ τις μετάνοιες τις κάνω, μου αρέσει», είχε πει χαρακτηριστικά.

pronews.gr

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

 Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

 

Ο Γιάννης Ζουγανέλης σε συνέντευξή του, μεταξύ άλλων, μίλησε για τη «συγκλονιστική μεταφυσική εμπειρία που είχε στο Άγιο Όρος όπου είχε γνωρίσει τον Άγιο Παΐσιο».
Μιλώντας στην «On Time» και τη Σίσσυ Μενεγάτου, αναφέρθηκε στη σχέση του με τη θρησκεία.
 
«Είχα μια συγκλονιστική μεταφυσική εμπειρία και μάλιστα μου συνέβη στο Αγιο Ορος, όπου είχα γνωρίσει τον Αγιο Παΐσιο. Μάλιστα, μου επέτρεψε να έχουμε διαφωνίες γιατί η διαφωνία φέρνει την αρμονία. Εκεί προσκύνησα οστά που πραγματικά ανάβλυζαν μύρο», ανέφερε αρχικά.
Επίσης, στη Μονή Σίμωνος Πέτρας, όπως δήλωσε, «βγήκαμε σε ένα μπαλκόνι με έναν καλόγηρο και μου λέει: Θα δεις και τα δελφίνια να… πετούν. Πράγματι, μετά από πέντε λεπτά προσευχής και αυτοσυγκέντρωσής του, είδαμε μπροστά μας τη θάλασσα και τα δελφίνια να πετούν κολυμπώντας. Κι η θάλασσα ήταν χιλιόμετρα μακριά. Κι όμως, ο καλόγηρος είχε καταφέρει να φέρει τη θάλασσα με τα δελφίνια μπροστά μας. Μια μαγική εικόνα».
 
Βήμα Ορθοδοξίας

ΗΡΑΚΛΗΣ ΡΕΡΑΚΗΣ: Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

 Η σχέση του Μ. Θεοδωράκη με την Ορθόδοξη Εκκλησία

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ)

 

Πολλοί βιογράφοι ή φίλοι του αείμνηστου Μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη έχουν υπογραμμίσει τον σεβασμό, την αγάπη και την αφοσίωσή του στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση και έχουν επισημάνει ότι οι μουσικές του νότες είχαν ως αφετηρία, την εκκλησιαστική Μουσική, παράλληλα με τη Λαϊκή και Δημοτική Μουσική παράδοση της Ελλάδας.
Άλλωστε, η εκκλησιαστική Μουσική και Λειτουργική παράδοση, ως κύριο μέρος του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητη τη μουσική ευαισθησία του Μίκη. Και αυτό, διότι ο μεγάλος ρωμιός μουσικοσυνθέτης ήταν εραστής του όλου του ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος, ως γνωστό, είχε καταστεί οργανικό στοιχείο της ζωής του.
Δεν θα μπορούσε συνεπώς να είναι επιλεκτικός και να μην τιμά όλα εκείνα που αιώνες τιμούσε, σεβόταν και αγαπούσε ο ελληνικός λαός. Γι αυτό, ως γνήσιος δέκτης και εκφραστής της λαϊκής ευαισθησίας και του λαϊκού πολιτισμού, δεν ακολούθησε τις διχαστικές ή επιλεκτικές θέσεις των αυτοκαλούμενων προοδευτικών, που τα τελευταία 50 χρόνια περιφρονούν και στοχοποιούν ένα από τα διαχρονικά μεγάλα και σπουδαία πρότυπα του ελληνικού λαού, τη χριστιανική του πίστη και αφοσίωση στις ορθόδοξες χριστιανικές του παραδόσεις.
 Ο Θεοδωράκης, ήδη από την παιδική του ηλικία υπήρξε τέκνο της Εκκλησίας και άρχισε να συνδυάζει και να ενώνει τις νότες του με τη βυζαντινή μουσική. Το 1982, στο Σημείωμά του για το έργο του «Θεία Λειτουργία, σε κείμενα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου», αναφέρει σχετικά: «Προσωπικά είχα την τύχη να ζυμωθώ από μικρός με τη μουσική της Εκκλησίας. Μαθητής του δημοτικού, στο Αργοστόλι, συμμετείχα στην εκκλησιαστική χορωδία που σχημάτιζε κάθε χρόνο ο Μητροπολίτης για τα τροπάρια της Μεγάλης Παρασκευής. Τώρα, που τα έβαλα ατόφια μέσα στην Τρίτη Συμφωνία, μπορώ να πω ότι νιώθω σαν να εκπλήρωσα το πιο βαρύ μου χρέος απέναντι σε εκείνο που θεωρώ νερομάνα της μουσικής μας -και όχι μόνο μουσικής- μνήμης: τη βυζαντινή παράδοση. Μετά το Αργοστόλι, στην Πάτρα και στον Πύργο, συμμετείχα πάντα σε εκκλησιαστική χορωδία, για να καταλήξω στην Τρίπολη (1940-43) να διευθύνω πια ο ίδιος τη χορωδία της Αγίας Βαρβάρας. Τότε έγραψα και τα πρώτα μου εκκλησιαστικά δοκίμια: “Σε υμνούμεν”, “Χερουβικά”, “Δοξολογία”, με κορύφωμα, στα 1942, την “Κασσιανή”, που την τοποθετώ ανάμεσα στα κορυφαία μου έργα».
Το 1983, επίσης, στην παρουσίαση της σύνθεσής του «Νεκρώσιμη Ακολουθία εις τους Κεκοιμημένους», σε συνεργασία με την Εκκλησία, είχε πει μεταξύ άλλων: «Η συνεργασία με την Εκκλησία είναι οπωσδήποτε ένα μεγάλο πρόβλημα για ένα μαρξιστή… Θυμάμαι, όταν είχα γράψει μουσική για το γνωστό τραγούδι “Και δόξα τω Θεώ…”, κάποιος από τους ιεροφάντες του αγνού μαρξισμού με κατηγόρησε ότι μ΄ αυτό το τραγούδι προπαγανδίζω τη θρησκεία, το “όπιον του λαού”… Σ΄ αυτά τα 40 χρόνια πού πέρασαν έχω καταλήξει σε ορισμένα βασικά συμπεράσματα… Η Εκκλησία αποτελεί για μας τους Έλληνες ένα χώρο πάνω κι έξω από οποιεσδήποτε πολιτικοϊδεολογικές πεποιθήσεις και προκαταλήψεις. Θα έλεγα είναι το λίκνο του Έθνους… το λίκνο του Ελληνισμού. Μέσα εκεί βαφτίζουμε τα παιδιά μας, αφού πρώτα βαφτισθούμε εμείς οι ίδιοι, εκεί παντρευόμαστε, εκεί αποχαιρετάμε τους αγαπημένους μας. Είτε το θέλουμε είτε όχι τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μας τις έχουμε περάσει στην Εκκλησία… Θα ήταν λοιπόν αφέλεια να ξαναγυρίσουμε στο δόγμα, “η θρησκεία είναι το όπιο του λαού”. Έτσι, στη πράξη αποφάσισα να κάνω αυτή τη Λειτουργία με τη φιλοδοξία να ανανεώσω τους εκκλησιαστικούς ήχους…».
 Βαθιά πεποίθησή του Θεοδωράκη ήταν ότι «μόνο με την ανανέωση της μνήμης και της πίστης μπορούμε να γίνουμε κάτι. Πρέπει να έχουμε βάσεις και ρίζες, να είμαστε περήφανοι για αυτό το καταπληκτικό πάντρεμα της ουσίας της ελληνικότητας με την ουσία του Χριστιανισμού».
Ο ίδιος, επίσης, τόνιζε ότι: «Συνάντησα την ελληνική γλώσσα και το βυζαντινό μέλος στα κηρύγματα του Χριστιανισμού, σε μια εποχή που ζούσαμε κάτω από τον ζυγό της κατοχής».
Όταν πραγματοποιήθηκε, στην Κωνσταντινούπολη, η μουσική εκδήλωση «Πόλις 2010 και Λυσιστράτη»  είπε μεταξύ άλλων στον χαιρετισμό του: «Θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα αγάπης και φιλίας στους φίλους μας Τούρκους και ιδιαίτερα σ’ εκείνους που πιστεύουν, όπως εγώ, στην ιστορική ανάγκη για την επίτευξη μιας ισχυρής και μόνιμης φιλίας και συνεργασίας ανάμεσα στους δύο λαούς μας. Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους για το χτίσιμο αυτής της φιλίας είναι ο αμοιβαίος σεβασμός των μεγάλων αξιών του κάθε λαού, όπως είναι η πίστη στις εθνικές, ιστορικές, πολιτιστικές και θρησκευτικές του αξίες. Για εμάς, τους Έλληνες, η Ορθοδοξία αποτελεί μια κορυφαία μορφή και λειτουργία της εθνικής μας συνείδησης, τόσο πολύτιμης και ισχυρής, όσο η ίδια μας η Πατρίδα. Και γι’ αυτό, ας μου επιτραπεί να απευθύνω έκκληση, ιδιαίτερα προς την Τουρκική Κυβέρνηση, να λάβει σοβαρά υπ’ όψη της αυτό το γεγονός, εάν πράγματι θέλει να προχωρήσουμε σοβαρά και οριστικά στην επίλυση των διαφορών μας, ξεκινώντας από τον έμπρακτο σεβασμό προς το Πατριαρχείο και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, που αποτελούν σύμβολα της Ελληνικής Ορθοδοξίας, με την οποία, όπως είπα, είναι τόσο στενά δεμένος ο ελληνικός λαός».
Ο Θεοδωράκης, φαίνεται ότι δεν έθεσε ποτέ σε αμφισβήτηση τη σχέση του με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Γι΄ αυτό και εκφράζεται συνειδητά, όταν δηλώνει: «Εγώ δεν βρήκα καμία αντίφαση ανάμεσα στην (ένταξή μου και στην) Εκκλησία, όπου συνάντησα την ελληνική γλώσσα, το βυζαντινό μέλος, που είναι και ελληνικό μέλος. Ήμουνα ένας αντιστασιακός, ήμουνα ένας κομμουνιστής εκείνη την εποχή και παράλληλα ήμουνα ένας χριστιανός, ένας άνθρωπος που πίστευε στην Ορθοδοξία και που πίστευε και που πιστεύει στη συνέχεια του ελληνικού έθνους. Κι ένας μεγάλος σταθμός είναι βέβαια και το Βυζάντιο, όπου, όχι μόνο διατήρησε το ελληνικό μέλος αλλά και το επεξεργάστηκε και από κει το πέρασε στα ακριτικά και στα δημοτικά μας τραγούδια κι έτσι μπόρεσε να διατηρηθεί η εθνική και πολιτιστική μας ταυτότητα. Αναγεννήθηκα μέσα από την Εκκλησία. Ήθελα, επειδή πιστεύω ότι η Εκκλησία εξακολουθεί να είναι και είναι συνάθροιση απλών ανθρώπων, ιδιαίτερα στις μικρές μονάδες όπως είναι το χωριό, όπως είναι η κωμόπολη, όπως είναι η πόλη, θα ’θελα πάρα πολύ να γράψω πάρα πολλά εκκλησιαστικά έργα, όπως είχα γράψει, όταν ήμουν έφηβος αλλά και μετέπειτα, ξεκινώντας από τη “Λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου”. Μετά την “Κασσιανή” (1942) και τη “Θεία Λειτουργία” (1982), συνέθεσα, το 1984, την “Ακολουθία εις Κεκοιμημένους”. Μετά τη “Θεία Λειτουργία”, αισθάνθηκα απολυτρωμένος. Έχω, άλλωστε, σκεφτεί να συνθέσω πολλές “Θείες Λειτουργίες”, εάν μου το επιτρέψει ο πανδαμάτωρ χρόνος. Να συνθέσω και “Δοξολογία”, ίσως και “Δοξολογίες”».
Ο Θεοδωράκης, με τον πρόσφατο θάνατό του, έχει περάσει ήδη στην αιωνιότητα. Χαρακτηριστικά των πνευματικών του γονιδίων είναι όσα πιστεύει για το νόημα του θανάτου, επεξηγώντας όσα ένιωσε, καθώς μελετούσε και μελοποιούσε το κείμενο της Νεκρώσιμης Ακολουθίας του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, στη σύνθεσή του «Ακολουθία εις κεκοιμημένους»: «Το κείμενο, από τα υψηλότερα ανθρώπινα, πνευματικά, φιλοσοφικά και ποιητικά επιτεύγματα του ελληνικού λυρικού λόγου, μας βοηθά ανακαλύψουμε τις ορθές και πραγματικές μας διαστάσεις. Μας καλεί σε μια μεθυστική κατάδυση στο βάθος του εαυτού μας, για να ανακαλύψουμε το “φως που καίει”, την ουσία και την πεμπτουσία της ανθρώπινής μας ύπαρξης. Να ενωθούμε με το μυστήριο του θανάτου, σαν τη μόνη εγγύηση και οδό, ότι έτσι ανακαλύπτουμε την ουσία της ζωής».
Η γνωστοποίηση της επιθυμίας του να κηδευτεί και να ταφεί, σύμφωνα με το ορθόδοξο χριστιανικό τυπικό, επιβεβαιώνει την πίστη και αφοσίωσή του στον Νοητό Ήλιο της Δικαιοσύνης, που φωτίζει και αγιάζει τον κόσμο.
Αιωνία του η μνήμη!
 
 "Ορθόδοξη Αλήθεια" 08-09-2021

http://thriskeftika.blogspot.com

Η ΥΨΙΦΩΝΟΣ ΠΟΥ ΒΙΩΣΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΖΩΝΗΣ

Συγκλονίζει η Τζίνα Πούλου υψίφωνος της Λυρικής Σκηνής Αθηνών η οποία είχε προσκυνήσει με ευλάβεια την Αγία Ζώνη, όταν το Θεομητορικό κειμήλιο είχε έρθει το 2017 στη Νέα Ιωνία.

Αξιοσημείωτο είναι ότι λίγες μέρες πριν φτάσει η Τιμία Ζώνη της Παναγίας στην Αθήνα, είχε εμφανιστεί ένα ογκίδιο στον λαιμό της και ογκίδια στο στήθος. Οι ανησυχητικές ενδείξεις μαζί με τον πόνο που ένιωθε την είχαν τρομάξει και η διαδικασία των εξετάσεων και η πορεία που θα έπαιρνε η καθημερινότητά της, την είχε καταβάλει.

Έμαθε από το διαδίκτυο ότι η Αγία Ζώνη βρίσκεται στην Αθήνα και μια φίλη της, της έστειλε μήνυμα να πάει να προσκυνήσει για να βοηθηθεί και να πάρει κουράγιο και δύναμη.

“Oταν διάβασα το μήνυμα της φίλης μου με κυρίευσε μια έντονη επιθυμία, ένιωθα ότι η Παναγία με καλούσε να προσκυνήσω. Είδα την Πλατυτέρα και η εικόνα της δεν έφυγε από το μυαλό μου. Σηκώθηκα με κλάματα, πήρα τα παιδιά μου και έφτασα στο Ναό. Δε μπορώ να σας περιγράψω τι ένιωθα , δεν περιγράφεται. Όταν πλησίασα την Αγία Ζώνη ένιωσα την μια ευωδία να με πλημμυρίζει. Φόρεσα πάνω μου την κορδέλα. Επιστρέψαμε στο σπίτι και όλο το βράδυ ήταν σα να μην είχα φύγει ποτέ από το Ναό και κοιμήθηκα τόσο ήσυχα εκείνο το βράδυ σα να μην συνέβαινε τίποτα κακό στη ζωή μου.

Την άλλη μέρα ξύπνησα και δεν είχα τίποτα, ούτε το ογκίδιο στο λαιμό, ούτε στη μασχάλη και στο στήθος. Έψαχνα να τα βρω και δεν τα έβρισκα. Είχαν εξαφανιστεί. Πήγα και την ευχαρίστησα εκεί που είναι η Αγία Ζώνη και πάλι. Μέσω του Ιερού κειμηλίου αυτού παίρνουμε κι εμείς κουράγιο. Είναι ένα μέρος του ενδύματος της Μητέρας του Θεού και της δικής μας.

Δεν μπορείς να μη νιώθεις δέος. Σαν όλα αυτά τα προσωπικά αντικείμενα που μπορεί να έχουμε όλοι από αγαπημένα μας πρόσωπα και τα φυλάμε για να τους θυμόμαστε και να τα αγγίζουμε. Έτσι και η Παναγία, άφησε την Αγία Ζώνη για να παίρνουμε κουράγιο κι ευλογία. Γι αυτό είναι θαυματουργή η Αγία Ζώνη , γιατί σου αλλάζει την ζωή.»

Ο καθένας από εμάς ζει το δικό του θαύμα που καμία φορά φοβάται να το πει μην τυχόν και τον περάσουν για γραφικό όμως η ομολογία της Πίστης μας , μας σώζει. Η πίστη και το θάρρος να ομολογήσουμε την δική μας αλήθεια για την βοήθεια που δεχόμαστε απλόχερα από την Παναγία.

πηγή: orthodoxianewsagency.gr

ΒΙΒΛΙΟ «Θαύματα της Αγίας Ζώνης»: ⇒    ΕΔΩ

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ: ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ

Θα απέχω για λίγο απο το facebook, το messenger και τα τοιαύτα. Ο λόγος είναι ότι είστε τόσο πολλοί, που με αγάπη μου γράφετε, που δεν σας προλαβαίνω. Θα έπρεπε να ασχολούμαι μόνον με αυτό. Επειδή όμως τα χρόνια περνούν, τώρα πρέπει να γράψω, συν Θεώ, μουσική. Ο χρόνος μου λοιπόν, θα πάει εκεί. Συγνώμη, κατανόηση και πίστη ζητάω. Και να ξέρετε ότι οι ώρες που αφιερώνω στο «εργόχειρο» μου, θα μεταφραστούν σε χαρά δική μου και δική σας ελπίζω. Εις το επανακούειν λοιπόν.

Σας αφήνω με λίγες «Χριστουγεννιάτικες» σκέψεις. Καί πολλή αγάπη.

Θά θελα λίγο να σας πώ, για όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, στην χώρα μας.(Θα μπορούσα να πώ συμβαίνουν στη γή, αλλά αισθάνομαι πολύ περισσότερο Ελληνας, παρά πολίτης της γής). Θά πώ λίγα λοιπόν, για το "Ελληνικό πρόβλημα".

Ένα από τα κακά πού πάθαμε σαν Έλληνες, είναι πιά νά μιλάμε, αλλά να γράφουμε σέ facebook και τα τοιαύτα και έτσι με τα λόγια, τίς επισημάνσεις και τα παράπονα μας, να κάνουμε τον θλιβερό και εντελώς μάταιο "αγώνα" μας. Όλοι "ξέρουμε ποιός φταίει" (έκαστος βέβαια με το σεναριο πού τον βολεύει η καταλαβαίνει), "τί θάπρεπε νάχει γίνει", "πώς φτάσαμε ως εδώ" και άλλα, κουραφέξαλα.

Εν τώ μεταξύ, με πολύ συγκεκριμένο σχέδιο καί πρόγραμμα, όλα προχωράνε όπως "πρέπει" καί κανείς μα κανείς δεν φαίνεται ικανός, να σταματήσει αυτή την πρωτόγνωρη κατρακύλα. 

Ποίος είναι ό υπεύθυνος, ποιός ο κακός, ποιός ο ιθύνων νούς, ποιός ο πραγματικός εχθρός; Τί κρύβεται πίσω από όσα παράλογα, ζούμε; Όι σιωνιστές, η Αμερική, η Γερμανία, οί Μασσόνοι, οί αγορές, το κεφάλαιο, οί σοσιαλιστές, οί φιλελεύθεροι, οί αριστεροί, οί δεξιοί, οί πιό αριστεροί, οι πιό δεξιοί. Καί άλλοι πολλοί. Διαλέχτε. 

Όσο πιό πίσω καί πιο βαθειά πασχίζω να πάω, τόσο χάνομαι.

Οί περιπτώσεις και οί πιθανότητες, αναρίθμητες. Τα σενάρια, ών ούκ έστιν αριθμός. 

Οί γνώμες, σάν τα χασμουρητά. Όλοι έχουν κι' απο μία. Καί ο θυμός, περισσεύει.

Πάντα "μικραίνω" τα πράγματα, για να τα καταλάβω. Αλλά και για να καταλάβω, τόν εαυτό μου καί τούς γύρω μου. Καί καταφεύγω συνήθως στούς "μύθους", στα παραμύθια, στην τσάτρα πάτρα ιστορία πού έμαθα, αλλα κυρίως σε εκείνη τήν άλλη, πού χωρίς να τής ζητηθεί, κυλάει στό αίμα μου. " Και παρέα με τούς μύθους, ταξιδεύω στ' ανοιχτά. Γιατί ότι είναι κρυμμένο, μυστικό καί μαγεμένο, αγαπάω αληθινα". 

Εκεί λοιπόν, στήν ζωή μου, βρήκα όλα όσα έψαχνα. Τήν πίστη, την αγάπη, την έμπνευση, την δύναμη κι' αυτό το ασυμβίβαστο και διαφορετικό, πού δέν βλέπει ότι οί άλλοι, αλλά κάτι δικό του, άπιαστο και φαινομενικά, ανθρωπίνως αδύνατο. Με αυτά λοιπόν τα "παιδικά" εφόδια πορεύτηκα, και έτσι ακριβώς συνεχίζω. Ξέρω από καιρό επίσης, ότι η λογική, η εξυπνάδα, η γνώση, η μόρφωση, είναι χρήσιμα όπλα, αλλά παρωχημένα καί άχρηστα, όταν έχεις να κάνεις με τα μεγάλα. Δηλαδή τή ζωή καί το θάνατο. Εκεί, θές "πυρηνικά όπλα". Όχι παράλογα, όχι υπόλογα, αλλά σαφώς, υπέρλογα. Μόνο το υπέρ τόν λόγον, μπορεί να εξηγήσει τά ανεξήγητα, να αγγίξει τό Θεό. Κι' αυτό, τό έχουμε όλοι μέσα μας. 

Με το πού γεννιόμαστε. Αλλα σιγά, σιγά παύουμε να το ακούμε και να το εμπιστευόμαστε. Και πιστεύουμε σε επιστήμες, αποδείξεις, ανθρώπους, θεωρίες πολιτικές και μή, στά άστρα, στόν καφέ καί στού κουφού την πόρτα ....

Πάμε λοιπόν στά κατ' εμέ σίγουρα. Άλλωστε, εγώ γράφω, αυτό πού διαβάζετε. 

Ένας ναρκομανής που χτυπάει τη δόση του, δεν σώζεται με καλά λόγια, ευχές, απειλές ή συμβουλές. Χρειάζεται, "Aμεση δράση". Εγώ μία μόνο τέτοια ξέρω στην ζωή μου και μιλάω, από προσωπική εμπειρία. Τόν Ιησού Χριστό. Μόνον αυτός μπορεί να επέμβει καί να συντελέσει το θαύμα. Καί ο ναρκομανής να γίνει "εν ριπή οφθαλμου" καλά. Ο κουτσός να περπατήσει, ο τυφλός να δεί. Καί για να γίνει αυτό χρειάζεται μόνο, πίστη. Πίστη παιδική, πίστη ακλόνητη. Πίστη παραμυθένια. Πίστη ερωτευμένου.

Και να ζητάς, με όλη τη δύναμη τής λαβωμένης και κομματιασμένης, ψυχής σου. Καί τότε το θαύμα γίνεται. 

Κι απ" τά τάρταρα πού είσαι, μεταφέρεσαι, σε μιά στιγμή, στόν παράδεισο. Τό ξέρω, το έζησα καί πολλοί άλλοι, κοντά μου. Μέ μιά γρήγορη λογική υπέρβαση λοιπόν και ταξιδεύοντας από το προσωπικό στό συλλογικό, θα έλεγα, ότι αυτό ακριβώς, πάει πολύ στραβά στην χώρα μας. Χάσαμε την πίστη. Ανταλλάξαμε τον Χριστό με μπιχλιμπίδια, πού τώρα μας τα παίρνουν. Ανταλλάξαμε την πίστη με ιδέες και λόγια, δηλαδή ιδεολογίες. 

Εξ' ορισμού δημιουργήματα τού νού, ο οποίος όμως, αδυνατεί να συλλάβει, τον δημιουργό του. Δέν είναι φτιαγμένος ο νούς μας, γι' αυτό. Βοηθητικό εργαλείο είναι. Άλλωστε ποιά ιδεολογία, μπορεί να πάρει σαφή θέση απέναντι, στόν θάνατο; Καμμία. Όλες μιλούν για το εδώ καί τώρα. Αρα, είναι όλες τους για μένα, πνευματικά, φιλοσοφικά, αλλά και ουσιαστικά, άχρηστες.

Κοντά στον ζωντανό Χριστό λοιπόν καθημερινά, κουβαλώντας, τίς ατέλειες, τίς αμαρτίες και τα λάθη μας, καί γλυκά παρακαλώντας, να γίνει το δικό Του θέλημα, για τον εαυτό μας και την χώρα μας.

Μήν θυμώνετε με τούς πολιτικούς, τούς τηλεαστέρες, τούς διαπλεκόμενους καί λοιπούς, πνευματικά ελάχιστους. "Δείχνουν νικητές κι" είναι νικημένοι, δείχνουν ζωντανοί κι' είναι πεθαμένοι" Δεν καταλαβαίνουν, δέν λυπούνται, δεν έχουν τύψεις, δεν γνωρίζουν πατρίδα.

Να θυμώνετε αντιθέτως, με τόν εαυτό σας πού ένα βήμα, ή μιά ειλικρινής στιγμή, σας χωρίζει από την σωτηρία και την αλήθεια, πού πάντα περιμένουν πλάι σας. Κάθε μέρα, ένα βηματάκι. Μιά καλή σκεψη, μια καλη πράξη, ένα κλείσιμο για λίγο τής τηλεόρασης για μια μικρή προσευχή, μια ευλογία για έναν εχθρό. Μικρά παιδικά βηματάκια για να βάλουμε τον εαυτό μας, στήν άλλη διάσταση. Τής πίστης, τής χαράς, τής ελπίδας και τελικά τής αγάπης. Ότι τόσο δά ελάχιστο κάνει ο καθένας μας για τον εαυτό του, το κάνει τελικά, για την χώρα του. Μόνο αν αλλάξω εγώ, αλλάζουν όλα γύρω μου. 

Ο Θεός να με συγχωρήσει, πού αν και νήπιο, τολμάω, να διδάσκω. 

Πείτε το ποιητική αδεία, η συνθετική παραζάλη. 

Καί συγχωρείστε με.

Ναμαστε όλοι ευλογημένοι. 

Καλά Χριστούγεννα.

https://proskynitis.blogspot.com

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ: ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ

Ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΛΥΧΝΟΣ TV

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ: «ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑ, ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ…»

«Θέλω να σας πω δυο  λόγια, για τα συλλαλητήρια και πόσο μεγάλη ήταν η χαρά μου όταν είδα στην Μακεδονία, όλη την Ελλάδα να είναι εκεί πέρα και να δείξει σιωπηλά και ήσυχα να διατρανώνει αυτό το οποίο είναι, δηλαδή όταν είδα τόσους πολλούς ανθρώπους να πιστεύουν αυτά που και εγώ πιστεύω δεν θέλω να χάσουμε την ιστορία μας, θυμόμαστε τον Παλαιολόγο, θυμόμαστε τους Μακεδόνες, θυμόμαστε τον Αλέξανδρο, όλα αυτά είναι  πράγματα που χρόνια θέλω με την μουσική μου, προσπαθώ να αφήσω πίσω μου ώστε οι νέες γενιές να θυμούνται.

Πόση λοιπόν μεγάλη μπορεί να ήταν η χαρά μου όταν έβλεπα χωρίς πολιτικά κόμματα εκατομμύρια ανθρώπων, ας πω και εγώ καμιά σαχλαμάρα αφού συνέχεια τα μικραίνουν τα ποσά των ανθρώπων που ήταν, θα τα μεγαλώνουμε, εκατομμύρια λοιπόν Έλληνες μαζεμένοι στη Θεσσαλονίκη και να διατρανώνουνε την Ελλάδα τους, δεν ξέρω αν θ’ άπρεπε να τα λέμε συλλαλητήρια αυτά, μήπως θ’ άπρεπε προσευχητήρια γιατί ο Χριστός ήταν μπροστά, η Ελλάδα ήταν μπροστά, οι ήρωες ήταν μπροστά, οι ιερείς ήταν μπροστά και για μένα αυτό ήταν μια πάρα πολύ συγκινητική στιγμή.

Με αφορμή λοιπόν αυτή τη στιγμή της Μακεδονίας και επειδή έπεται και μία στην Αθήνα, εγώ απλώς σεμνά και ταπεινά, προτρέχω όλους τους Έλληνες που στην ψυχή τους χτυπάει η Ελλάδα, να είναι εκεί, να μην φοβηθούνε να πάνε να μην το αμελήσουνε, γλυκά, ήρεμα και τρυφερά να δώσουν την παρουσία τους, όχι για τους πολιτικούς, ούτε για τους παράγοντες, ούτε για τους ξένους, για την Μητέρα μας, για την Ελλάδα, για αυτό το οποίο είμαστε και για αυτό το οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ.

Πάρα πολύ αγάπη αισθάνομαι για τον καθένα από τους ανθρώπους που θα είναι εκεί και με κάνουν υπερήφανο είναι από τις λίγες στιγμές, που μέσα στην ησυχία μου, και μέσα στην μουσική μου, και μέσα σ’ αυτά που κάνω και λέω μα ποιος τα’ ακούει, πήρα χαρά και λέω υπάρχουμε πολλοί, είμαστε πολλοί Έλληνες, να ζήσεις Ελλάδα, να ζήσεις…»

Αντιγραφή / Απομαγνητοφώνηση Μέλια.

Πηγή:Βίντεο από την προσωπική σελίδα του κ. Σταμάτη Σπανουδάκη στο FB

για το «σπιτάκι της Μέλιας»